Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά!//του Ηρακλή Λογοθέτη

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά!//του Ηρακλή Λογοθέτη

  • |

Παιδιά ενός κατώτερου θεού τα βαθύτερα ένστικτα του ανθρώπου βρίσκονται σε διαρκή καταστολή. Συνωμοτούν εντούτοις υπογείως με την τροφή να μεσιτεύει ανέκαθεν ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και στον φόνο.

Η εχθροπάθεια βέβαια, σκληρή στο πυρήνα της, είναι φτωχή σε φαγώσιμες συσχετίσεις. Τρως τον εχθρό σου ή σε τρώει. Και το πολεμικό παράγγελμα, φάτε τους, μόνο στην περίπτωση του κανιβαλισμού των αντιπάλων δρασκελίζει τη μεσοτοιχία της μεταφοράς.

Η όχθη της σεξουαλικότητας είναι πλουσιότερη. Προηγείται η αθώα και αναίμακτη χλωρίδα όπου η λυγερή είναι μίσχος και το παλικάρι κυπαρίσσι, η άγουρη κλειστό μπουμπούκι και η ώριμη ανοιχτό τριαντάφυλλο. Ακολουθεί η πανίδα, με το περίγραμμα του πόθου καθαρότερο.

Οι γυναίκες ονειρέγονται τον ταύρο ή το κριάρι, οι άντρες ξερογλείφονται με το πιτσουνάκι ή την ελαφίνα, την πέρδικα ή τη ζαργάνα! Η γλωσσική αναλογία του ικανοποιημένου πόθου με τον κορεσμό και του ανικανοποίητου με τη λιγούρα, επιμαρτυρείται πλέον από αφθονία εκφράσεων.

Μα η περιοδεύουσα λαγνεία δεν έχει πουθενά την ίδια μοίρα. Ο ένας τρώει τη χυλόπιτα κι ο άλλος πέφτει με τα μούτρα στο κεχρί, η μία κοιμάται χορτασμένη και η άλλη πεινασμένη. Στις γαστριμαργικές μεταφορές της επιθυμίας οι καρποί και τα φρούτα έχουν την τιμητική τους.

Τα μάτια είναι μύγδαλα και τα ζυγωματικά μήλα, τα στήθη πορτοκάλια και η ρώγα πετροκέρασο. Η νέα λαχταράει τα καρύδια και ο φαφούτης αρκείται στη σταφίδα. Τα γλυκά εντούτοις υπερτερούν. Το χαλβάδιασμα δίνει και παίρνει ενώ τα σοροπιάσματα μεταξύ των ερωτευμένων τρέχουν μαζί με τα σάλια τους. Τα πάνω χείλη είναι ζάχαρη και τα κάτω μελίρρυτα.

Ας μη ξε-γελιόμαστε όμως από τον γλυκασμό της πλεονάζουσας τρυφερότητας. Γιατί πάνω στη στενή γέφυρα της τροφής το παιχνίδι γίνεται θανάσιμα σκληρό και το μαστίγιο της λογικής αδυνατεί να σωφρονίσει τα ακραία πάθη. Το πιστοποιεί ο στίχος του Βάρναλη: Αχ και να πατούσα δόντι σιδερό στο κρουστό σου σνίχι το μαυριδερό!

Το θήραμα με την τραγανή σάρκα είναι μπουκιά δίχως συχώριο και καταβροχθίζεται ως το κοκαλάκι. Κάποτε μάλιστα, σπανιότατα αλλά ενδεικτικά, ο φόνος και η σεξουαλικότητα σμίγουν κυριολεκτικά: στον διασπαραγμό του ερωτικού σώματος — και στην ωμοφαγία.