Η υπουργός και ο δήμαρχος: οι βάρβαροι

Η υπουργός και ο δήμαρχος: οι βάρβαροι

  • |

Πώς να μπορούσε να ξεσηκωθεί ο λαός της Αθήνας και να αποτρέψει την καταστροφή που επέρχεται στο λιτό, εμπνευσμένο και όμορφο έργο του Δημήτρη Πικιώνη στου Φιλοπάππου; Διάβασα το ρεπορτάζ του συνάδελφου Αρη Χατζηγεωργίου χθες στην εφημερίδα για τα σχέδια της κυβέρνησης να παραδώσει το αναπαυτήριο Πικιώνη στην Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου. Να φυλαχτούμε από τους βάρβαρους πρέπει.

Γιώργος Σταματόπουλος

Βάρβαροι είναι, αποδεδειγμένα δε με τις έως τούδε «παρεμβάσεις» τους, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης. Η γυναίκα αυτή και ο άντρας αυτός, που κατέχουν σπουδαία αξιώματα και είναι υπεύθυνοι για το μέλλον της πόλης και της χώρας, πρέπει με κάποιον τρόπο να στομωθούν προτού μεταμορφώσουν τον χώρο αυτό σε τόπο ασχήμιας.

Τι να καταλάβουν οι δυο τους από τη λεπτή γραμμή του αττικού ορίζοντα και από την αρμονία των κιόνων του Παρθενώνα, με το κενό τους, τον ήλιο και τις φωτοσκιάσεις της αρχαίας τέχνης; Πώς να αντικρίσουν την ιερότητα της απλότητας του Πικιώνη αλλά και την απλότητα της ιερότητας των οριζόντων του, όταν το μόνο που ξέρουν και καταλαβαίνουν ως ανάπτυξη είναι το τσιμέντο και οι εργολάβοι που θα καταρρακώσουν [είναι βέβαιο] τον περίγυρο των κιόνων και των αγαλμάτων του θαυμαστού βράχου;

Πώς να χωρέσουν στο εμπορικόπληκτο πνεύμα τους τα μικρά κομψοτεχνήματα-αριστουργήματα του Πικιώνη, πώς να εισχωρήσουν στην αγωνία του και στο πάθος του να παντρέψει την αρχαιότητα με το σήμερα χωρίς να βαρβαρίσει; Δύσκολα ετούτα για τους τωρινούς αξιωματούχους, που άλλο δεν έχουν στον νου τους παρά την οικονομική εκμετάλλευση – ας μας πουν ότι σκέφτονται διαφορετικά και ότι σέβονται την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας.

Εκάς οι βέβηλοι [η ανεκδιήγητη υπουργός Πολιτισμού και ο απερίσκεπτος και αφελής δήμαρχος Αθηναίων], διότι αν τους αφήσουμε να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους θα ασχημύνουν όχι μόνο το τοπίο αλλά και και την ψυχή του τοπίου και, επιπροσθέτως, θα αμαυρώσουν τη μνήμη του Πικιώνη αλλά και τη συνείδηση εκείνων που αγαπούν τις εσωτερικές, άμα τε και ανατατικές, γραμμές της αρχιτεκτονικής συγκίνησης.

Από ό,τι έχουμε δει ώς τώρα από τα έργα και τις ημέρες και της υπουργού και του δήμαρχου, το μνημείο θα υποστεί αλλοιώσεις τέτοιες που είναι αδύνατον να διανοηθούμε και που θα φαντάζει αδύνατο επίσης να το επαναφέρουμε [οψέποτε] στην αρχική απλότητα, στο ρίγος του θαυμασμού των επισκεπτών του λόφου Φιλοπάππου. Τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που έχουν τσιμέντο στο μυαλό τους [θυμόμαστε ασφαλώς την τσιμεντοποίηση της Ακρόπολης και τη γελοία «ανάπλαση» του κέντρου της Αθήνας] – οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τον πολιτισμό και τη λιτή ομορφιά, έτσι τσιμεντόπληκτοι και ζαρντινιερόπληκτοι που είναι οι καψεροί.

Ξανά λοιπόν: εκάς οι βέβηλοι· για να εκδιωχθούν όμως χρειάζεται ένας μικρός ξεσηκωμός από όσους πιστεύουν στον πολιτισμό ή από εκείνους που σέβονται τον χώρο και τον λόγο – κομματάκι δύσκολο; Ισως, αλλά αρκετά πια με τους εκβαρβαρισμένους – εκτός πια κι αν όλοι έχουμε εθιστεί στη βαρβαρότητα.

.efsyn.gr