«Εργαλειοποιείται ο πολιτισμός»

«Εργαλειοποιείται ο πολιτισμός»

  • |

Στην αντιπαράθεση γύρω από τις αντιδράσεις και τα πανό «Βιαστής Είναι» που εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε καλλιτεχνική εκδήλωση μετά την απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο καταδικασθείς για βιασμούς, Δημήτρης Λιγνάδης, εγείρεται η ένσταση της εργαλειοποίησης του πολιτισμού. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Είναι επιχείρημα κατά των πανό; Είναι επιχείρημα κατά του περιεχομένου των πανό; Είναι επιχείρημα υπέρ της συλλογικής αφωνίας, υπέρ της Δικαιοσύνης ή, μήπως, υπεράσπισης του βιαστή; Ο πολιτισμός πάντα ήταν εργαλειοποιημένος. Για το καλό, σίγουρα, αλλά και για το κακό. Μάλιστα, για κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή, ο πολιτισμός αποτελούσε ένα πολύ ισχυρό εργαλείο.

Θανάσης Βασιλείου

Προφανώς, δεν πρόκειται εδώ για «πολιτισμό», αλλά για μια αντίδραση των ανθρώπων του πολιτισμού στον απο-πολιτισμό που προτείνει η κυβέρνηση ή στο γενικευμένο αίσθημα αδικίας. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, η πρώτη εργαλειοποίηση του πολιτισμού ήταν καθαρά κυβερνητικής κοπής. Ο διορισμός του Λιγνάδη στη θέση που κατείχε. Ολα τα άλλα έπονται. Και θα πρέπει να είναι διακριτά πράγματα μεταξύ τους, η αντίδραση στην πολιτική απόφαση διορισμού του Λιγνάδη και η αντίδραση στην απόφαση του δικαστηρίου για καταδίκη μεν αλλά για την υπό όρους ελευθερία του.

Ωστόσο, πρόκειται για δημόσιες σφαίρες που είναι αλληλεπικαλυπτόμενες. Και ανεξάρτητα από το πλαίσιο της «εργαλειοποίησης του πολιτισμού» –που δεν αρέσει στην κυβέρνηση– τίθεται ένα γενικότερο ζήτημα άτυπου κοινωνικού ελέγχου που είναι αταξινόμητος και ακατάταχτος. Κανείς δεν είπε ότι η κοινή γνώμη έχει πάντα δίκαιο. Αλλά, ακόμα κι έτσι, αυτό που είναι πέραν πάσης αμφιβολίας είναι ο ιστός των σχέσεων εξουσίας που, ως μη όφειλαν, εργαλειοποιούν τα πάντα. Πρόκειται για θέματα καθαρής πολιτικής που πάντα αξίωναν πολιτικές απαντήσεις.

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.