Τι είναι η πατρίδα μας;

Τι είναι η πατρίδα μας;

Το στιχάκι αυτό μού έφερε στο μυαλό η κυβερνητική απόφαση που ορίζει επικεφαλής της επιτροπής για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου. Απόφαση που συνάδει με την ιδεολογία και το κοινωνικό πρόσημο της κυβερνώσας παράταξης.

Και εξηγούμαστε:

Δεν ισχυριζόμαστε ότι η κυρία Αγγελοπούλου δεν έχει τη βούληση και τη δυνατότητα να οργανώσει εξαιρετικές φιέστες για τα 200 χρόνια.

Δεν της αμφισβητούμε το εγχώριο και διεθνές εκτόπισμα.

Σπύρος Τζόκας *

Δεν παραγνωρίζουμε τις πολιτικές συμπάθειές της από τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν.

Δεν υποτιμάμε τις σχέσεις της οικογένειας με την Εκκλησία, η οποία θα έχει περίοπτη θέση στις γιορτές αυτές.

Και, τέλος, δεν λανθάνει της προσοχής ουδενός ο πλούτος της οικογένειας, που αποτελεί δέλεαρ για την αρωγή και συρροή «πνευματικών ανθρώπων».

Στην παραπάνω κατεύθυνση, τόσο η κυρία Αγγελοπούλου όσο και οι συνεργάτες της μπορεί να κάνουν καλή δουλειά. Να τονώσουν, δηλαδή, την «εθνική ομοψυχία»: «όλοι μαζί πετύχαμε…», που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί».

Και εδώ είναι το θέμα: η ανάδειξη, δηλαδή, του 1821 των αρχόντων, των προκρίτων και των Φαναριωτών και της «επίσημης Ιστορίας» και η απόκρυψη της κοινωνικής διάστασής του επειδή:

• Δεν είναι εύκολο η επίσημη Ιστορία να συμμεριστεί τους αγώνες ενός λαού, που υπερασπίστηκε διαχρονικά την πατρίδα και τις ιδέες του με τίμημα την ίδια τη ζωή του και όχι μόνο δεν ανταμείφθηκε, αλλά τιμωρήθηκε.

• Δεν εξηγείται να υμνείται ο Ρήγας και οι σύντροφοί του, αλλά να αποσιωπάται ότι οι άνθρωποι του Θεού και προστάτες του Γένους αγαλλίασαν, όταν δολοφονήθηκαν. Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Ιωαννίνων: «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου, αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τούς επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον, όπου τους έπρεπε (…)».

• Σύμφωνα με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο ηρωικός Παπαφλέσσας «…ήταν άνθρωπος απατεών περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…!!!».

• Δεν μπορεί να μνημονευθεί η απάντηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη στον Μαχμούτ Πασά Σκόδρα: «Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω, και γω πασά μου ρώτησα τον μπούτζον μου τον ίδιο. Και αυτός μου αποκρίθηκε: Να μη σε προσκυνήσω. Κι αν έρθεις κατεπάνω μου ευθύς να πολεμήσω».

• Δεν μπορεί να μνημονευθεί ο ζητιάνος Νικηταράς και οι αγωνιστές του ’21, που αντιστάθηκαν στον βαυαρικό «εκσυγχρονισμό» της άρχουσας τάξης.

Και αυτό επειδή διαχρονικά η άρχουσα τάξη αποκρύπτει ότι μόνο ο λαός βάζει τέλος στις τυραννίες. Που κι όταν «χάνονται» οι επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

Και αυτό δεν μπορεί να το αναδείξει η κυρία Αγγελοπούλου. Ούτε την πρόθεση έχει, ούτε τη δυνατότητα. Εδώ είναι και η ένσταση.

* πανεπιστημιακός- συγγραφέας

.efsyn.gr