Μωρέ, φάτε τα όλα! Μην αφήσετε μήτε λέπι! Ούτε ψάρι στη στεριά ούτε πουλί στη θάλασσα. Ούτε ερπετό ούτε πτηνό, μωρέ και τα ασπόνδυλα – καιρός να τελειώνουμε και μ’ αυτά. Πιάνουν χώρο στον βυθό, βλέπεις, και δεν χωράνε οι αντλίες πετρελαίου που θα «αναπτυχθούν» στο Αιγαίο.
Νόρα Ράλλη
Γιατί πολύ πολύ μάς αρέσουν οι υδρογονάνθρακες, πολύ πολύ το πώς μυρίζουν, πολύ πολύ το τι υπέροχα πλαστικά φτιάχνουμε από δαύτους, καθόλου καθόλου δεν μπορούμε να ζούμε χωρίς πλαστικά: πλαστικά μπουκάλια, πλαστικά ποτήρια, πλαστικά μαχαιροπίρουνα, πλαστικά καλαμάκια – παντού πλαστικά! Μόνο πλαστικά! Για πάντα πλαστικά! Τι μας νοιάζει αν θα καταστραφεί ο βυθός, αφού εμείς θα καθόμαστε να βλέπουμε την επιφάνειά του στην παραλία, αραχτοί και ξέγνοιαστοι, γεμίζοντάς την με τα πλαστικά που τόσο απλόχερα μας παρέχει ο ίδιος αυτός βυθός.
Με το αζημίωτο βέβαια. Και κυρίως, με κάθε κόστος.
Κάθε κόστος για μας, κάθε κέρδος γι’ αυτούς. Ποιους «αυτούς»; Ας απαντήσει ο κ. Χατζηδάκης, που δεν του έφτανε που πέρασε το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο με το οποίο «εκσυγχρόνισε» (έτσι το είπε!) την περιβαλλοντική νομοθεσία, έβγαλε και νέα Ρυθμιστική Απόφαση για τη θήρα, σύμφωνα με την οποία παγκοσμίως απειλούμενα είδη πουλιών που ζουν (όχι για πολύ ακόμα) στην Ελλάδα, θα μπορούν να γίνουν αξεσουάρ επίδοξων θηρευτών: θα κρέμονται νεκρά από τη ζώνη τους, έτσι για το έτσι τους.
Πάει και το Τρυγόνι, πάει και το Σφυριχτάρι (πανέμορφο είδος μικρής πάπιας), πάνε κι όλα.
Θυμώνω; Οχι καλέ! Ωρα καλή στην πρύμνη σας κι αέρα στα πανιά σας και μήτε πουλί πετάμενο να μη βρεθεί μπροστά σας.
efsyn.gr
