Πελώριος ενθουσιασμός

Πελώριος ενθουσιασμός

  • του Έκτωρα Πανταζή
    ——————–———–—

Στη σκιά της Ακρόπολης
Μπαίνεις από το ακρόπυλο της Οικουμένης
ψαλτήριο μέγα των κιόνων
αντικρίζεις μετώπες αετώματα αιώνων
βάθρο θεών ανάερο θαυμάζεις μένεις

Σχεδόν θεϊκά μας χαρίζονται επεισόδια
κοπές από αρχαίους ουρανούς
βαρύ στον ώμο χέρι μπαίνεις με πόδια εισόδια
λοξές αναλαμπές το μάρμαρο ξυπνά ο νους
Πυκνός ουρανός πυκνό το τραγούδι του Παρθενώνα
ίχνη από βήματα τον αρχαίο βράχο ξυπνούν
σμήνος οι μνήμες στ’ αυτιά σου ηχούν
νέα είναι όλα κι εσύ παιδί του πιο αρχαίου αιώνα

Και ξανακάνουμε τη διαδρομή
χίλιες αγκαλιές του κυανού επιδρομή
με μπουκιές χρυσό φως
πελώριος ο ενθουσιασμός

Άσε την ψυχή σου να προκόψει πως
Άσε την να πιει το χρόνο της
Άσε την να ανοίξει να χορτάσει φως
Κι άσ’ την το σώμα της να σιγουρέψει θρόνο της
πλούτος να μπει στο τραγούδι πελώριος ενθουσιασμός.


Φωτογραφία: Mona Paeva dancing on the Parthenon, photographer Nelly