Η «σεβιγιάνικη» και η «νερατζούρι» μεταφυσική

Η «σεβιγιάνικη» και η «νερατζούρι» μεταφυσική

  • |

Ο τελικός του Europa League ανάμεσα στη Σεβίλλη και στην Ίντερ ήταν ένας αγώνας που το αποτέλεσμά του ήταν ανοιχτό μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, καθώς ένα πιθανό γκολ της Ίντερ θα ήταν γκολ ισοφάρισης και ανατροπής δεδομένων. Εξαιτίας των τεσσάρων γκολ που διαμόρφωσαν το 2-2 τόσο νωρίς στο πρώτο ημίχρονο, η αναμέτρηση απέκτησε μία άγρια ομορφιά, μα πάνω από όλα δημιούργησε αρκετό πρόσθετο ενδιαφέρον όσον αφορά στην έκβαση του τελικού αποτελέσματος.

Κώστας Μαρούντας

Σίγουρα δικαίωσε όσους ουδέτερους διάλεξαν αυτό το βράδυ Παρασκευής να αφοσιωθούν τηλεοπτικώς (και ιντερνετικώς…) στην παρακολούθησή του. Αλλά, κυρίως, απογείωσε τους φίλους της Σεβίλλης και προσγείωσε εκείνους της Ίντερ. Η Lady Hope διέκρινε στα δρώμενα δύο είδη «μεταφυσικής»: τη «σεβιγιάνικη» και τη «νερατζούρι».

H Σεβίλλη εδώ και πολλά χρόνια τις αγωνιστικές περιόδους που είναι αρκετά καλά, δηλαδή όταν είναι σε θέση να κάνει το αγαπημένο της παιχνίδι πάνω στα γρασίδια και να έχει καλή ψυχολογία, βασικά κατακτάει το Europa League και μετά μπορεί να έχει και κανένα υψηλό πλασάρισμα στο ισπανικό πρωτάθλημα.

Η ομάδα της Ανδαλουσίας γράφει ιστορία με τις πολλές κατακτήσεις του συγκεκριμένου θεσμού και το σημαντικότερο είναι πως σε υποψιάζει πως μπορεί να διευρύνει τα σχετικά επιτεύγματά της. Αν όχι του χρόνου, κάποια στιγμή στο μέλλον οι πιθανότητες θα είναι ξανά με το μέρος της.

Η «σεβιγιάνικη» μεταφυσική σε άλλη μία live παράσταση λοιπόν… Οι έξι νίκες σε έξι τελικούς θα τη φέρνουν πάντα στα στόματα των ανθρώπων για καλό, ακόμα και αν η ίδια την εποχή που γίνεται μία τέτοια κουβέντα δεν τα πάει καλά. Ακόμα και αν γίνει κάποια φορά το «έξι στα εφτά»…

Η Ίντερ είχε μπροστά της μία σημαντική ευκαιρία να μετατρέψει τη σεζόν 2019-2020 σε μία απαρχή επιστροφής με θριαμβευτικό τρόπο. Θα ξεκινούσε την αναγκαία πια προσπάθειά της για την ανάκτηση της παλιάς αίγλης και των προγενέστερων κεκτημένων με ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, αλλά και με μία δεύτερη θέση στο Καμπιονάτο (που κατακτήθηκε με νίκη μέσα στην έδρα της άμεσης ανταγωνίστριας Αταλάντα στην τελευταία αγωνιστική).

Όμως, η Ίντερ είναι Ίντερ… Γενικώς, για όσους παρακολουθούν στενά και για πολλά χρόνια τη συγκεκριμένη ομάδα, συχνά πυκνά παρατηρούν κάποια φαινόμενα που προσομοιάζουν με ένα είδος μίας ιδιαίτερης «νερατζούρι» μεταφυσικής. Πιστεύει κάποιος σε αυτή ή όχι, αυτή πάντα αφήνει τα σημάδια της…

Τελικά, για την ομάδα του Μιλάνου η σεζόν που τελείωσε ήταν ένα απαραίτητο σκαλοπάτι. Πρόοδος αποδεδειγμένη, αλλά με ελλείψεις και με έντονη στο τέλος την αίσθηση του ανικανοποίητου (γιατί η απώλεια ενός τροπαίου πάντα πονάει). Και με ευδιάκριτη προβολή περαιτέρω κινήσεων πολύπλευρης ενίσχυσης.

Στον συγκεκριμένο τελικό δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το γρήγορο προβάδισμα στο σκορ, ούτε την άμεση ισοφάριση, και τελικά έβαλε μόνη της στον εαυτό της το τρίτο (καθοριστικό) γκολ. Έτσι, όλα πέρασαν στην ιστορία. Η λατρεμένη πολλών, όχι μόνο στην Ιταλία, Ίντερ έχασε, βρίσκοντας πάλι ένα τρόπο που να θυμίζει κλασική Ίντερ… Ας είναι.

Η Lady Hope διαπίστωσε πως η πίκρα που έδωσε στους φίλους της ήταν μεγάλη, η σχετική εμπειρία και αυτή αρκετή, έτσι ώστε όλα να μοιάζουν κάπως φυσιολογικά. Δεν μπορεί κάποιος να ξέρει αν το μέλλον της ανήκει, αλλά σίγουρα εκεί θα κριθεί το σύγχρονο εγχείρημα…

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.