Ενα βαπόρι φόροι

Ενα βαπόρι φόροι

Εκατόν ενενήντα οκτώ μέρες θα εργαστεί φέτος κατά μέσον όρο κάθε Ελληνας για να πληρώσει στο Δημόσιο τους φόρους, τα τέλη και τις εισφορές που του αναλογούν. Πρόκειται για σημαντική πρόοδο, προμήνυμα της ανάπτυξης που φτάνει κατεσπευσμένα οσονούπω και συμπαρασύρει στο διάβα της τις έσχατες περιχαρακώσεις στα μετόπισθεν της κρίσης και των μνημονίων. Το 2009, λίγο προτού συνομολογήσουμε το στεγνό πρόγραμμα, που τώρα μας οδηγεί ολοταχώς προς τη σωτηρία, χαλαλίσαμε μόλις 147 μεροκάματα προκειμένου να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των φορολογικών αρχών.

Δημήτρης Νανούρης

Πώς να προκόψει το δόλιο το κράτος με τα πενιχρά έσοδα που προσποριζόταν από σκάρτους πέντε μήνες δουλειάς ενός εκάστου; Το εναπομείναν διάστημα γλεντοκοπούσαμε νυχθημερόν, το ρίχναμε στο σορολόπ και τα τρώγαμε παρέα με το πολιτικό προσωπικό, του μαρτυρικού και μαρτυριάρη Παγ-κάλου συμπεριλαμβανομένου. Η πλεονεξία μάς έφαγε. Το 2012 η κατάσταση βελτιώθηκε κάπως. Αφιερώσαμε στην Εφορία 168 μέρες δουλειάς, αλλά και πάλι δεν έβγαιναν τα νούμερα, οπότε απολαύσαμε με χαρά ένα επιπλέον μνημόνιο.

Αλησμόνητες εποχές! Το 2015 η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με κοσμογονικές ανατροπές. Ο λαός είχε παρανοήσει κανονικά και αξίωνε να απαλλαγεί από τα ευεργετικά μέτρα. Ξεγελάστηκαν οι κουμουνδουριστές –τον όρο εισήγαγε ο Εμμανουήλ Ροΐδης τον προ-προηγούμενο αιώνα και διατηρεί την επικαιρότητα του ώς σήμερα, τα ’χουμε ξαναπεί– και αποφάσισαν να του κάνουν τη χάρη για λόγους ανιδιοτελούς φιλοπατρίας, αλλά και για να του δώσουν να καταλάβει το σφάλμα του.

Θαρραλέα και με ειλικρινή συναίσθηση ευθύνης αντελήφθησαν γρήγορα οι ίδιοι το δικό τους και άλλαξαν ρότα, τολμώντας να βαδίσουν στις λεωφόρους της αυτοσυγκράτησης και της σωφροσύνης. Υπέγραψαν ένα ακόμα μνημόνιο, το τρίτο και μακρύτερο, τους όρους του οποίου τηρούν απαρεγκλίτως. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Και για την τιμή της Αριστεράς. Για να δείξουν σε σύμπασα την Υφήλιο ότι οι δεξιοί προκάτοχοι και διάδοχοί τους είναι ασυνεπείς, αφιλότιμοι και οπορτουνιστές, αφού κοροϊδεύουν συστηματικά τους απονήρευτους και αφελείς δανειστές.

Λαμογιές του είδους δεν σηκώνει η πρωτοδεύτερη. Το εθνοσωτήριον εκείνο έτος αβγάτισε ολίγον τους φόρους ώστε να τους εξοφλήσουμε, δουλεύοντας 176 μέρες. Αισίως φτάσαμε φέτος στις 198. Η πεντακάθαρη έξοδος στις αγορές προϋποθέτει την είσοδο σε ορισμένα θολά περαιτέρω μέτρα. Θα πάρουμε, λοιπόν, μπόνους άλλες 50 μερούλες. Ψιλοπράγματα. Συντηρητική προσφορά, τα 248 ημερομίσθια υπέρ πίστεως και παρτίδος ετησίως.

Ο αριθμός τους θα ανέλθει σε λογικά επίπεδα του χρόνου με την εφαρμογή της μείωσης του αφορολογήτου. Τριακόσια έως 320 τα υπολογίζω. Καθόλου άσχημα. Κάτι τα υπέρογκα πλεονάσματα, κάτι η αναποτελεσματικότητα των εισπρακτικών μηχανισμών, ίσαμε το 2022 θα έχουμε επιτύχει τον φιλόδοξο στόχο των 364 ημερών. Και μετά θα καθόοομαστε! Ενα ρεπό τον χρόνο συνιστά πρώτης τάξεως ξεκούραση. Θα το απολαύσουμε, παρακολουθώντας ως έπαθλο τον πρωθυπουργό να πανηγυρίζει στο Ζάππειο με παπιγιόν. Δεν θα ταλαιπωρηθεί να δέσει και τον κόμπο.