Ευτράπελα…

Ευτράπελα…

  • |

Αμήχανη -και ανήμπορη- η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί τις εξελίξεις και δεν ξέρει πώς να αντιδράσει, από πού να κρεμαστεί ώστε να αντέξει όλα που τη βαραίνουν και την ταλαιπωρούν [τη βασανίζουν]. Από τι να πρωτοφυλαχτεί; Πώς να αντιμετωπίσει το τσίρκο της κυβέρνησης; Πώς θα αντεπεξέλθει στην ακρίβεια που μαστίζει την αγορά; Πότε θα σταματήσουν οι θάνατοι από τον κορονοϊό; Θα σταματήσουν; Θα καταφέρει να τα βγάλει πέρα με το ψύχος των επόμενων μηνών; Τι θα γίνει σε μια επόμενη θεομηνία; Δεν αρκεί να βάλει ο θεός το χέρι του -και, συνήθως, δεν το βάζει, δεν καταδέχεται να το βάλει ή αρνείται· ποιος ξέρει πώς «σκέφτεται» ο θεός;

Γιώργος Σταματόπουλος

Στηρίζει τις ελπίδες του κανείς στα κόμματα που τον εκπροσωπούν (!) στη Βουλή, εκείνα εννοείται τα κόμματα τα οποία υποτίθεται μεριμνούν για το καλό της κοινωνίας περισσότερο και λιγότερο για την κατάληψη εξουσιαστικών θώκων. Και πού αλλού να στηριχτεί; Από τα σπλάχνα της δεν αναδύεται κάτι ας πούμε επαναστατικό, μια ολοκληρωμένη πρόταση για την εύρυθμη λειτουργία μιας Πολιτείας. [Πού να τρέχουμε τώρα…] Από τη μια λοιπόν κυβέρνηση λογολόγων, από την άλλη κοινωνία αδρανής. Πώς να πάει καλά η χώρα; Το ερώτημα βεβαίως παραμένει: Πώς θα γίνει ενεργή η κοινωνία;

Οποιος δεν έχει κάτι σοβαρό να κάνει το Σαββατοκύριακο θα περάσει όμορφα νομίζω παρακολουθώντας τους ομιλητές της Βουλής μετά την πρόταση δυσπιστίας της αντιπολίτευσης, την οποία καλά έκανε και κατέθεσε παρά την αναμενόμενη αλυσιτέλειά της ως προς τον σκοπό της. Θα είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να δούμε τη γύμνια, την υποκρισία, να ακούσουμε τα ψεύδη της κυβέρνησης, να αντιληφθούμε την «τέχνη» της διαστρέβλωσης και του βιασμού της πραγματικότητας. Λίγο νιονιό χρειάζεται, όχι καμιά ιδιαίτερη πολιτική συγκρότηση και οξύνοια για να καταλάβει κανείς το επίπεδο της πολιτικής στη χώρα και για να διαπιστώσει, για ακόμη μία φορά, τον μύθο της «φιλελεύθερης» δημοκρατίας.

Σημασία έχει να σταθεί η αντιπολίτευση στο ύψος της ως θεσμικό όργανο και να μην παρασυρθεί από τις κενολογίες και τις κραυγές στις οποίες έχουν μάθει να επιδίδονται οι της κυβέρνησης προκειμένου να κερδίσουν τις εντυπώσεις (κάτι που φαντάζει δύσκολο πλέον μετά τις τόσες οφθαλμοφανείς -και κραυγάζουσες!- τελευταίες [εγκληματικές] αποτυχίες τους).

Eίναι σίγουρο ότι θα τους κάνουμε χάζι, όσοι αδυνατούμε να αμοληθούμε στα πέριξ -φαντάζομαι όμως πόσοι θα πικραθούν και θα απογοητευθούν, όσοι, εννοείται, εξακολουθούν να νιώθουν πολίτες. Ετσι κι αλλιώς, ένα αστείο, παράλογο, ίσως κι εξωφρενικό, είναι η πολιτική [και η ζωή πολλών], μια τραγωδία, άλλως, αλλά είναι ένα και το αυτό. Τέλος πάντων, ας παραμείνουμε στα χαλαρά, τα χλιαρά και τα ευτράπελα της τέχνης της πολιτικής. Εστω κι έτσι, θα φανεί, είναι βέβαιο, η γύμνια και η ολιγότητα της κυβέρνησης.

efsyn.gr