Τέτλαθι δη κραδίη – Βάστα καρδιά μου

Τέτλαθι δη κραδίη – Βάστα καρδιά μου

  • |

Tέτλαθι δη κραδίη, βάστα καρδιά μου, λέει στο έπος ο Οδυσσέας. Το ίδιο μπορεί να αναφωνήσει κανείς σήμερα ακούγοντας τα στελέχη της κυβέρνησης αλλά κυρίως τον ίδιο τον πρωθυπουργό όταν προσπαθούν να πουν στον ελληνικό λαό ότι είναι μια γενναία κυβέρνηση, που ξέρει να λέει συγγνώμη για τα εγκληματικά της λάθη. Ωραία, βγήκε ο Ελληνας πρωθυπουργός και ζήτησε συγγνώμη, τονίζοντας μάλιστα ότι αυτή έχει ειδικό βάρος.

Γιώργος Σταματόπουλος

Ναι, αλλά κάπως πρέπει να συνοδεύεται αυτή η συγγνώμη, κάπου πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για αυτά τα εγκλήματα. Δεν μπορείς να βασανίζεις ανθρώπους και μετά να νομίζεις ότι με μια συγγνώμη μπορείς να εξιλεωθείς ή να εξαγνιστείς. Πώς να αντέξει ο πολίτης τόση ξεδιαντροπιά, τόσα ψέματα, τέτοια αντιστροφή της πραγματικότητας; Πώς να αντέξει η φτωχή και βασανισμένη καρδιά του τόση αναλήθεια;
Ταυτόχρονα όμως πώς να αντέξει τη χυδαιότητα του Πολάκη, απευθυνόμενου στον πάντα φαιδρό Αδωνι και συστήνοντάς του την επόμενη φορά που θα βρεθούν να φοράει τσίγκινο εσώρουχο; Εάν έτσι νομίζει ο Κρητικός πολιτικός ότι διαρθρώνεται ο πολιτικός λόγος, ε, ας πάει στο χωριό του να τα πει, ίσως και να ξεδώσει μάλιστα. Ο σεξισμός, φανερός ή λανθάνων, δεν έχει σχέση με την Αριστερά ή με ό,τι τέλος πάντων μερικοί εξακολουθούμε να αποκαλούμε Αριστερά. Τέτλαθι δη κραδίη κι εδώ. Από πού να πιαστεί ο έρημος ψηφοφόρος;

Ελα, ντε. Η αντιπολίτευση δεν χρειαζόταν να επικαλεστεί Φουρθιώτηδες και Γεραπετρίτηδες· έπρεπε, απλώς, να τους αφήσει να απολογούνται και να γελοιοποιούνται, μια και δεν είχαν τρόπο να κρύψουν τη γύμνια τους και την ολιγότητά τους, Μάλλον χρειάζονται πολλά ψωμιά να φάνε οι εκάστοτε ένοικοι του Κοινοβουλίου ώστε να ανεβάσουν το επίπεδο της πολιτικής και να δείξουν ταυτόχρονα ότι τους ενδιαφέρει η ελληνική κοινωνία και όχι οι καρέκλες τους, δυστυχώς.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ξέρουμε (Πλάτων λ.χ., αλλά και Πλούταρχος) ότι με την πολιτική ασχολούνται οι καιροσκόποι και οι μέτριοι έως κακοί άνθρωποι· αφού λοιπόν το ξέρουμε γιατί τους αφήνουμε; Γιατί, τέλος, γκρινιάζουμε; Εκτός εάν αυτός είναι ένας κοινωνικός νόμος τον οποίο άπαντες αγνοούμε.

Δεν μπορείς να κάνεις κριτική χωρίς να συμμετέχεις – αλλά εδώ εγείρονται άλλα σημαντικά ζητήματα πολιτικής τα οποία απαιτούν μια διαφορετική ανάγνωση, μια πιο γενναία αυτοκριτική [από τον καθένα μας, κυρίως όμως από όσους θεωρούν ότι μας εκπροσωπούν στη διεκδίκηση των συμφερόντων μας αλλά και στην ανύψωση του πολιτισμικού μας πεδίου]. Απαραίτητη φαίνεται, εκτός από μια αναδιάταξη των προτεραιοτήτων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και μια όντως κοινωνική διαμαρτυρία [για εξέγερση δεν γίνεται λόγος – ακόμη]. Τα συνδικάτα κάπου αλλού βόσκουν, γενικά και αορίστως.

Δεν μπορεί όμως η επίκληση στην καρδιά [είτε σαν ψυχή είτε σαν μυαλό] να φέρει αποτελέσματα – το ατομικό δεν υπερτερεί του συλλογικού παρότι φαίνεται να είναι η κινητήρια δύναμη της ζωούλας του καθενός. Κάτι άλλο χρειάζεται να γίνει για να επέλθει μια ισορροπία σε τούτο το πολιτικό [οικονομικό, πολιτισμικό, κοινωνικό] χάος. Η καρδιά βοηθός.

efsyn.gr