Αποτύχαμε παταγωδώς…

Αποτύχαμε παταγωδώς…

  • |

«Η δικογραφία εστιάζει σε 30 περιπτώσεις θανάτων και σε 8 απόπειρες θανάτωσης». «Τους τάιζαν αποφάγια και ισχυρά κατασταλτικά». «Ελάχιστη ώς ανύπαρκτη τροφή, σπάνια τους έπλεναν και τους καθάριζαν». «Κολαστήριο για τους ηλικιωμένους – Απάνθρωπη και βίαιη συμπεριφορά του προσωπικού». Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της δικογραφίας και τα ρεπορτάζ από τα όσα φρικαλέα συνέβαιναν –σύμφωνα με τις κατηγορίες– επί χρόνια στην ιδιωτική Μονάδα Φιλοξενίας Ηλικιωμένων στα Χανιά σε παραλύουν.

Ματούλα Κουστένη

Για όλους εμάς που κρατάμε την τελευταία τους κλήση στο κινητό σαν φυλαχτό, μόνο και μόνο για να βλέπουμε τη λέξη «μπαμπάς» στην οθόνη και να νιώθουμε πως μας αναζητούν ακόμα, τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών από την Κρήτη επαναφέρουν τον πόνο της απώλειας μέσα από την πιο βάρβαρη αφήγηση.

Oχι μόνο για τις ανθρώπινες κι αυτονόητες απορίες «πώς στο καλό δεν καταλάβαιναν τίποτα τόσο χρόνια οι συγγενείς των θυμάτων;», «πώς είναι δυνατόν να μη νοιαστείς για την τύχη του γονιού σου ή να μην υποψιαστείς τον πόνο του;», «πώς γίνεται να μη σε διαπεράσει η αγωνία του;». Αλλά κυρίως γιατί η λειτουργικότητα μιας κοινωνίας κρίνεται –και– από την ανατροφή των παιδιών μας και τον τρόπο που φερόμαστε στα γηρατειά. Η περίφημη κρισιμότητα της αρχής και η αξιοπρέπεια του τέλους.

Οπου και να στρέψεις το βλέμμα τελευταία όλα μας θυμίζουν πως αποτύχαμε παταγωδώς. Από τα βόρεια της χώρας ώς τα πιο νότια, από τους νεαρούς στυγνούς δολοφόνους ώς τους ανίσχυρους ηλικιωμένους, από το δεκάλεπτο οπαδικό ξεκαθάρισμα ώς το διαρκές έγκλημα στο γηροκομείο Χανίων, από το «Βοήθεια, δεν μπορώ, πονάω» του Αλκη Καμπανού ώς τη σπαρακτική σιωπή των ανήμπορων παππούδων… Ολα μια διαρκής υπενθύμιση της ήττας.

efsyn.gr