Εστέτ και λαός

Εστέτ και λαός

  • |

Δεν πρέπει να δίνει βάση κανείς στα λεγόμενα μερικών ε σ τ έ τ της διανόησης και της επιστήμης, όταν αυτοί καυτηριάζουν τη χώρα τους [ή τους κατοίκους της χώρας τους] για να δείξουν προφανώς πόσο αυτοί υπερτερούν όλων ημών των ράθυμων, ραγιάδων, εθελόδουλων, άσοφων, ελεεινών, υπηκόων και δεν ξέρω πώς αλλιώς μας χαρακτηρίζουν – κάπως ότι είμαστε ένα έθνος αθλίων. Δεν λέω ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ελλείπουν από την ελληνική κοινωνία, αλλά δεν είναι, διάβολε, ο κανόνας [ποιος ορίζει άλλωστε τους κανόνες;].

Γιώργος Σταματόπουλος

Διαβάζω από δω και από κει για τον καθηγητή Γιανναρά και τον ιστορικό Καλύβα, που πνέουν μένεα κατά της νυν «ελληνικότητας» και αριστερής ιδεολογίας, ότι μας βλέπουν σαν βδελύγματα, σιχαίνονται που βρισκόμαστε δίπλα τους, που δεν σεβόμαστε τους θεσμούς τάχα, πως δεν έχουμε το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε Ελληνες και πολλά άλλα ιλαρά [αστόχαστα, όλα]. Εχουν απαντήσει σε αυτούς καταλλήλως βέβαια άνθρωποι σοβαροί –και τους έχουν αποστομώσει–, αλλά αυτοί εξακολουθούν να διαστρέφουν την ελληνική ιστορία και πραγματικότητα.

Μου φαίνονται λίγοι, άγλωσσοι [απεχθάνονται τη δύναμη της προφορικότητας της γλώσσας και του λαϊκού πολιτισμού], εμπαθείς και εντέλει μη έχοντες σχέση με τον λαό τους και την καταγωγή τους, τους τραγικούς αγώνες αυτού του λαού [όλοι οι αγώνες είναι τραγικοί], με την αρχαιοελληνική γραμματεία, τους προδρόμους του Ελληνικού Διαφωτισμού, τον ξεσηκωμό του ’21, το απελευθερωτικό πνεύμα του ΕΑΜ, την αυτονομία του Πολυτεχνείου, την προσπάθεια να βρει η χώρα τον [χαμένο της] δρόμο προς έναν περαιτέρω εξανθρωπισμό, τους μεγάλους ποιητές και συγγραφείς της, γενικώς όλους τους ελληνικώς διαλάμψαντες, εδώ και στο διεθνές στερέωμα.

Αξεστοι και ανάγωγοι μου φαίνονται οι εν λόγω εστέτ, ή όπως θέλουν ας θεωρούν –και αποκαλούν– εαυτούς [και ομοίους]. Δεν λέω ότι ως λαός οι νεοέλληνες [θλίψη προκαλεί βεβαίως το πρώτο συνθετικό της έννοιας] είμαστε ό,τι καλύτερο στον κόσμο της εξέλιξης, δεν πρέπει εντούτοις να μας διαφεύγει τι βάσανα έχει υποστεί τούτος ο λαός στην ιστορία που ξέρουμε, τι φόβος τον έχει καταλάβει από τους άρχοντες που τον διοίκησαν, τι εμφύλιους έχει καταφέρει να φέρει σε πέρας [αν και γι’ αυτό διατηρούνται επιφυλάξεις], πόσο τέλος πάντων έχει υποφέρει και παρ’ όλα αυτά έχει διατηρήσει τα τραγούδια του και τους χορούς του και τη γλώσσα του. Τίποτα από όλα αυτά δεν συγκινεί τους «εκλεκτούς» της «νέας» αυτής διανόησης;

Ενας λαός ταραγμένος, τρομοκρατημένος, αμήχανος δεν μπορεί να μην εμφανίζει λάθος συμπεριφορές, όχι όμως τόσο αποκρουστικές όσο ισχυρίζονται οι πολέμιοί του αυτοί διανοούμενοι (;). Εντυπωσιάζει δε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν τα βάζουν τόσο με την εξουσία όσο με τον μαραζιάρη και ημιάγριο κατ’ αυτούς ελληνικό λαό – βέβαια, διότι από την εξουσία ψωμίζονται [ας πούμε «παντεσπανίζονται», παρακαλώ]. Δεν θα ήθελα να τους χαρακτηρίσω αυτούς τους κυρίους – ας υποστείλουν από μόνοι τους το [υπερτροφικό] «εγώ» τους.

.efsyn.gr