Η Εκκλησία και η «αξιοπιστία» της μπάντας

Η Εκκλησία και η «αξιοπιστία» της μπάντας

  • |

Εδώ και δέκα μέρες κάθε βράδυ ακούγονται εκκλησιαστικά άσματα από την εκκλησία, που απέχει διακόσια, περίπου, μέτρα από την (κατ)οικία. Πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου των Οπλων, γνωστή από τον παπά που φέρεται να βίαζε νεαρές κοπέλες. Ποτέ δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, να ακούμε δηλαδή ψαλμωδίες και κηρύγματα από το μεγάφωνο. Αρχίζεις και αναρωτιέσαι. Ηρθε όμως η χθεσινή Κυριακή να ρίξει φως, έτσι νομίζω τουλάχιστον, στην υπερδιέγερση της εκκλησίας.

Γιώργος Σταματόπουλος

Λίγο μετά τις δέκα το πρωί, τότε που συνήθως τελειώνει το εκκλησίασμα, ακούγονται θόρυβοι και κάτι σαν μουσική στον δρόμο, έξω από την πολυκατοικία. Ολος ο κόσμος στα μπαλκόνια να δει, να ακούσει. Αρχίζουν να γεμίζουν από ξαφνιασμένους οι διπλανοί δρόμοι. Από τον δρόμο της εκκλησίας έρχεται μια μπάντα, προφανώς του δήμου, και τα μέλη της παίζουν τα όργανα, σχεδόν με υπερηφάνεια. Μπροστά ένας παπάς και πίσω η μπάντα. Μπράβο στον δήμο, θες να πεις μέσα σου, που διασκεδάζει ή και επιμορφώνει τους δημότες με δωρεάν μουσική.

Δεν τελειώνει όμως εδώ η «επιμόρφωση». Ακολουθούν, πίσω ακριβώς, άλλοι τρεις παπάδες, χωρίς μάσκα, εντάξει, και πίσω τους ανεμίζει μια ελληνική σημαία, πλαισιωμένη από μικρούς μαθητές (;) ντυμένους με εθνικές φορεσιές (με φουστανέλες και σεγκούνες). Κρατούν ένα πανό, δεν διακρίνω όμως τι γράφει παρά βλέπω τον αριθμό 1821 -κάτι δηλαδή με την εθνική παλιγγενεσία. Ακολουθούν πιστοί -με ευλάβεια βεβαίως. Αρχίζεις να υποψιάζεσαι. Οι ψαλμωδίες των τελευταίων ημερών και η χθεσινή «εορταστική» κάτι-σαν-λιτανεία ημέρα αποσκοπούν στο να ελκύσει ξανά η εκκλησία το ποίμνιο που έχασε μετά τα μαντάτα για τον δραστήριο -έτσι λένε- σεξουαλικά σαραντάχρονο ιερέα, που «ιερουργούσε» στην ενορία τους. Δεν το βάζουν κάτω οι παπάδες, προκειμένου να μη χάσουν τους «πελάτες» τους γιατί τι θα απογίνουν χωρίς τον οβολό των πιστών και αυτοί οι καημένοι;

Μια καλοστημένη επίδειξη θρησκευτικότητας και εθνικισμού, αυτών δηλαδή των «αξιών» που διακηρύσσει η κυβέρνηση, η φιλελεύθερη παρακαλώ, για το αφελές και ευκολόπιστο πόπολο [που πάντα θέλει να πιάνεται από κάπου· είναι νωρίς ακόμη να φανεί εκείνη η ώρα που ο καθείς θα είναι ικανός να διαχειριστεί την ελευθερία].

Είναι αλήθεια εντούτοις ότι ζωντάνεψε η γειτονιά. Βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια τους, πήραν φωτιά τα κινητά και οι φωτογραφικέ μηχανές (!), παιδιά χαχάνιζαν και φωνασκούσαν, γελούσαν και θαύμαζαν (!) την πομπή, τα σκυλάκια γρύλιζαν κι αυτά, μάλλον χαρούμενα με ό,τι έβλεπαν. Μακάρι να έβγαιναν πιο συχνά οι μπάντες στους δρόμους των συνοικιών, θα ήταν μια ριζοσπαστική πράξη εκ μέρους της τοπικής αυτοδιοίκησης -να μην είναι οι μπάντες διαθέσιμες μόνο για επικολυρικές (εθνικές) ημέρες· με ένα κατάλληλο ρεπερτόριο θα έδιναν ζωή στην πόλη. Ας το βάλουν αυτό στο μυαλό τους οι τοπικοί άρχοντες και όσοι κραυγάζουν [αλλά μένουν οι κραυγές τους] για την ποιότητα ζωής των δημοτών.

Με τέτοιους ρυθμούς θα διασκεδάσει η γειτονιά -είναι βέβαιο- έως την «αποκατάσταση» της αξιοπιστίας της ενορίας.

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.