Το κλάμα των παιδιών και ο πόλεμος

Το κλάμα των παιδιών και ο πόλεμος

  • |

Bλέπουμε Ουκρανόπουλα να κλαίνε, χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί συμβαίνουν όλα εκείνα που τους αφαιρούν τη ζωή, γιατί σκοτώνονται οι γονείς τους, γιατί δεν μπορούν να παίξουν στις παιδικές χαρές, γιατί τους αφαιρείται το δικαίωμα [από ποιους;] να πάνε στο σχολείο τους. Ακούω κάθε λογής αναλυτές και ειδικούς, δήθεν, περί τον πόλεμο, ένθεν κακείθεν, και μαραζώνει η καρδιά. Στην αρχή αιφνιδιάζεσαι από την οξυδέρκεια τάχα των αναλύσεων, από τη διπλωματική τους επάρκεια. Μετά βλέπεις μικρά παιδιά να κλαίνε. Τι ακριβώς συμβαίνει; Και γιατί συμβαίνει; Ποιος μπορεί να το εξηγήσει στα παιδιά; Τι μπορούν να κάνουν οι κοινωνίες ώστε να μη βλέπουμε παιδιά να κλαίνε; Τίποτα! Αυτό το τίποτα στοιχειώνει την ανθρωπότητα, χιλιετίες τώρα.

Γιώργος Σταματόπουλος

Ξεχνούν οι αναλυτές μας το συναίσθημα, ότι η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια (π.χ.: Θουκυδίδης, Μακιαβέλι, Κλαούσεβιτς, Κονδύλης) ακόμη και μέσα στις πιο διαφορετικές συνθήκες [βιομηχανικές, τεχνολογικές, ψηφιακές]. Σε όλες τις «θαυμαστές» αναλύσεις δεν λαμβάνεται υπόψη ο τρόμος των πολιτών και το κλάμα των παιδιών· αυτά θεωρούνται παράπλευρες απώλειες και έτσι καταριθμούνται στην ιστορία και τις αναλύσεις τους -σπουδαία καταρίθμηση, δεν φέρνω αντίρρηση, αλλά εξωφρενική.

Ναζιστικό το καθεστώς της Ουκρανίας, φιλοδυτικό και λοιπά; Ναι. Τύραννος ο Ρώσος Πούτιν; Ναι. Και λοιπόν; Πάντα υπάρχει ένα πρόσχημα για την έναρξη του πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι τόσο προϊόν λογικής όσο συναισθήματος -ας καταγραφεί αυτό και ας επιμείνουν πάνω σε αυτό οι αναλυτές (!) του πολέμου. Δεν ξεχνάμε ότι έχουν ταχθεί υπέρ του πολέμου, ως ανανεωτικής αύρας του πολιτισμού και της εξέλιξης, μεγαθήρια του πνεύματος, της αναρχικής μάλιστα και της μαρξιστικής ιδεολογίας. Παραμένει δε ως ορόσημο ο ορισμός του Ηράκλειτου: «πόλεμος πάντων πατήρ», αν και αναφέρεται σε φιλοσοφική προσέγγιση, πνευματική και όχι αναγκαιότητα, σώνει και καλά.

Εκείνο που μένει, αυτό που προκαλεί και αναστατώνει, είναι το κλάμα των παιδιών. Μπορεί αυτό να αποτραπεί; Ολα τα άλλα, τα σπουδαιόλεκτα και τα διπλωματικά πομπώδη των αναλυτών είναι τραγικά κοινότοπα [και ανίσχυρα]. Παρακολουθείς συζητήσεις υποτίθεται για το μέλλον της ανθρωπότητας, για αλλαγή συνόρων, για παγκόσμια ενεργειακή κρίση και λες: Τελειώσαμε ως ανθρωπότητα, έως εδώ ήταν τα ψωμιά της. Και τι πόζα, τι ύφος οι ομιλητές, οι ειδικοί, ντε. Τέλος πάντων, ποιο είναι το διά ταύτα; Ετούτο: Οι κοινωνίες είναι έρμαια των εξουσιών που οι ίδιες επιλέγουν! Από μόνες τους είναι ανίσχυρες να αντιδράσουν στις αποφάσεις των αρχόντων τους. Ολα τα άλλα είναι ανούσια. Ακούς ρωσόφιλες ή δυτικόφιλες απόψεις. Είναι κρίμα. Δεν ακούς τίποτα για το κλάμα των παιδιών -μάλιστα οι περισσότεροι το αντιπαρερχόμαστε, το αγνοούμε, μπροστά σε τέτοιες «διεισδυτικές» αναλύσεις.

Τι μένει; Η αδυναμία της κοινωνίας και το κλάμα των παιδιών -για φαντάσου! Δεν λείπουν βεβαίως τα μεγάλα λόγια και η καταδίκη του πολέμου -αλλά είναι μόνο λόγια· παραμένει η θλιβερή ιστορία της ανθρωπότητας, η οποία κινείται από τις εξουσίες και ποτέ από τις κοινωνίες. Μήπως και αυτές [οι κοινωνίες], σε εξευτελιστικό βαθμό, δεν είναι και οι ίδιες εξουσία; Ποιος, πότε, θα αποτρέψει το κλάμα των παιδιών;

efsyn.gr/