Μικρός πρωθυπουργός για μεγάλες αποφάσεις

Μικρός πρωθυπουργός για μεγάλες αποφάσεις

  • |

Mπορούμε να φανταστούμε τι λεξιλόγιο θα χρησιμοποιούσε ο κ. Βαρουφάκης, απευθυνόμενος στον Ελληνα πρωθυπουργό, εάν μιλούσαν σε κάποιο καφενείο ή αν ήσαν κάπου απομονωμένοι οι δυο τους και όχι στη Βουλή, όταν χθες, στρέφοντας το βλέμμα του προς αυτόν, του είπε, κάπως έτσι: «Ποιος είστε εσείς, κ. Μητσοτάκη, που αποφασίζετε από μόνος σας να αποστείλετε πολεμικό υλικό στην Ουκρανία, χωρίς να φέρετε το κρίσιμο αυτό θέμα στη Βουλή;», χωρίς δηλαδή να ενημερωθούν τα πολιτικά κόμματα και όλος ο ελληνικός λαός; Είχε σαφώς δίκιο ο αρχηγός του ΜέΡΑ25 και πιο πολύ ήταν εμφανής η ειρωνεία και η απαξίωση του προσώπου του προς τον μέγα πρωθυπουργό. Αυτό που κάνατε, συνέχισε ο κ Βαρουφάκης, είναι απειλή για τη δημοκρατία. Κομψές οι εκφράσεις του [κι έτσι επιβάλλεται μέσα στο Κοινοβούλιο], θα μπορούσε όμως να γίνει πιο αιχμηρός και να πει ότι μια τέτοια πράξη είναι [και ας έβαζε εδώ ένα ερωτηματικό] κατάλυση της δημοκρατίας.

Γιώργος Σταματόπουλος

Eίπε ακόμη ο μέγας πρωθυπουργός [πώς αλλιώς να τον αποκαλούμε πλέον μετά την τόση αποφασιστικότητά του;] ότι ως χώρα ήμασταν πάντοτε με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Θα εννοεί προφανώς την ιστορική περίοδο από τον 8ο – 7ο π.Χ. αιώνα έως άντε και τον 2ο – 1ο π.Χ. αιώνα, διότι, έκτοτε, πάντα είχαμε έναν κυρίαρχο να διαφεντεύει τη μοίρα μας, τις τύχες μας και λοιπά. Ρωμιοί για πολλούς αιώνες, ραγιάδες για ακόμη λίγους και «ανεξάρτητοι» [αλλά αυτό προκαλεί ανθυπομειδιάματα] από τον ξεσηκωμό και δώθε. Η σωστή πλευρά δεν φαίνεται πουθενά. Εδώ που τα λέμε, μπορεί να εννοούσε την ελευθερία του ελληνικού πνεύματος, που παραμένει αλώβητο και γέννησε τις νέες δημοκρατίες. Φιλίστωρ ο πρωθυπουργός, άσε που απεφάνθη ότι το ελληνικό Κοινοβούλιο έχει και εκπαιδευτική – παιδαγωγική αποστολή. Πρωθυπουργός είναι, ό,τι θέλει λέει [και μακάρι να πίστευε μερικά από αυτά που λέει, όπως αυτό το τελευταίο].

Και μπορεί ένα μέρος των Ελλήνων ψηφοφόρων να του έδωσε το δικαίωμα να διοικεί τη χώρα, από πουθενά όμως δεν αντλεί το δικαίωμα να αποφασίζει μόνος του, αυτός και η παρέα του -θυμόμαστε ότι ούτε την παρουσία του υπουργού Εξωτερικών είχε ανάγκη για να πάρει αυτήν την επιπόλαια απόφαση, που και αυτή φαίνεται να ελήφθη κατόπιν άνωθεν εντολών. Ισως δεν έχει αντιληφθεί ή πιθανώς να μην είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι πολύ μικρός για να παίρνει τόσο μεγάλες αποφάσεις. Αυτό έχει αρχίσει να το συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός, διότι, σε όποια κρίσιμη στιγμή κλήθηκε να αντιμετωπίσει μεγάλες καταστάσεις (πλημμύρες, πυρκαγιές, χιονοπτώσεις, πανδημία, ανεργία…), αποδείχτηκε μικρός, ολίγος, για να συνεννοούμαστε κι εμείς οι υπήκοοι [-έως πότε;].

Εκδίδονται πολλά ψηφίσματα, που καταλήγουν σε συνθήματα, όπως «ποτέ πια πόλεμος» -αυτό μπορεί να το εκδώσει ο καθένας-, αλλά και άλλα πιο «επαναστατικά», όπως «μόνο οι λαοί μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο». Ευτυχώς που εκδίδονται τόσα και τέτοια συνθήματα, παραμένει όμως ζητούμενο πώς μπορούν οι λαοί να σταματήσουν τον πόλεμο -ίσως αν διαδήλωναν σε όλες τις χώρες του κόσμου, αν απεργούσαν, αν συμφωνούσαν στις διαδηλώσεις και τις απεργίες…

efsyn.gr