Ο εξοπλισμός των Ουκρανών και η βία

Ο εξοπλισμός των Ουκρανών και η βία

  • |

Για ακόμη μία φορά οι φανατικοί πασιφιστές καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα: «Είναι καταδικαστέα η βία από όπου κι αν προέρχεται;» Στην πραγματικότητα γι’ αυτούς δεν είναι ερώτημα, αλλά δόγμα. Ναι, η βία είναι καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται· έτσι λένε -τελεία. Πώς τώρα αντιμετωπίζουν τις σκηνές που δείχνουν άμαθους και άκαπνους Ουκρανούς να εκπαιδεύονται στα όπλα για να αντιμετωπίσουν τον Ρώσο εισβολέα; Με θυμό και πίκρα ή μήπως με κατανόηση και συγκατάβαση; Ποιος ελεύθερος πολίτης ανέχεται κάποιον ξένο κυρίαρχο να ερημώνει το σπίτι του, να σκοτώνει αμάχους, να του επιβάλει πώς θα ζήσει μέσα στην ίδια τη δικιά του πατρίδα;

Γιώργος Σταματόπουλος

Πώς να γίνει ανεκτό κάτι τέτοιο; Και ας υποθέσουμε ότι ο εισβολέας έχει ένα δίκιο και θέλει να σώσει τους κατοίκους που διώκονται από το «δημοκρατικό» καθεστώς -και είναι αλήθεια ότι πολλοί ρωσόφωνοι έχουν υποστεί βάναυσες συμπεριφορές από τους κρατικούς διώκτες τους, έχουν φριχτά βασανιστεί και υποφέρει από τα ναζιστικά ουκρανικά τάγματα. Χάνει όμως κάθε δίκιο όταν ξεριζώνονται χιλιάδες άνθρωποι που δεν φταίνε σε τίποτα, όταν παιδιά τρομοκρατούνται και σκοτώνονται από αδέσποτες (;) σφαίρες, όταν χάνεται η ζωή κάτω από τα πόδια τους, όταν αμαυρώνεται η ζωή η ίδια από λάμψεις σκότους και φοβέρας.

Το δίκιο πρέπει να λάμπει από υγιές και γνήσιο φως, διαφορετικά δεν είναι δίκιο. Είναι ειρωνικό ότι οι «ειδικοί» του πολέμου ψάχνουν λέει να βρουν αν κατά τις εχθροπραξίες συντελέστηκαν εγκλήματα πολέμου από τα αντίπαλα στρατόπεδα, λες και και ο πόλεμος δεν είναι έγκλημα από μόνος του, το μεγαλύτερο μάλιστα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ο μεγαλύτερος εξευτελισμός του ανθρώπινου είδους. Αλλά τέτοιοι είμαστε. Δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα για να «τιμήσουμε» τον ανθρωπισμό που δεν χάνεται τάχα ακόμη και στη μεγαλύτερη φρίκη που οι ίδιοι σκορπίζουμε αφειδώς, ακόμη και στον πόλεμο προσδίδουμε νομιμότητα με ένα δίκαιο -για φαντάσου- του πολέμου. Η δολοφονία αμάχων, οι βιασμοί, οι κάθε λογής θηριωδίες που διαπράττονται κατά τις εχθροπραξίες δεν ερμηνεύονται από σκοπιμότητες [προβοκάτσιες κ.λπ.]· τίποτα δεν μπορεί να αιτιολογήσει όλα τα απάνθρωπα που συμβαίνουν στον πόλεμο.

Λοιπόν, για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα: η εκμάθηση πολεμικής δράσης και ο εξοπλισμός των Ουκρανών αντίκειται στο δόγμα που εξακολουθεί να λέει ότι η βία πρέπει να καταδικάζεται από όπου κι αν προέρχεται; Να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια όσοι υφίστανται τη φρίκη της εισβολής μιας ξένης χώρας στη δική τους χώρα; Να μην αμυνθούν; Μήπως να στρώσουν λουλούδια στους εισβολείς, μήπως να τους υποδεχτούν με θριαμβικούς αλαλαγμούς, να τους χειροκροτήσουν σαν απελευθερωτές; Βέβαια πολλοί είναι αυτοί που διέπονται από τέτοια λογική, κυρίως οι ρωσόφωνοι που πραγματικά έχουν υποστεί διώξεις και βασανιστήρια -δεν παύει εντούτοις η εισβολή να είναι παράνομη και καταδικαστέα από τον κάθε νουνεχή, ακόμη κι από όσους νομίζουν ότι οι εισβολείς έχουν κάποιο δίκιο -τρομάρα τους [και δική μας].

Ο τρόμος και το κλάμα των παιδιών είναι η ουσία και όχι τα σύνορα και ο ορυκτός πλούτος των εδαφών, γελάνε όμως με κάτι τέτοια οι εμπόλεμοι, οι επιτιθέμενοι κυρίως. Ποια ειρήνη…

efsyn.gr/