Για το ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό

Για το ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό

  • |

Ο Ρώσος πρόεδρος δεν φαίνεται να είναι κανένας ανόητος ηγέτης. Μπορεί να είναι αρχομανής, αυταρχικός, φιλόδοξος, μεγαλομανής και άλλα πολλά αρνητικά, αλλά ξέρει τι ακριβώς κάνει. Ξέρει επίσης μέχρι πού μπορεί να φτάσει όλο αυτό που ξεκίνησε. Χρόνια πολλά προειδοποιούσε ότι δεν θέλει το ΝΑΤΟ στα πόδια του και να φροντίσουν οι δυτικοί να μην πράξουν «κάτι τέτοιο» -αυτοί όμως, σε πείσμα των υποσχέσεών τους προς αυτόν ότι δεν θα κάνουν «κάτι τέτοιο», τελικά τον διέψευσαν, τον εξαπάτησαν είναι το σωστό, και φρόντισαν αρκετές πρώην χώρες κυρίως της Βαλτικής να ενταχθούν στο βορειοατλαντικό σύμφωνο. Ε, όχι και η Ουκρανία, όπου οι περισσότεροι μιλούν και τη ρωσική γλώσσα· τι το περάσαμε, μπάτε σκύλοι αλέστε;

Γιώργος Σταματόπουλος

Το ενδιαφέρον είναι τι ακριβώς προσπαθεί να μας κάνει να καταλάβουμε ο Πούτιν: το εξής απλό, ότι στα μέρη του (!) αυτός είναι το αφεντικό. Κάτι που επανειλημμένως έχουν κάνει οι ΗΠΑ. Λέμε ότι οι ΗΠΑ έπαθαν στραπάτσο στο Βιετνάμ, στην ουσία όμως έδειξαν σε όλον τον κόσμο ποιος διαφεντεύει τον πλανήτη και μην τολμήσει κανένα άλλο κρατίδιο να σηκώσει κεφάλι ή να αμφισβητήσει την υπεροχή τους, τη δύναμή τους. Και, βεβαίως, δεν έφυγαν ντροπιασμένοι από τα πεδία της μάχης· ο σκοπός είχε επιτευχθεί, το μήνυμα είχε εξαπλωθεί στην οικουμένη -και όποιος ήθελε ας έκανε του κεφαλιού του. Και αυτό φάνηκε στη συνέχεια (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ και λοιπά).

Μπορεί, λοιπόν, ο κόσμος να αντιδρά, δικαίως, στην εισβολή, όμως ο Πούτιν γνωρίζει ότι στο γεωπολιτικό επικοινωνιακό παιγνίδι αυτός θα βγει τελικά νικητής -όχι τροπαιοφόρος αλλά νικητής. Δεν λένε ότι ο κόσμος πάει με τους νικητές; Κάπως έτσι, δυστυχώς.

Η φρίκη του πολέμου ξεχνιέται από την ανθρωπότητα, ακόμη και από αυτούς που χάνουν αγαπημένα πρόσωπα -είναι ο νόμος της συνέχισης [συνέχειας] της ζωής, αλλά τραυματισμένοι μένουν οι λαοί, η συλλογική μνήμη. Οι λαοί νιώθουν ενίοτε ταπεινωμένοι, ηττημένοι [η Ρωσία είναι ένα τέτοιο έθνος], οπότε χρειάζεται να είναι κανείς προσεκτικός όταν προσπαθεί να προσεγγίσει την ψυχολογία ενός λαού, ενός έθνους, εάν λέει κάτι ακόμη η τελευταία έννοια στο ρεαλιστικό πνεύμα. Ο κίνδυνος, βέβαια, να γίνει κάποια παρέκκλιση, να εμφανιστεί κάτι τραγικά απροσδόκητο δεν ελλείπει, όταν συνεχίζονται οι εχθροπραξίες, παραμένει όμως ως πρώτιστο η κατανόηση [και η εμπέδωση] του ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό.

Παρήγορο είναι ότι πολλοί άνοιξαν ξανά, ή για πρώτη φορά, τους μεγάλους Ρώσους συγγραφείς, κυρίως τον αξεπέραστο έως τώρα μέγα και λεπτό ψυχολόγο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. [Πάντα αναζητούμε εναγωνίως μία στάλα παρηγοριάς και ελπίδας ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας -και της προσωπικής μας ζωής]

Ουδείς πλέον είναι σε θέση να προβλέψει πόσο θα διαρκέσει αυτή η εισβολή, αυτός ο πόλεμος, ξέρουν μόνο όσοι τον ξεκίνησαν και όσοι σιωπηρά συναίνεσαν στο να γίνει -ο λόγος εδώ για τους ισχυρούς, αυτή τη στιγμή, του πλανήτη ολάκερου· εξεταστέα οπωσδήποτε αυτή η συναίνεση, η οποία επέρχεται [γίνεται] ερήμην των λαών βεβαίως, χωρίς να ενημερώνονται και οι ηγέτες αυτών των λαών. Πολύ άσχημα όλα αυτά.

.efsyn.gr