Ουκρανία: το ηγεμονικό αφήγημα και η Αριστερά

Ουκρανία: το ηγεμονικό αφήγημα και η Αριστερά

  • |

Δεν αρκεί να καταδικάζεις απερίφραστα τη βάρβαρη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν αρκεί να απαιτείς την άνευ όρων παύση πυρών, δεν αρκεί να απαιτείς την άμεση απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από το ουκρανικό έδαφος, δεν αρκεί να ζητάς την επιστροφή στον διάλογο και στους διπλωματικούς διαύλους για την ειρηνική επίλυση των διαφορών, δεν αρκεί να διατυμπανίζεις την αλληλεγγύη σου προς τον ουκρανικό λαό και την υποχρέωσή σου να τον συνδράμεις, δεν αρκεί να καταδικάζεις το απολυταρχικό καθεστώς του Πούτιν και να δηλώνεις την απόλυτη συμπαράσταση σου στους Ρώσους πολίτες που αντιτίθενται στον πόλεμο, όχι, όλα αυτά δεν αρκούν· για να είσαι στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»

Γιάννος Θανασέκος*

κατά τον Μητσοτάκη, οφείλεις, παράλληλα και επιπλέον, να επικροτήσεις τις ιμπεριαλιστικές επιλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, να αποδεχθείς την επεκτατική πολιτική του ΝΑΤΟ από το 1990 έως σήμερα, όπως και την αποδοχή και κάλυψή της από την Ε.Ε., οφείλεις να χειροκροτήσεις την τρέχουσα στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης υπό νατοϊκή αιγίδα, οφείλεις ανά πάσα στιγμή να επιβεβαιώνεις την προσήλωσή σου στην Ατλαντική Συμμαχία, οφείλεις να επικροτήσεις την απόφαση του σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου να διαθέσει 100 δισ. ευρώ για τον εξοπλιστικό εκσυγχρονισμό της Γερμανίας, οφείλεις να ακολουθήσεις το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη Ισπανού πρωθυπουργού και των βόρειων σοσιαλδημοκρατών που στέλνουν στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία και εμπλέκονται απερίσκεπτα στον πόλεμο – δείγμα κι αυτό της αναζωογόνησης της «υγιούς σοσιαλδημοκρατίας» κατά τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.–, οφείλεις να συγκαταθέσεις στην πρόταση για έκδοση γιγάντιου ευρωομόλογου για τον ευρωπαϊκό εξοπλισμό, οφείλεις, οφείλεις… Αλλά ούτε και όλα αυτά αρκούν: οφείλεις, εν κατακλείδι, να αποδεχθείς ότι όλοι οι αγώνες της Αριστεράς κατά των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και των αποικιακών και νεο-αποικιακών πολέμων, αγώνες δεκαετιών για την ειρήνη, για τον αφοπλισμό και την κατάργηση των πυρηνικών όπλων, ήταν ένα ιστορικό «λάθος», ήταν από τη «λάθος πλευρά της ιστορίας». Εκεί έχουμε φτάσει…

Η στάση της Αριστεράς είναι διμέτωπη: η απερίφραστη καταδίκη της ρωσικής εισβολής στα ουκρανικά εδάφη δεν συνεπάγεται δικαίωση ούτε της επιθετικής επεκτατικής στρατηγικής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη ούτε των ιμπεριαλιστικών αμερικανικών σχεδίων επιθετικής περικύκλωσης, τόσο της Ρωσίας όσο και της Κίνας –σχέδια που ευνοεί ακριβώς η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η απερίφραστη καταγγελία του απολυταρχικού και κατασταλτικού καθεστώτος του Πούτιν δεν συνεπάγεται αποσιώπηση των δημοκρατικών εκτροπών στις χώρες της Ευρώπης και των κρατών – μελών με τις κραυγαλέες παραβιάσεις του κράτους δικαίου που γνωρίζουμε και την εγκαθίδρυση μόνιμων καθεστώτων εκτάκτου ανάγκης, με επίφαση την «τρομοκρατία» και τις απειλές «εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών». Η αλληλεγγύη και η άνευ όρων υποστήριξη του ουκρανικού λαού και του αγώνα του κατά των ρωσικών στρατευμάτων δεν συνεπάγεται ανοχή απέναντι στην αναζωπύρωση των ουκρανικών νεοναζιστικών οργανώσεων και τον εξοπλισμό τους σήμερα –με τη συνδρομή ακροδεξιών και νεοναζί από άλλες χώρες. Η αξιοπρεπής υποδοχή και περίθαλψη των κατατρεγμένων Ουκρανών προσφύγων δεν συνεπάγεται στρουθοκαμηλισμό απέναντι στην εγκληματική πολιτική όλων των κρατών – μελών της Ευρώπης αναφορικά με τις προσφυγικές ροές άλλων κατατρεγμένων από άλλες χώρες και ηπείρους, θύματα πολέμων, πείνας, δυστυχίας και κλιματικών καταστροφών. Σήμερα, με την ουκρανική καταστροφή, ο κυνισμός και η υποκρισία της Ευρώπης έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.

Αρχής γενομένης από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αριστερά τοποθετείται κάθετα ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και έχει αυστηρά διευκρινίσει ότι τα πρώτα θύματα των ενδο-ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων είναι οι λαοί. Τάσσεται ανεπιφύλαχτα στο πλευρό των αγώνων των λαών για την αυτοδιάθεση και τον αυτοπροσδιορισμό τους, για την ειρηνική και δημοκρατική διευθέτηση των σχέσεών τους με αλληλεγγύη και αμοιβαίο σεβασμό. Υποστηρίζει και ενθαρρύνει τους αγώνες των λαών που υπόκεινται σε καθεστώτα αυταρχικά, δικτατορικά, καταπιεστικά, κατασταλτικά, ακόμα και με την εκκωφαντική βία των δημοσιονομικών πολιτικών που επιβάλλουν το κεφάλαιο και η ζούγκλα της ελεύθερης αγοράς. Τη βία αυτή την έχουμε ζήσει στο πετσί και στο κόκαλο στα καθ’ ημάς.

Υποσημείωση: να θυμίσω ότι, όταν η Αριστερά διαδήλωνε στους δρόμους κατά της απεχθούς και παράνομης αμερικανικής εκστρατείας στο Ιράκ, αρνήθηκε παράλληλα να δώσει άλλοθι και συγχωροχάρτι στο τυραννικό καθεστώς του Ιράκ και στον Σαντάμ Χουσέιν. Αντίθετα, η καταδίκη της αμερικανικής εισβολής συνοδευόταν από την καταδίκη του Ιρακινού ηγέτη. Αυτή η τοποθέτηση δεν ήταν εύκολη και πολλοί, ακόμα και από την Αριστερά, την καταδίκασαν. Και σήμερα, η ίδια διμέτωπη τοποθέτηση απέναντι στους δύο ιμπεριαλισμούς, του δυτικού και του ρωσικού, δεν είναι εύκολη, είναι όμως αναγκαία.

* Καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας, Βρυξέλλες

.efsyn.gr/