Τρεις νεκροί σ’ ένα τάφο//του  Ηρακλή Λογοθέτη

Τρεις νεκροί σ’ ένα τάφο//του Ηρακλή Λογοθέτη

  • |

Σ’ ένα παραμύθι για κουτορνίθια οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης υποσχέθηκαν να θάψουν από κοινού το τσεκούρι του πολέμου, την αξία του εδάφους και την εθνική ταυτότητα.

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί διαβεβαίωναν ότι δεν πρέπει να σκοτιζόμαστε για τον πόλεμο καθώς αποτελεί ξεπερασμένη πρακτική επιλύσεως των διαφορών ανάμεσα σε πολιτισμένα έθνη.

Αφορά περιφερειακές συγκρούσεις που βαθμηδόν θα εξασθενήσουν και οπωσδήποτε τα δεινά τους δεν πρόκειται ποτέ να απειλήσουν τον ανεπτυγμένο κόσμο. Η ευημερία των πολυεθνικών εταιρειών θα σώσει την ανθρωπότητα ενώ η άνθιση του παγκοσμίου εμπορίου και η ροή των βιομηχανικών αγαθών θα καταστήσουν σύντομα κάθε πολεμική αναμέτρηση ασύμφορη.

Τα έθνη επίσης στο εγγύς μέλλον θα μαραθούν ξεπερασμένα από τις συνθήκες και η επίκληση της όποιας ιδιαιτερότητάς τους δεν θα σταματήσει την εξομοίωσή τους γιατί οι άνθρωποι ακούν ότι κουδουνίζει στην τσέπη τους καλύτερα απ’ τον παλμό της καρδιάς τους.

Το έδαφος πάλι έχει χάσει την παλιά του αξία. Στην εποχή του χρηματιστηριακού καλπασμού, των άυλων συναλλαγών και της διαδικτυακής στρατόσφαιρας δεν αποτελεί σημαντικό παράγοντα της παγκόσμιας οικονομίας. Ο τόπος παραγωγής είναι αδιάφορος, αφού το ζητούμενο είναι ο ανταγωνισμός για τα φτηνότερα χέρια.

Οι εδαφικοί πόροι εξάλλου, διατροφικοί και ενεργειακοί, θα βρίσκουν ανεμπόδιστα τους καλύτερους αγωγούς εφόσον πρυτανεύει το αμοιβαίο συμφέρον αγοραστή και πωλητή… Αυτά και άλλα πολλά, ωραία και χαρωπά, προεξοφλούσαν βλακωδώς οι ταγοί της παγκοσμιοποίησης. Φαίνεται όμως πως κάποτε οι υποτιθέμενοι νεκροί πεισματώνουν. Όχι μόνο αρνούνται να ταφούν στριμωγμένοι αλλά εξαγριώνονται.

Ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα της Ευρώπης και απειλεί τον κόσμο, το παραγωγικό έδαφος αποδεικνύεται αναντικατάστατο και η ταπεινωμένη εθνική συνείδηση επανακάμπτει μαζί με τις αναπόφευκτες πλέον εθνικιστικές της παραφυάδες.

Τώρα τα μεγάλα αφεντικά βρίσκονται σε καθεστώς μετρίας συγχύσεως και οι πολιτικοί τους τελάληδες στην Ευρωπαϊκή Ένωση τρέχουν και δεν φτάνουν.

Τραυλίζουν μπροστά στη διαφαινόμενη κρίση επισιτισμού, ψάχνονται σπασμωδικά για ενεργειακούς πόρους και ξορκίζουν το φάντασμα των εδαφικών διεκδικήσεων που μας βεβαίωναν ότι έχει απομακρυνθεί. Μακάριοι οι αφελείς που τους πίστεψαν — κι ακόμα τους πιστεύουν!