Ο όχλος, η κοινωνία, το παράλογο

Ο όχλος, η κοινωνία, το παράλογο

  • |

Αναυδη, μουδιασμένη, κατάπληκτη η κοινή γνώμη παρακολουθεί όσα διαδραματίζονται με τη μητέρα που θεωρείται [ισχύει ακόμη το τεκμήριο αθωότητας] δολοφόνος της κορούλας της, ίσως και των άλλων δύο μικρών παιδιών της. Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί. Ολοι αυτοί που μαζεύτηκαν στο σπίτι της κατηγορούμενης, ουρλιάζοντας και κραυγάζοντας, έτοιμοι να λιντσάρουν όχι μόνο την ίδια αλλά και τους στενούς συγγενείς της, γιατί ακριβώς μαζεύτηκαν; Δεν μπορεί να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα, διότι δεν υπάρχει ψυχολογία στις μάζες, στο εξαγριωμένο πλήθος. Να σε φυλάει ο θεός [ο χρόνος, η τύχη] από την οργή του όχλου. Τι ωθεί τον όχλο [διότι περί όχλου επρόκειτο αυτό που είδαμε στην Πάτρα] σε τέτοιες εξωφρενικές εκδηλώσεις, παραμένει άγνωστο, όσο και αν το γεγονός φαντάζει [και είναι] αδιανόητο, ανερμήνευτο για τη στοιχειώδη ηθική.

Γιώργος Σταματόπουλος

Υπάρχει όμως και τούτο και μάλιστα από τα πολύ παλιά χρόνια, ότι [Τερέντιος] «τίποτα το ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο», ότι όλα είναι σε θέση να τα κάνει το ανθρώπινο είδος, δυστυχώς για το είδος. Ακόμη όμως και στο πιο ειδεχθές έγκλημα δεν μπορεί να παρέμβει ο όχλος και να αποδώσει δικαιοσύνη – υπάρχει οργανωμένη κοινωνία που διέπεται από νόμους τους οποίους και οφείλει να σέβεται. Αμα η μανία ήταν ανέλεγκτη και άμα οι θεσμοί δεν ήσαν σεβαστοί δεν θα υπήρχε κοινωνία ή τέλος πάντων θα εμφανιζόταν σε μια πρωτόγονη μορφή [δεν είναι όμως και βέβαιο ότι οι πρωτόγονοι δεν είχαν νόμους και απαγορεύσεις και μάλιστα αυστηρές].

«Θάνατος στους παιδοκτόνους» έγραψε ο όχλος στους τοίχους του σπιτιού της κατηγορούμενης. Μάλιστα. Να τους βάλουμε στη μέση του δρόμου [τους παιδοκτόνους] και να αρχίσουμε να τους λιθοβολούμε, να καταλάβουν ότι εμείς δεν είμαστε τέτοιοι, ότι διαφυλάσσουμε τις αξίες και πριν από όλα την αξία της ζωής και μάλιστα αυτή των παιδιών. Δεν θα δούμε προκοπή όμως αν συμπεριφερθούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, μάλλον θα επιστρέψουμε σε σκοτεινές περιόδους των κοινωνιών. Στον όχλο δεν ευδοκιμούν η κριτική σκέψη, η σύνεση, η αυτοσυγκράτηση, όλα αυτά δηλαδή που συνέχουν την κοινωνία και την Πολιτεία. Καλό λοιπόν θα ήταν να συγκρατήσουν το μένος τους όσοι συγκεντρώθηκαν στο σπίτι της κατηγορούμενης και να αρχίσουν να σκέφτονται κάπως πιο λογικά – δεν προάγονται διαφορετικά η συνύπαρξη και ο κατευνασμός της αγριότητας και της απανθρωπιάς.

Δεν θέλω να αναφερθώ στα σκοτάδια, στα οποία προφανώς έχει βυθιστεί η ψυχή αυτής της μάνας ώστε να αφαιρέσει τη ζωή σε παιδιά που η ίδια γέννησε· η οποιαδήποτε αναφορά ξεπερνά τα όρια της λογικής – ε, από αυτό το σημείο και μετά σηκώνεις τα χέρια, παραδίδεσαι στο παράλογο και στο ασύλληπτο αυτού του παράλογου. Πώς να το αντέξει ο νους; Η ανθρώπινη περιπέτεια «κομματιάζεται ανάμεσα στην οργανωμένη πορεία της λογικής, η οποία μας επιτρέπει να ζούμε σ’ έναν κοινό για όλους κόσμο -όπου είναι δυνατή η επικοινωνία-, και στην ανάδυση του παραλόγου που θρυμματίζει αυτόν τον κόσμο, αποδιοργανώνει την επικοινωνία και διαλύει τα όρια του τοπίου μετατρέποντάς τα στο χωρίς σύνορο τοπίο της αποξένωσης» (Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι, «Τοπία ψυχής», εκδ. Ιταμος).

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.