Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ: διαλέγετε και παίρνετε

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ: διαλέγετε και παίρνετε

  • |

Το να γράφεις για κάτι που δεν έχει ακόμα συμβεί ή, κατά μείζονα λόγο, να ξέρεις πως ό,τι γράψεις θα διαβαστεί αργότερα ενώ αυτό το κάτι συμβαίνει, είναι στην καλύτερη περίπτωση παρακινδυνευμένο. Αποφάσισα λοιπόν να μην προκαταλάβω τις συζητήσεις που έγιναν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και να επικεντρώσω την προσοχή μου σε κάποια πρωτεύοντα θέματα παραθέτοντας τις διιστάμενες απόψεις όπως έχουν διατυπωθεί δημόσια.

Πρώτον: Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τα λεγόμενα της Κουμουνδούρου, η κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια. Κατά συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. οφείλει να είναι πανέτοιμος για την επικείμενη αναμέτρηση στα μαρμαρένια αλώνια, από την οποία αυτή τη φορά θα αναδειχτεί νικητής. Τούτου δεδομένου, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε αυτή τη στιγμή για να περάσει τη σαφώς διχαστική πρόταση ο αρχηγός του κόμματος να εκλέγεται από τη βάση;

Γιώργος Γιαννουλόπουλος 

Δεν θα ήταν προτιμότερο να κερδίσει τις εκλογές, που το ’χει σίγουρο, και μετά να τη φέρει προς συζήτηση; Μπορώ να φανταστώ την απάντηση: Αν η πρότασή του γίνει δεκτή, θα του λύσει τα χέρια για να αλλάξει επί το βέλτιον τη φυσιογνωμία του κόμματος κι αυτό θα φουσκώσει ακόμα περισσότερο τα πανιά του. Μπορώ επίσης να φανταστώ και την ανταπάντηση: Οποιος ηγέτης εκλέγεται από τη βάση, προς τη βάση λογοδοτεί και από τη βάση αντικαθίσταται.

Αν δηλαδή παρ’ ελπίδα χάσει για άλλη μια φορά τις εκλογές, θα είναι δυσκολότερο να εκθρονιστεί. Φυσικά οι περισσότεροι αριστεροί πιστεύουν πως τέτοιου είδους ιδιοτελείς κινήσεις χαρακτηρίζουν τους αστούς πολιτικούς διότι οι αριστεροί δεν έχουν προσωπικές φιλοδοξίες. Είναι κι αυτό μια άποψη την οποία παραθέτω ασχολίαστη.

Δεύτερον: Οσοι ανήκουν στη λεγόμενη «Ομπρέλα» έχουν διατυπώσει επιφυλάξεις, όχι για τον απώτερο στόχο του κόμματος αλλά κυρίως για το ύφος και τον τρόπο του. Η εσωκομματική αντιπολίτευση καταλογίζει στην ηγεσία απροθυμία να συζητήσει σοβαρά για τα λάθη που οδήγησαν στην ήττα και επίσης την τάση να ανεβάζει συνεχώς τους τόνους, να κάνει την τρίχα τριχιά, να λέει πάντα «όχι» σε οτιδήποτε πει η κυβέρνηση, να κλείνει το μάτι σε κάθε λογής αρνητές χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι ακριβώς αρνούνται, διολισθαίνοντας ξανά από το «όλοι οι καλοί χωράνε» στο «όσοι χωράνε είναι καλοί».

Και γι’ αυτό υπάρχει απάντηση: Το υπέρτατο ζητούμενο είναι να φύγει ο Μητσοτάκης και η Δεξιά. Και δεν πρόκειται να φύγουν αν η Αριστερά εμπλακεί σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση όταν νυν υπέρ πάντων ο αγών. Και η ανταπάντηση: Οταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ- Π.Σ. είναι λιγότερα από εκείνα που είχε στις εκλογές που έχασε, τότε κάτι έχει πάει στραβά. Και εννοώ πολύ στραβά.

Τρίτον (και φαρμακερό): Το ενδεχόμενο πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. Για την «Ομπρέλα» ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Σε αντίθεση με το δόγμα «στροφή προς τα αριστερά για να κερδίσουμε το Κέντρο», η εσωκομματική αντιπολίτευση πιστεύει ότι η ενσωμάτωση των κεντροαριστερών δεν οδηγεί πουθενά. Η μόνη λύση είναι η επιστροφή στην Αριστερά. Αλλά δυστυχώς, θα έλεγε κανείς, αυτό σημαίνει και επιστροφή στα νούμερα που έπιανε τότε η Αριστερά όπως την ξέραμε και την αγαπήσαμε. Μακροπρόθεσμα ίσως κάτι τέτοιο θα απέδιδε καρπούς. Βραχυπρόθεσμα ή και μεσοπρόθεσμα, όμως, το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα η περιθωριοποίηση.

Οσοι διαφωνούν επειδή πιστεύουν σε μια ευρεία προοδευτική παράταξη θα μπορούσαν να προβάλουν το εξής επιχείρημα, το οποίο όμως δεν τους συμφέρει να το πουν ανοιχτά: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη πασοκοποιηθεί για να κερδίσει τις εκλογές το 2015. Διότι πασοκοποίηση σημαίνει να υπόσχεσαι ό,τι ο πολύς κόσμος θέλει να ακούσει, να ισχυρίζεσαι όταν είσαι στην αντιπολίτευση ότι για τα πάντα υπάρχουν εύκολες λύσεις και να διαπιστώνεις ως κυβέρνηση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Σε τι διαφέρουν οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις που έδινε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου από τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι θα έσχιζε τα μνημόνια και θα ’ταν μέρα μεσημέρι;

Οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων προσπαθούν να μας πείσουν πως όντως συμβαίνει αυτό που θα ήθελαν να συμβεί. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και στη δεδομένη συγκυρία το ζητούμενο είναι το ιδεολογικό πρόσημο όσων δεν ανήκουν στον καθαρόαιμα αριστερό πυρήνα του. Για τους προεδρικούς είναι «δικοί μας» και πρέπει να τους κρατήσουμε διότι χωρίς αυτούς θα χάσουμε ξανά τις εκλογές. Για την εσωκομματική αντιπολίτευση ο ιδεολογικός πήχης πρέπει να είναι ευδιάκριτος και πρέπει να μπει ψηλά. Επειδή ο μέγας κίνδυνος δεν είναι να χάσουμε τις εκλογές αλλά την αριστερή ψυχή μας. Διαλέγετε και παίρνετε.

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.