Κατάρρευση της Αριστεράς

Κατάρρευση της Αριστεράς

  • |

Θα ξεκινήσω λίγο λαϊκιστικά. Θα μιλήσω, δηλαδή, όχι για προγράμματα και στρατηγικές, αλλά για στάσεις και νοοτροπίες. Στάσεις και νοοτροπίες σημαινόντων (!) στελεχών της Αριστεράς, που, κατά τη γνώμη μου, σε συνδυασμό με τα προγραμματικά και τα στρατηγικά, βρίσκονται στην καρδιά της διαρκούς περιφρόνησης που εισπράττουν οι κομματικοί της φορείς από τα κοινωνικά στρώματα, τα οποία κανονικά θα έπρεπε να εκπροσωπούν.

Χρήστος Λάσκος*

Χαρακτηριστικά, στις 16 Ιουλίου, στην «Αυγή», φέρελπι, ανώτερο και φρέσκο ηλικιακά, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζεται το εξής καταπληκτικό:

«Εκτός όμως από τους ευάλωτους, ο πληθωρισμός χτυπάει ιδιαίτερα μια συγκεκριμένη γενιά: τους 30ρηδες και 40ρηδες που είχαν καταφέρει να ορθοποδήσουν τα τελευταία χρόνια βγαίνοντας από το τούνελ της ανασφάλειας».

Οι 30ρηδες και οι 40ρηδες, λοιπόν, είχαν καταφέρει να ορθοποδήσουν, βγαίνοντας από το τούνελ της ανασφάλειας! Δουλεύοντας πλήρως και πληρωνόμενοι μερικώς, με τα δώρα να τα παίρνουν και αμέσως μετά να τα καταθέτουν στον λογαριασμό του αφεντικού, με τις απλήρωτες υπερωρίες να παραμένουν η βασική συνθήκη και με μια ανασφάλεια που όχι μόνο δεν άρθηκε, αλλά τους μαυρίζει τη ζωή ως μόνιμη κατάσταση.

Η ουσία, στο σημείο αυτό, δεν είναι να αμφισβητήσει κάποιος την εκτιθέμενη αναλυτική δεινότητα. Αυτό που μετράει πολύ περισσότερο είναι η ολική έλλειψη ενσυναίσθησης. Σε μια κοινωνία, όπου το 80% όσων ζουν από τη δουλειά τους και μόνο πένονται πρωτοφανώς, τα στελέχη ισχυρίζονται πως τα πράγματα πήγαιναν μέχρι πρόσφατα μια χαρά για τους πλειοψηφικότατα «ορθοποδήσαντες και ασφαλείς». Είναι παράξενο, λέτε, πως η εργατική τάξη αντιμετωπίζει αυτή την Αριστερά με περιφρόνηση –«όλοι είστε ίδιοι»; Πολύ περισσότερο που από την Αριστερά έχει πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Βέβαια, η έλλειψη ενσυναίσθησης αντανακλάται και προγραμματικά. Είναι ενδεικτικό πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διατυπώσει τη δέσμευσή του για 800 ευρώ κατώτατο μισθό εδώ και πολλούς μήνες και δεν την άλλαξε ακόμη, ενώ ο πληθωρισμός του φτωχού αυξήθηκε σε πάνω από 20% έκτοτε.

Θυμάμαι, ακόμα, τη στάση του Ιγκλέσιας, όταν επικρίθηκε για το δάνειο 600.000 ευρώ που πήρε προκειμένου να αγοράσει μια σπιταρόνα. Η απάντησή του ήταν πως ήθελε το καλύτερο για τα παιδιά του. Δεν είναι εξηγήσιμη η μούντζα που του έριξαν οι Ισπανοί εργάτες, πολλοί από τους οποίους έχασαν το σπίτι τους στην κρίση του 2008;

Αυτή η εισαγωγή, όσο κι αν είναι λαϊκιστική (sic), κατά τη γνώμη μου εξηγεί πολλά. Οι γνωστότεροι, σε κάθε περίπτωση, εκπρόσωποι της Αριστεράς, οι εκλεγμένοι, δηλαδή, στους ποικίλους αστικούς θεσμούς, έχουν τέτοια απόσταση από τον απλό κόσμο, εισοδηματικά και, ευρύτερα, κοινωνικά, που ο μέσος εργαζόμενος δεν μπορεί να αναγνωριστεί ούτε κατά προσέγγιση. Πρόκειται, στη μεγάλη πλειονότητά τους, για επαγγελματίες πολιτικούς, που «κάνουν τη ζωή τους». Αν δεν είναι πλούσιοι, είναι, τουλάχιστον, εύποροι και εξασφαλισμένοι. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, εξηγεί, σε ένα βαθμό, και την απροθυμία τους να υπηρετήσουν πραγματικά ριζοσπαστικές πολιτικές.

Γι’ αυτό και καταρρέουν ή θα καταρρεύσουν, σχεδόν νομοτελειακά.

Αν δούμε την Ευρώπη οι προσδοκίες είναι μαύρες κι άραχλες.

Οι Ποδέμος, σε όλες τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, δεν έχασαν απλώς, αλλά πήγαν άπατοι. Στην Ανδαλουσία, τη μεγαλύτερη ισπανική περιφέρεια, το εκλογικό τους σχήμα έπεσε από τις 17 στις 5, μόλις, έδρες. Στη Γαλικία δεν μπήκαν στη Βουλή, ενώ στην Καστίλη-Λεόν πήραν μία έδρα.

Η Linke, αντίστοιχα, στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές έπεσε κάτω από το κατώφλι του 5% και έχει κοινοβουλευτική ομάδα εξαιτίας ιδιορρυθμιών του γερμανικού συστήματος. Στις πιο πρόσφατες δε περιφερειακές στο Ζάαρλαντ, το κόμμα έπεσε από το 12,5 στο 2,7 τοις εκατό -πραγματική εξάχνωση! Και η χειρότερη, ακόμη, πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη. Αρκεί να σημειώσω πώς, στις κοινοβουλευτικές εκλογές, στους εργάτες, το πολύ ακροδεξιό AfD πήρε 17%, ενώ η Linke ένα ψωραλέο 4 και κάτι.

Στην Ιταλία, ως γνωστόν, δεν υπάρχει καν μαζική πολιτική Αριστερά. Μηδέν, ακριβώς. Πράγμα που θα έπρεπε να απασχολήσει όσους επιμένουν πως η πολιτεία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν, εν πολλοίς, υποδειγματική. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, με τη μερική εξαίρεση της Γαλλίας, η Αριστερά απλώς δεν υφίσταται ως πολιτική οντότητα στοιχειώδους παρέμβασης. Και έτσι δεν απασχολεί κανέναν.

Για τη χώρα μας κάποια από τα σημαντικότερα εμπόδια στην ανάκαμψη του μεγαλύτερου κόμματος της Αριστεράς είναι η έλλειψη αξιοπιστίας, λογική ένεκα του πρόσφατου παρελθόντος της, η αδυναμία της να εκφράσει πλειοψηφικά την εργατική τάξη και η εξωτερική ομοιότητά της, ως διαχειριστικής -ούτε καν ρεφορμιστικής- δύναμης, με αυτούς που αντιπολιτεύεται.

* εκπαιδευτικός

https://www.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.