Σύγχρονη Αριστερά, ώριμο τέκνο της Ανάγκης; Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Σύγχρονη Αριστερά, ώριμο τέκνο της Ανάγκης; Του Αλέκου Αναγνωστάκη

  • |

«Η Αριστερά φιλοτεχνεί την αυριανή ευτυχία του κόσμου».(Λειβαδίτης)

Ένα αμήχανο πολιτικό πεδίο στο οποίο ψάχνει να βρει διέξοδο μαζικής πολιτικής εργατολαϊκής απεύθυνσης  ώστε «να φάει ψωμί ο λαός»  και μάλιστα με προοπτική αντίστοιχη των υλικών δυνατοτήτων αυτής της συνταρακτικής εποχής, αυτό είναι το αινιγματικό πεδίο που απεικονίζει ανάγλυφα την πολιτική πραγματικότητα της ευρύτερης μαχόμενης Αριστεράς.

Η πολιτική στόχευση για ένα α­νεξάρτητο ανατρεπτικό ενωτικό πολιτικό κέντρο του εργατικού και λαϊκού κινήματος της νέας εποχής, με αισθητή επίδραση στη ζωή της πλειοψηφίας, φαντάζει σε μεγάλο βαθμό ξένη, και κάπου ίσως κι ανεδαφική για τα ευ­ρύτερα και πολυποίκιλα τμήματα των καταπιεσμένων.

Το αμήχανο αυτό πολιτικό πεδίο εκφράζει κυρίως τη διαρθρωτική ακόμα αδυναμία όλων των δυνάμεων της Μαχόμενης Αρι­στεράς να ραγίσουμε τα τείχη κοινωνικού περιορισμού – αν όχι α­πομόνωσης μας –  απέναντι στις υ­παρκτές ευρύτερες όσο και ιδιόμορ­φες κριτικές λαϊκές ριζοσπαστικές αναζη­τήσεις και την πολύμορφη διαμαρτυ­ρία της εποχής μας που εμφανίζεται όμως κατά περιόδους με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας.

Το θεμελιακό ερώτημα κατά πόσο είναι αναγκαία, επιτακτι­κή, ρεαλιστική και τελικά καθοριστι­κή για την εποχή μας η επιμονή στην επαναστατική επανίδρυση της κοινωνικοπολιτικής Αριστεράς για την υπεράσπιση τόσο των άμεσων αναγκών όσο και των επαναστα­τικών δυνατοτήτων της νέας εποχής και των ιστορικά διαμορφούμενων αναγκών της  εργαζόμενης πλειοψηφίας, τίθεται ξανά και ξανά.

Μήπως η πολύχρονη εμπειρία και στη χώρα μας δείχνει ότι αντικειμενικά είναι αργά πλέον για κάτι τέτοιο;

Ή μήπως πάλι είναι πολύ νωρίς και προς το πα­ρόν δεν χρειάζεται;

Πολιτικές  που δεν βγαίνουν

Για ανεπίτρεπτα μεγάλο διάστημα  είναι σε διαρκή και αποτελεσματική (για την αστική πολιτική) εξέλιξη μια ανελέητη επίθεση από όλα τα κέντρα του κυρίαρχου πολιτικού κόσμου σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας προκειμένου να  προωθήσουν ένα αισιόδοξο, για τους ίδιους, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό παρόν κα μέλλον.

Πυρήνας της πολιτικής τους στόχευσης είναι τόσο η προώθηση αυτής της ανάλγητης πολιτικής του «φορέστε δυο πουλόβερ το χειμώνα για να μη κρυώνετε» όσο και η μετατροπή των λαϊκών δυνάμεων, από παθητικούς δέκτες της πολιτικής τους και μάλιστα με αγωνιστικά διαλειμματα αντίστασης ενάντια της, σε ενεργούς υποστηρικτές των βασικών τους πολιτικών στόχων και επιδιώξεων, δηλαδή σε ενεργούς υποστηρικτές της ίδιας της εκμετάλλευσης μας.

Το σενάριο αυτό δεν τους βγαίνει.

Και δεν τους βγαίνει για μη αντιστρέψιμους λόγους.

Ο πρώτος και κυριότερος λόγος είναι πως αυτή καθ’ αυτή η πολιτική τους των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, του διαρκώς διευρυνόμενου χρόνου εργασίας – λάστιχο, των κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχειας και της φυματικής δημοκρατίας στο φόντο των οξυνόμενων πολεμικών ανταγωνισμών, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις αντικειμενικές υλικές δυνατότητες της εποχής.

Δεν τους βγαίνει και δεν θα τους βγει γιατί ανάμεσα στη συνολική αντίθεση του καπιταλισμού αυτής της χωρίς προηγούμενο έκρηξης του πλούτου και των υλικών δυνατοτήτων ενός νέου ανθρώπινου τρόπου ζωής και εργασίας  και στην σκανδαλώδη ατομική – αντιδραστική τελικά – ιδιοκτησία μιας πολύ μικρής μειοψηφίας που σπέρνει φτώχεια και πολέμους ζώντας η ίδια στη χλιδή, περιέχονται η ζωή, οι μικρές και μεγάλες στιγμές και επιλογές της περασμένης και της σημερινής πάλης εκατομμυρίων ανθρώπων.

Δεν τους βγαίνει και δεν θα τους βγει γιατί δεν εξαρτώνται όλα από την υποκειμενική στόχευση (και την απροσδιοριστία) επιθυμιών, χειρισμών και επιλογών των κυβερνώντων. Καθοριστικότερη είναι η επίδραση των αντικειμενικά υπαρχουσών αντιθέσεων και αναγκαιοτήτων, αυτών των «ιστορικών καταναγκασμών» των σημερινών κοινωνιών της αγοράς.

Σε εξέλιξη λοιπόν είναι μια αδιέξοδη, εν πολλοίς, αστική επίθεση που φθείρει γρήγορα κυβερνήτες και κυβερνήσεις και ανατροφοδοτεί την επιθετικότητα τους.