Παραμένουν πάντα ιερά…

Παραμένουν πάντα ιερά…

  • |

Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αναλάβουν το συντομότερο δυνατό πρωτεύοντα-πρωταγωνιστικό ρόλο. Περιθώρια για περαιτέρω καθυστερήσεις δεν υπάρχουν. Γιατί λαμβάνει χώρα ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον τους.
«Η ευθύνη γεννιέται όταν δεν λέμε εγκαίρως όχι»
(Λέον Τρότσκι)

Στα πολυσύνθετα περιβάλλοντα των καιρών μας υπάρχουν διάφορες παράμετροι που καθορίζουν το είδος των εξελίξεων. Μία από αυτές είναι ο κοινωνικός-λαϊκός παράγοντας. Πολλοί, οι περισσότεροι, μιλάνε στο όνομά του, λιγότεροι όμως θέλουν να τον δουν να ενεργοποιείται… Βέβαια, δεν είναι (και δεν ήταν ποτέ) ενιαίος, ούτε ως προς τη στόχευση, ούτε ως προς την ιδεολογική κατάρτιση, ούτε καν στις επιμέρους στοχεύσεις. Ο πολύς κόσμος ξέρει τις δυσκολίες του παρόντος, ανησυχεί για την ταυτότητα του μέλλοντος, δεν τολμάει καν να σκέφτεται το καλό παρελθόν… Είναι πια τόσο μακρινό, που το όποιο γέμισμα των μπαταριών (και της τσέπης) δεν αρκεί πλέον και τόσο πολύ… Ας είναι.

Κώστας Μαρούντας

To το γίνεται στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, άρα και στην Ελλάδα, αποτελεί εδώ και κάποιους μήνες αντικείμενο της κεντρικής συζήτησης σε διεθνές επίπεδο. Εδώ ακόμα και ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στην πρόσφατη βαρυσήμαντη ομιλία του στο φόρουμ Βαλντάι ανέφερε σχετικώς πως «σε ό,τι αφορά το μήνυμά μας προς τους απλούς πολίτες των δυτικών χωρών -και των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης- είναι: αγωνιστείτε για υψηλότερους μισθούς. Αυτό είναι το πρώτο σημείο». Είπε, επίσης, μετά από σχετική ερώτηση που του τέθηκε πως κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει και στη δική του χώρα, όπου πραγματοποιείται διάλογος μεταξύ κράτους, εργοδοτών και συνδικάτων, δείχνοντας δηλαδή την προτίμησή του σε αυτή τη μέθοδο (και όχι π.χ. σε ένταση της μορφής των κοινωνικών δραστηριοποιήσεων και διεκδικήσεων)…

Όσον αφορά στον ελλαδικό χώρο, πλησιάζει  χρονικά μία μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση. Αυτή της 9ης Νοέμβρη. Ήδη οι προετοιμασίες διάφορων (διο)οργανωτών είναι σε εξέλιξη. Στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα όλοι αναλαμβάνουν ένα ρόλο. Ίσως κάπως διαφοροποιημένο από παλιότερα, αλλά διακριτό και υπαρκτό συνάμα. Ρόλο έχουν οι διάφοροι διανοητές. Αλλά και αυτοί, όσοι τουλάχιστον δεν σιωπούν…, παραμένουν μπερδεμένοι κάπως. Γιατί βλέπουν το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις και τα πορίσματά τους και στη γενικευμένη αμηχανία και νηνεμία που επικρατεί προς ώρας στην πραγματική ζωή. Ρόλο, κομβικό μάλιστα, έχουν οι πολιτικοί, αλλά μάλλον πάντα οι εξελίξεις τους ξεπερνάνε και τρέχουν ύστερα να «μπαλώσουν τρύπες»…

Επίσης, οι επιχειρηματίες (που ξέρουν τη γλώσσα των αριθμών καλύτερα και από τους μαθηματικούς…), οι στρατιωτικοί (το θέμα είναι σοβαρό και κρίσιμο, για να προβώ εγώ σε μία όψιμη αναφορά), οι παπάδες (για να λειτουργούν ως οδοδείκτες της «εθνικής οδού της μεταφυσικής»), οι αναρχικοί (η αδυναμία των αναρχικών να δημιουργήσουν απτή προοπτική για τους πολλούς, κυρίως λόγω των οργανωτικών μειονεκτημάτων της σύγχρονης κοσμοθεώρησής τους, που δεν προωθεί τις λογικές λόγου χάρη της ισπανικής CNT της δεκαετίας του 1930, δεν αναιρεί την ορθότητα των αιτιάσεών τους για την εξουσία), οι ηθοποιοί (κυρίως για να μας διδάσκουν τρόπους να κρύβουμε την απογοήτευσή μας από ανθρώπους, καταστάσεις, δρώμενα, τάσεις, πολιτισμικά πρότυπα, κοκ), οι τραγουδιστές (για να δώσουν για λίγο τα πρωτεία σε συγκεκριμένες αισθήσεις), οι πόρνες (λειτούργημα άκρως απαραίτητο στην εποχή των σχετικών σεξουαλικών εκτροπών, όπου τα «εύκολα» θύματα γίνονται αντικείμενο όχι απλά στυγνής εκμετάλλευσης, αλλά βδελυρής κακοποίησης…), οι μπάρμαν (για να μας «ποτίζουν» το νέκταρ του πρόσκαιρου φευγιού), οι ποδοσφαιριστές (για να μας αποσπούν ένα ημι-γεμάτο τρίωρο κάθε λίγες μέρες), οι ταξιτζήδες (για να μας εισάγουν στον ευρύτερο κοινωνικό παλμό), και πάει λέγοντας…

Ε, δεν θα έχουν ρόλο οι πραγματικοί δημιουργοί του παραγόμενου πλούτου, οι εργαζόμενοι; Όχι μόνο έχουν, αλλά θα πρέπει να αναλάβουν το συντομότερο δυνατό πρωτεύοντα- πρωταγωνιστικό ρόλο. Περιθώρια για περαιτέρω καθυστερήσεις δεν υπάρχουν. Γιατί λαμβάνει χώρα ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον τους, εναντίον μας. Θυμάμαι πως στα μέσα της ανέμελης δεκαετίας του 2000 είχα ακούσει από κάποιο κοντινό συγγενικό μου πρόσωπο, αλλά και από έναν καθηγητή μου στη σχολή δημοσιογραφίας που πήγαινα, την ατάκα «δεν είναι η εποχή των εργαζομένων πια». Κατάλαβα πολύ καλά από το 2012 και μετά τι εννοούσαν… Έτσι ώστε να σέβομαι για πάντα το δικαίωμα του εργαζόμενου να αντιστέκεται, να διεκδικεί, να οξύνει τις μορφές της ταξικής πάλης.

Πολλοί στο δημόσιο χώρο τάζουν πράγματα στους εργαζόμενους. Λόγια και υποσχέσεις, θεωρίες και ιδεολογίες, όλα αυτά καλοπιάνουν, εξωραΐζουν συνειδησιακά, αλλά δεν αλλάζουν την ουσία. Γιατί οι υλικές συνθήκες είναι συγκεκριμένες… Ο κόσμος της εργασίας είναι ο μόνιμος στόχος… Να ξέρουμε κάτι. Τα κόμματα, χωρίς την κοινωνική-λαϊκή πίεση και στήριξη, ΔΕΝ μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Ακόμα κι αν θέλουν… Μπορεί π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, οι δύο πόλοι που εμφορούνται από βασικές αρχές της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατικής αντίληψης, να ευαγγελίζονται αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά στις μέρες μας αυτό, όσο θετικό κι αν είναι, δεν φτάνει. Γιατί πόσοι δεν παίρνουν καν φανερά μισθό; Πόσοι δουλεύουν χωρίς καν να πληρώνονται; Άρα, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που ακούνε αυτές τις εξαγγελίες και απλά μειδιούν βυθιζόμενοι ύστερα στα προβλήματά τους και νιώθοντας αποκομμένοι από το πολιτικό γίγνεσθαι…

Ποιο κόμμα, ποιο μέρος του πολιτικο-κοινωνικού φάσματος, μπορεί στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα να αλλάξει τους όρους της ζούγκλας της αγοράς και τους συσχετισμούς; Το ΚΚΕ θα πουν κάποιοι. Ναι, όντως προτάσσει πολλά σωστά πράγματα, αλλά υπάρχουν και διάφορα ουσιώδη ερωτηματικά που κάνουν πολλούς ανθρώπους να μένουν μακριά του. Δεν θα τα θίξω εδώ τώρα, γιατί δεν είναι σκοπός μου να στοχοποιήσω το ΚΚΕ.

Από την άλλη, και οι σοβαροί αναρχικοί λένε και αυτοί ορισμένα σωστά πράγματα, αλλά δεν μπορούν να διαχύσουν την επιρροή τους πέρα από τα δικά τους στενά πλαίσια, ενώ η συνειδητή περιφρόνησή τους προς τo εύρος της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης και τους όρους της (για λόγους διαχωρισμού και εναντίωσης στο μαρξισμό) τους στερεί χρησιμότατα ερμηνευτικά εργαλεία. Δεν θα επεκταθώ ούτε εδώ παραπέρα, γιατί πάλι δεν είναι επ΄ουδενί σκοπός μου να κριτικάρω τους αναρχικούς. Όμως, πάντα υπολογίζω το τι λένε και κάποιες φορές και το τι κάνουν…

Τις σύγχρονες ουσιαστικές ανάγκες του κόσμου της εργασίας, με όρους ολιστικούς και όχι οικονομίστικης παθητικότητας, δεν τις συζητάει ανοιχτά ούτε καν το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνο γενικότητες και τετριμμένες συνθηματολογίες. Καμία εμβάθυνση, καμία προοπτική, καμία ολοκληρωμένη πρόταση που θα μπορεί να συνεπάρει τις εργαζόμενες μάζες. Το ΠΑΜΕ μονάχα κινείται σταθερά και συνειδητά προς μία τέτοια κατεύθυνση, για αυτό και ανεβάζει την αποδοχή του σταδιακά και σε πολλούς εργασιακούς κλάδους. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο σήμερα, μάλλον, αφοσιώνονται στο να τα βγάλουν πέρα και όσοι κινητοποιούνται είτε οργανωμένα, είτε ανένταχτα, έχουν την αίσθηση πως αμύνονται. Και έχουν δίκιο, δεν ξεγελάνε τους εαυτούς τους…

Το δικαίωμα στην απεργία, στην κινητοποίηση, στον αγώνα, στο κατέβασμα στο δρόμο, ακόμα και στη σύγκρουση (όταν η αδικία περνάει τα σημεία ανοχής), παραμένουν πάντα ιερά. Οτιδήποτε και αν λένε ορισμένοι επιτήδειοι… Ακόμα και όταν στους καιρούς της ευμάρειας τέτοιες έννοιες είχαν ψιλο-ευτελιστεί, η απεργία δεν έχασε ποτέ το γονοτυπικό της περιεχόμενο. Αυτοί που έχασαν την αξιοπιστία τους ήταν όσοι την ευτέλισαν ως έννοια και πρακτική. Στο σήμερα, όμως, οι απεργίες δεν αποτελούν ζήτημα ιδεολογικής προσέγγισης ή ατομικίστικου φανατισμού. Αλλά, ζήτημα αξιοπρέπειας και επιβίωσης. Πρέπει ο κόσμος της εργασίας να οικειοποιηθεί και να επαναφέρει στο προσκήνιο την έννοια της απεργίας, πριν να είναι αργά…

Στις 9 Νοεμβρίου έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν όλοι αυτοί που μένουν έξω από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο. Όσοι άνθρωποι πιέζονται, αδικούνται, γίνονται θύματα καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Όσοι «βάζουν το χέρι στην τσέπη και πιάνουν το παπούτσι»… Όσοι απελπίζονται και ανησυχούν για το μέλλον τους. Όσοι μαθαίνουν πάνω στο πετσί τους πως ο βασικός διαχωρισμός στη ζωή είναι το «προνομιούχοι» και «μη προνομιούχοι». Η Αθήνα, η Ελλάδα, πρέπει στις 9 Νοεμβρίου να «βουλιάξουν» από τους ανθρώπους που θα διαδηλώσουν. Πρέπει να δοθεί ένα βροντερό μήνυμα πως «υπάρχουμε κι εμείς».

Πως το μέλλον θα είναι απρόβλεπτο. Γιατί σε τέτοιες συγκυρίες κάθε προβλεψιμότητα είναι αυτοκαταστροφική… Και πως όσοι φιλοδοξουν και επιδιώκουν να μας αφανίσουν, να μας θυσιάσουν στο βωμό μίας υπερβάλλουσας κερδοσκοπικής μανίας, θα βρεθούν αργά ή γρήγορα στη θέση να καταμετρούν συνέπειες. Αυτά προς το παρόν και ας κατέβουν όσοι περισσότεροι άνθρωποι γίνεται στους δρόμους στις 9 Νοέμβρη… Aς συμφωνήσουμε με τον Σαίρεν Κίρκεγκωρ που έλεγε πως «η ζωή μας είναι πάντα η έκφραση των κυρίαρχων σκέψεών μας»…

Υπάρχουν κρίσιμες χωροχρονικές συγκυρίες που αυτές οι σκέψεις πρέπει να γράφουν ιστορία ή τέλος πάντων να προετοιμάζουν με αποδοτικό τρόπο κάτι τέτοιο.

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.