Δύο σ’ ένα ίσον κανένα

Δύο σ’ ένα ίσον κανένα

  • |

Η ολοκλήρωση των εκλογών για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινητοποίησε σε πολλούς θυμικές εντάσεις, περισσότερες από εκείνες που όφειλε να κλείσει. Είχε διαφορετικό περιεχόμενο για ορισμένα στελέχη και πρόσωπα ειδικού βάρους και για εκείνους που ψήφισαν. Πάντως, η ύπαρξη δύο, τριών ή και περισσότερων κομμάτων στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτική των δυνατοτήτων ανάκαμψής του και της αντιπολιτευτικής του αποτελεσματικότητας. Η σωτηριολογική στρατηγική, πρώτα το κόμμα και διά του κόμματος τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, είναι ένα έμμονο στοιχείο της πολιτικής σκηνής που, βέβαια, δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτικοί που σκέφτονται ως σχολιαστές της πραγματικότητας και δημοσιογράφοι που σκέφτονται σαν πολιτικοί δείχνει ετερογονία των σκοπών – όταν δεν χαρίζει θεϊκή υπόσταση στα μέσα και δεν είναι σπατάλη πολύτιμων πολιτικών πόρων.

Η προοπτική εξαΰλωσης, την οποία προεικάζει η μία από τις πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ, και η προοπτική της ενδυνάμωσης ως προπομπού βέβαιης διακυβέρνησης της χώρας, που βλέπει η άλλη, είναι υπερβολικές και, λίγο πολύ, εξωπραγματικές· είναι εσωστρεφείς· δεν αγγίζουν τα μετακινούμενα ακροατήρια που αναδεικνύουν και ρίχνουν κυβερνήσεις· έχουν μηδενική αξία ως προς τον καίριο ρόλο της μείζονος αντιπολίτευσης που έδωσαν -έστω με το 17,83%- οι πολίτες στον ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές του 2023. Αφήνουν, τέλος, την κυβέρνηση Μητσοτάκη να απολαμβάνει εν ου παικτοίς την ατζέντα για τη χώρα, όπως την αντιλαμβάνεται ο κ. Μητσοτάκης.

Για να μην αδικούμε τον ΣΥΡΙΖΑ και μεγαλοποιούμε τις ταλαιπωρίες του, ας θυμηθούμε ανάλογες καταστάσεις της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης», σε αντίστοιχες μεταβατικές περιόδους ή σε φάσεις αλλαγής ηγεσίας -ίσως- και πολιτικής ταυτότητας. Θυμηθείτε τον εκσυγχρονισμό Σημίτη και μετρήστε εκείνους που έβρισκαν την ταυτότητά τους και ίσιωναν με την πολιτική σοφία του Ακη Τσοχατζόπουλου στο πόνημά του «Το αύριο του σοσιαλισμού: Η ηθική των πεποιθήσεων και η ηθική της ευθύνης»! Είναι για γέλια, αλλά ζουν ανάμεσά μας.

Θυμηθείτε το δίδυμο Γιώργος Παπανδρέου-Ευάγγελος Βενιζέλος – σχετικά πιο πρόσφατο. Ο μεν Παπανδρέου καλούσε «όλους όσοι είναι έτοιμοι να απελευθερώσουν την Ελλάδα από τις δουλείες του παρελθόντος» και ο δε Βενιζέλος το 2014 κατηγορούσε «στελέχη και μέλη του ΠΑΣΟΚ που στρέφονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι επιλέγουν την επιστροφή στις πλέον παλαιοκομματικές αντιλήψεις της μεταπολίτευσης». Ο Παπανδρέου άπλωνε τη σκέψη του σε εκθέσεις σοσιαλιστικών ιδεών ανιχνεύοντας… «αρχές και αξίες, θέσεις -και αγωνιστική διάθεση για αυτές- που να ανταποκρίνονται στις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές μας ρίζες». Αίφνης, μετά το σοκ που έχει υποστεί η κοινωνία και η οικονομία, αντιλαμβανόταν ότι και «το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ένα εγερτήριο πολιτικό δημοκρατικό σοκ για να ανανήψει…». Ο δε Ευάγγελος Βενιζέλος εξαπέλυε αδιαμεσολάβητη μπρουταλιτέ, απειλώντας τους πάντες την περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ζητώντας -στην ουσία, παράταση προσωπικού χρόνου- «εκλογές το 2016», κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για «δημαγωγία» και «λαϊκισμό», δηλαδή, για «παπανδρεϊσμό». Οπως φάνηκε εκ των υστέρων, δεν ενδιέφερε το όχημα -ΚΙΔΗΣΟ, ΕΛΙΑ, ΚΙΝ.ΑΛΛ. ή Δημοκρατική Παράταξη. Απευθύνονταν, όμως, στα θυμικά με επικλήσεις στη φρενήρη κοινωνικοπολιτική άνοδο της δεκαετίας του 1970, την οποία κατηγορούσαν για τη χρεοκοπία του 2010. Μαγικό!

Τι αποτέλεσμα είχαν όλα αυτά «τα δύο σ’ ένα» στο ίδιο κόμμα και οι διασπάσεις; Η απάντηση είναι: μηδενικό αποτέλεσμα και παράδοση της χώρας στη φατρία Μητσοτάκη. Οπως και σήμερα, δείχνουν ακροβασίες των υπεύθυνων για την κρίση των κομμάτων τους που σημάδεψαν -αν δεν διαμόρφωσαν με την έννοια του παραδείγματος- τις εξελίξεις της μεταπολιτευτικής διευθέτησης στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία. Οι υπεύθυνοι για δουλείες και ακαμψίες του παρελθόντος, σκληροί διαπραγματευτές, μεγαλόστομοι, πατερούληδες, αερολόγοι και αμοραλιστές, «αγωνίζονται» από κανάλι σε κανάλι. Ταυτίζουν την πορεία της χώρας με την ατομική εξαιρετικότητα στο κόμμα, εννοώντας πως ό,τι δεν τους εμπεριέχει είναι καταστροφή. Ολοι μιλούν για «ενότητα» που δεν πολυπιστεύουν, ενώ όλοι ομνύουν στο δόγμα Λαμπεντούζα: «Να αλλάξουν όλα, ώστε να μην αλλάξει τίποτα». Αντί να νιώσουν οι ίδιοι την πίεση, αντίθετα, πιέζουν προς την απροσδιοριστία για την οποία κατηγορούν μονίμως την άλλη πλευρά.

Η μελέτη περιπτώσεων κομματικής συμπεριφοράς «δύο σ’ ένα» είναι χαρακτηριστική της πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας από μια συγκεκριμένη οπτική. Και κάτι πρέπει να λέει. Οι τρέχουσες κάθε φορά κομματικές ανασυγκροτήσεις, με «αντίπαλα δίδυμα», αναπαράγουν πρότερες και, πλέον, κενές νοήματος εκκλήσεις σε απολεσθείσες συστατικές και οργανωτικές βάσεις και ανεπίκαιρες, αχρείαστες επιστροφές σε μεγάλα κοινωνικά ακροατήρια («κόσμος», «λαός», «κοινωνία»). Οι φιλοδοξίες και η υπερεκτίμηση προσωπικών δυνατοτήτων υποεκτιμά τα κοινωνικά σημαντικά, τις κοινωνικές αλλαγές και παγκόσμιες πολυπλοκότητες, μάλιστα, σε φάση που τα τρέχοντα εργαλεία πολιτικής τελούν εν αμφιβόλω για τις κομματικές ομάδες ή οικογένειες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Ποιος δεν αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας με αδέξια συστήματα; Ναι, αλλά με τι κόστος!

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.