Τα Όχι και τα Ναι μας…

Τα Όχι και τα Ναι μας…

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, πάντοτε υπήρχε ένα τεράστιο μπέρδεμα με τα όχι και τα ναι. Άλλο πηγαίνεις να πεις κι άλλο σου βγαίνει…
Η γλώσσα μπερδεύεται κι εκεί που σχεδιάζεις χρόνια να πεις ένα όχι να το φχαριστηθείς, σου βγαίνει ένα ναι που η μάνα του το καμαρώνει και δε το χορταίνει. Κάτι σαν λάθος αυχενική διαφάνεια να πούμε, που περιμένεις την κοράκλα και σου βγαίνει ένας παίδαρος δυο μέτρα…

Σου είπε όχι η κοπέλα που γουστάρεις σα τρελός; Μπορεί να σου είπε όχι μα κατά βάθος εννοούσε ναι, πετάγεται ο θυμόσοφος λαός μας και σου λέει με στόμφο…
Λες όχι στους κατακτητές στον πόλεμο του ’40; Δε βαριέσαι, τι όχι και κουραφέξαλα… Φόρεσε την κουκούλα σου και πήγαινε πρώτος να ρουφιανέψεις δείχνοντας στον κατακτητή πως μπορεί να του είπες όχι στην αρχή, αλλά κατά βάθος κι εσύ ναι εννοούσες…
Τέλειωσε ο πόλεμος και ξεκουμπίστηκαν οι κατακτητές που είχες πει ναι με όλη σου την ψυχή; Ψυχραιμία αδερφάκι μου, δεν έγινε και κάτι σπουδαίο. Ρίξε δυο-τρεις ναπάλμ στους θεομπαίχτες τους κομμουνιστάς, βγάλε και κανα-δυο πύρινα λογύδρια περί πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας και μονομιάς το ναι που είπες στον κατακτητή θα γίνει ένα πατριωτικότατο όχι
Ονειρεύεσαι πως λες όχι στα μνημόνια, όχι στον ΕΝΦΙΑ, όχι στην El Dorado και στους χρυσοθήρες, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και ως δια μαγείας βαφτίζεις όχι το ναι που τελικά μεγαλοπρεπέστατα λες…
Καλείς τον κόσμο να ψηφίσει όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι αυτός ο αθεόφοβος σ’ ακούει; Δε τρέχει και τίποτα, μη κάνεις έτσι. Πάρε το όχι τους, ρίξ’ το μέσα στο μαγικό καπέλο του ταχυδακτυλουργού και, ω τι θαύμα! Αντί για κουνελάκι, θα βγάλεις ένα ναι από δω μέχρι τις Βρυξέλλες!

Όχι που έγιναν ναι στη στιγμή, ναι που έγιναν όχι δίχως να το πάρεις χαμπάρι.
Λόγια παχιά που ξεχάστηκαν στη στιγμή και τα πήρε το αεράκι στέλνοντας τα στη χώρα της λήθης και της λησμονιάς.
Στη χώρα του με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω η μνήμη και η ντροπή κλείστηκαν έξω από τους φράχτες που υψώθηκαν απ’ άκρης σ’ άκρη της…
Οι επαναστάτες γίνονται συστημικότεροι της εξουσίας και οι θεματοφύλακες του συστήματος σηκώνουν τα κόκκινα λάβαρα και ντύνονται επαναστάτες.
Ποιος είναι ποιος, τι είναι τι…
Κι ας μην έχουμε απόκριες… Ή μήπως έχουμε;

Κι εσύ να απορείς και ν’ αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα εδώ…
Άντε τώρα, τρέχα! Μην αργείς! Θα χάσεις την παρέλαση του Όχι… Ή μήπως είναι παρέλαση του Ναι;
Δε ξέρω, μπερδεύτηκα. Μη μου βάζεις δύσκολα μέρα που είναι…

http://enfo.gr