Γιατί είναι λάθος η επιλογή Πολύδωρα- Τα «όπλα» του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που τη στηρίζει

Γιατί είναι λάθος η επιλογή Πολύδωρα- Τα «όπλα» του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που τη στηρίζει

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Είναι μάλλον κοινός τόπος στους εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ότι η αιφνιδιαστική πρόταση για ανάληψη της προεδρίας του ΕΣΡ από τον Βύρωνα Πολύδωρα, είναι μια λανθασμένη πολιτικά και επικοινωνιακά τακτική. Η δήθεν απόπειρα να προσεγγισθεί δια του ιδιότροπου δεξιού πολιτικού, ένα μεγάλο μέρος της καραμανλικής ΝΔ και να βρεθεί σε δύσκολη θέση η ηγεσία της, έφερε μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτή που καλείται να εξηγήσει την επιλογή της είναι η κυβέρνηση, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση πήρε πρωτοβουλία που δημιούργησε νέα προβλήματα αφού εν τέλει δεν ενισχύει την ιδεολογική και πολιτική της υπεροχή στο ζήτημα της καταπολέμησης της διαπλοκής. Γι αυτό και θα πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε κινήσεις απεγκλωβισμού από τη πρόταση αυτή, προωθώντας μιά σφαιρική λύση του θεσμικού προβλήματος που έχει δημιουργηθεί. Κάτι που διαφαίνεται, αν ισχύουν οι πληροφορίες για ανάληψη πρωτοβουλιών συνεννόησης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης από τον πρόεδρο της Βουλής Ν. Βούτση.

Η κυβέρνηση αν και θα έπρεπε να αναμένει την απόφαση του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά όσον αφορά τις αρμοδιότητες του ΕΣΡ και να έχει προετοιμάσει με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα τα νομοθετικά και πολιτικά βήματά της για την επόμενη μέρα, έδειξε να αιφνιδιάζεται και να αντιδρά σπασμωδικά. Οι δηλώσεις αμφισβήτησης του ΣτΕ, ανεξάρτητα από τον βαθμό ουσιαστικής αλήθειας που περιέχουν, ήταν αχρείαστες και παντελώς άσκοπες.

Από την στιγμή που είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει τη νομιμότητα που παράγει το Ανώτατο Δικαστήριο, όποια κι αν είναι αυτή, η τακτική αμφισβήτησης της κοινωνικής νομιμοποίησης των αποφάσεων του, απευθυνόταν σχεδόν αποκλειστικά στο εσωκομματικό του ακροατήριο και η απήχησή του ήταν αντιστρόφως ανάλαγα, μικρότερη του επιδιωκομένου σκοπού.

Η κυβέρνηση μετά την απόφαση , θα έπρεπε απλά να ανακοινώσει τα μέτρα που σκέπτεται να λάβει, προκειμένου να θεραπεύσει το ανακύψαν συνταγματικό πρόβλημα στη διαρκή και ανελέητη μάχη κατά της διαπλοκής και των πολιτικών συμφερόντων που την στηρίζουν.

Ο στόχος, θα έπρεπε να είναι η θέσπιση απαραβίαστων θεσμικά, κανόνων που θα αποκαθιστούν το καθεστώς ασυδοσίας που στήριξε το παλιό πολιτικό σύστημα.  Με συνέπεια και σοβαρότητα, στοιχεία που απαιτούν οι καιροί και οι πολίτες,  κύριο μέλημα του κυβερνητικού επιτελείου, θα έπρεπε να είναι η πάση θυσία αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας στο χώρο της διαπλεκόμενης μιντιακής, οικονομικής και πολιτικής εξουσίας και όχι η επικοινωνιακή και πολιτική διαχείριση μιας δικαστικής απόφασης με πυροτεχνήματα τύπου Πολύδωρα, που δεν οδηγούν, κυριολεκτικά πουθενά!

Είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς, ότι ο γραφικός και αρκούντως δεξιός Βύρων Πολύδωρας, θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στην υπόθεση της διαπλοκής και να εκθέσει τη ΝΔ από την οποία προέρχεται πολιτικά; Μόνο και μόνο επειδή είχε ταχθεί κατά των διαπλεκομένων στο πλευρό του Κώστα Καραμανλή και είχε αποχωρήσει από τη ΝΔ του Α. Σαμαρά λόγω ΕΝΦΙΑ;

Κατά πολλούς η κίνηση για τον Β. Πολύδωρα, εντάσσεται στη γενικότερη γραμμή συνδιαλλαγής που διατηρεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με το καραμανλικό κομμάτι της ΝΔ. Είναι γνωστό ότι στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πέραν του Π. Καμμένου και των ΑΝΕΛ, ομνύουν στο όνομα του Καραμανλή, συμμετέχει κι ένας ακραιφνής Καραμανλικός, ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημ. Παπαγγελόπουλος, ενώ η κυβέρνηση ανέδειξε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ένα από τους πιό στενούς συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού, τον Προκόπη Παυλόπουλο.

Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός, αρνείται να προβεί σε δηλώσεις ευθέως κατά του Κώστα Καραμανλή όσον αφορά τις τεράστιες ευθύνες του τελευταίου, ως πρωθυπουργού, στην διόγκωση του ελλείμματος και του χρέους, το 2009. Λές και δεν ήταν ο πρωθυπουργός που οδήγησε ουσιαστικά στη χρεοκοπία τη χώρα.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, θεωρήθηκε ότι ως υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή, ο Β. Πολύδωρας θα διατηρούσε αυτή την ιδιότητα περισσότερο από τις άλλες και θα δρούσε ως πολιορκητικός κριός που θα εξέθετε τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και θα δημιουργούσε εσωκομματικό πρόβλημα. Εκ του αποτελέσματος, το πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, ο Καραμανλής και η διαπλοκή

Εάν πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να υπηρετήσει τη στρατηγική του και να εδραιωθεί ως ο κύριος πόλος των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας, ο βασικός αντίπαλος της δεξιάς του νεοφιλελεύθερου οπορτουνισμού, πρέπει να απαλλαγεί οριστικά από την «καραμανλική του αναφορά». Και τα δύο εν γίνονται. Το ένα αντιμάχεται το άλλο.

Για να πείσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι μπορεί να φέρει σε αίσιο πέρας την μάχη κατά της διαπλοκής στη χώρα, που είναι μάχη υπέρ της Δημοκρατίας στον τόπο, θα πρέπει να δώσει δείγματα γραφής της θεσμικής στιβαρότητας που έχει η πολιτική του. Χωρίς πείσματα και απογοητεύσεις. Χωρίς άγχος και σπασμωδικές ενέργειες.

Η διαπλοκή όπως ανδρώθηκε τα τελευταία 27 χρόνια, σε αγαστή συνεργασία με το παλιό, χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, έδειξε μέχρι σήμερα, εφτάψυχη. Τουλάχιστον δύο φορές.

Τη πρώτη φορά, την ημιτελή προσπάθεια των κυβερνήσεων Καραμανλή να επιβάλουν το ασυμβίβαστο του βασικού μετόχου σε επιχείρηση ΜΜΕ και εταιρεία που προμηθεύει το δημόσια, ακύρωσε η ίδια η Ευρωπαιή Ενωση, επικαλούμενη το ενωσιακό δίκαιο και την ελευθερίας της αγοράς. Ο κ. Καραμανλής, δεν επανήλθε ποτέ με νέα ρύθμιση. Οι «νταβατζήδες» κέρδισαν κατά κράτος την πολιτική εξουσία και επέβαλαν σχεδόν αμαχητί τους όρους τους.

Η δεύτερη, σοβαρή απόπειρα έγινε από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η προσπάθεια να εφαρμοσθεί ο νόμος και το Σύνταγμα, προσέκρουσε στην λυσσαλέα αντίδραση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να ματαιώσουν τόσο την συγκρότηση του ΕΣΡ όσο και του διαγωνισμού χορήγησης των οριστικών αδειών. Με διάφορα προσχήματα, αρνήθηκαν να συμβάλλουν στην επίλυση μιάς θεσμικής εκκρεμότητας  που ντροπιάζει το παλιό πολιτικό σύστημα.

Η στάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, των υπεύθυνων για την συνταγματική εκτροπή στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο όλο αυτό το διάστημα, ήταν παραπάνω από προκλητική. Αντι να απολογηθούν στον ελληνικό λαό και την συμπαράταξή τους με τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, έγιναν οι αυτόκλητοι και πιο ένθερμοι υπερασπιστές τους.

Η απόφαση του ΣτΕ, δυστυχώς, δεν αναγνώρισε αυτή την αδήριτη πραγματικότητα. Ή στη καλύτερη περίπτωση αδιαφόρησε  εστιάζοντας σε μια στενή ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 15 του Συντάγματος, χωρίς να συνεκτιμήσει τους γενικότερους λόγους δημοσίου συμφέροντος που επέβαλαν την έκτακτη ρύθμιση της διενέργεια του διαγωνισμού από τον αρμόδιο υπουργό.

Ωστόσο, αυτή είναι η συνταγματική ερμηνεία του ΣτΕ, που αποτελεί συνέχιση της νομολογίας του και γι αυτό, δεν θα έπρεπε να αιφνιδιάσει κανέναν. Ιδίως μετά τα όσα διαδραματίσθηκαν εντός και εκτός Δικαστηρίου.

Ομως η δεύτερη αυτή νίκη της διαπλοκής, είναι μια νίκη «Πύρρεια» και προσωρινή.

Το γενικότερο πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί, συντείνει στην άμεση ρύθμιση του προκλητικά αρρύθμιστου τοπίου. Και σε αυτό συμφωνούν όλοι. ΑΥΤΟ είναι η μεγάλη πολιτική νίκη της κυβέρνησης. Κι αυτή τη νίκη πρέπει να εκμεταλλευθεί έτσι, ώστε να εκτεθούν και να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι της τηλεοπτικής ανομίας.

presspublica.gr