Η επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία

Η επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία

Οι ελληνικές εξορμήσεις γίνονται με τις πλάτες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

Η αντι­πα­ρά­θε­ση Ελ­λά­δας Τουρ­κί­ας για τις βρα­χο­νη­σί­δες γί­νε­ται στο πλαί­σιο της ευ­ρύ­τε­ρης αντι­πα­ρά­θε­σης με­τα­ξύ των δύο κα­πι­τα­λι­σμών για το μοί­ρα­σμα των ΑΟΖ, των πι­θα­νών κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­ναν­θρά­κων που βρί­σκο­νται κάτω από αυτές, καθώς και για τον έλεγ­χο των αγω­γών που διέρ­χο­νται ή θα διέλ­θουν από την πε­ριο­χή. Αλλά υπάρ­χει η πολύ με­γα­λύ­τε­ρη ει­κό­να. Δη­λα­δή η με­γά­λη πο­λε­μι­κή κρίση με επί­κε­ντρο τη Συρία -όπου όλοι πο­λε­μούν ενα­ντί­ον όλων- καθώς και ο κίν­δυ­νος γε­νι­κευ­μέ­νης ανά­φλε­ξης στην Α. Με­σό­γειο και τη Μ. Ανα­το­λή με τις διαρ­κείς απει­λές του Ισ­ρα­ήλ ενα­ντί­ον του Ιράν.
Σε αυτό το γε­ω­πο­λι­τι­κό τοπίο είναι γνω­στό ότι οι ισορ­ρο­πί­ες και οι συμ­μα­χί­ες έχουν ανα­τρα­πεί από καιρό. Η Τουρ­κία έχει έρθει σε ρήξη και με την ΕΕ, αλλά κυ­ρί­ως με τις ΗΠΑ και το Ισ­ρα­ήλ. Αντί­θε­τα έχει βρε­θεί πιο κοντά στη Ρωσία. Η τε­λευ­ταία έχει δυ­να­μώ­σει σε σχέση με την κα­τά­στα­ση που βρι­σκό­ταν τη δε­κα­ε­τία του 1990 και θέλει επί­σης να πάρει το «με­ρί­διό της» από την πε­ριο­χή. 

Πέτρος Τσάγκαρης

Η Ελ­λά­δα με πρω­το­βου­λί­ες δια­δο­χι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων έχει συ­στή­σει τον άξονα με την Κύπρο, την Αί­γυ­πτο και το Ισ­ρα­ήλ, με τις ευ­λο­γί­ες των ΗΠΑ και της ΕΕ και με τη συμ­με­το­χή με­γά­λων πο­λυ­ε­θνι­κών του πε­τρε­λαί­ου. Ταυ­τό­χρο­να η Ελ­λά­δα έχει βρε­θεί τόσο κοντά στις ΗΠΑ όσο ποτέ στο πα­ρελ­θόν, καθώς στην Αθήνα υπάρ­χει η πιο φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. Το πο­λι­τι­κό ξέ­πλυ­μα και οι λι­βα­νω­τοί του Τσί­πρα προς τον Τραμπ στην πρό­σφα­τη επί­σκε­ψή του στις ΗΠΑ (λι­βα­νω­τοί που κα­νέ­νας άλλος Δυ­τι­κο­ευ­ρω­παί­ος ηγέ­της δεν θα ξε­στό­μι­ζε), καθώς και οι προ­σφο­ρές του Καμ­μέ­νου για έτερη με­γά­λη στρα­τιω­τι­κή βάση (εκτός από τη Σούδα) στην Κάρ­πα­θο είναι οι κο­ρυ­φές ενός πα­γό­βου­νου που εμπε­ριέ­χει γνω­στές και άγνω­στες συμ­φω­νί­ες κάτω από το τρα­πέ­ζι.

ΑΟΖ

Σε αυτές τις συν­θή­κες προ­έ­κυ­ψε η νέα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή κρίση με αφορ­μή την υπό­θε­ση της ακταιω­ρού και των Ιμίων/Καρ­ντάκ.

Όσον αφορά το επει­σό­διο με την ακταιω­ρό, τα ελ­λη­νι­κά ΜΜΕ και τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα επέ­δει­ξαν και πάλι επι­λε­κτι­κό­τη­τα. Μόλις τον Ιού­λιο του 2017 ελ­λη­νι­κό σκά­φος του Λι­με­νι­κού είχε βάλει με σφαί­ρες κατά τουρ­κι­κού πλοί­ου και μά­λι­στα εμπο­ρι­κού.

Όσον αφορά τα Ίμια/Καρ­ντάκ, σύμ­φω­να με την κυ­ρί­αρ­χη αντί­λη­ψη στην Ελ­λά­δα, απο­τε­λούν κομ­μά­τι της πα­τρί­δας και δεν πρέ­πει να απο­σπα­σθεί από αυτήν ούτε σπι­θα­μή της. Βέ­βαια, οι «τί­τλοι ιδιο­κτη­σί­ας» των βρά­χων δεν προ­κύ­πτουν ευ­θέ­ως από κά­ποια διε­θνή συμ­φω­νία, καθώς τα νησιά δεν κα­το­νο­μά­ζο­νται (ακόμη και η λέξη Ίμια είναι πολύ πρό­σφα­τη εφεύ­ρε­ση).

Ο πραγ­μα­τι­κός λόγος της αντι­πα­ρά­θε­σης για αυτά είναι η ΑΟΖ και η υφα­λο­κρη­πί­δα. Αν είναι ελ­λη­νι­κά και αν είναι βρα­χο­νη­σί­δες κι όχι βρά­χοι, κι αν συ­ντρέ­χουν κι άλλοι πα­ρά­γο­ντες, τότε τα νη­σά­κια έχουν επή­ρεια δηλ. υφα­λο­κρη­πί­δα και ΑΟΖ. Μαζί με άλ­λους τέ­τοιος βρά­χους λοι­πόν στή­νε­ται το παι­χνί­δι του ου­σια­στι­κού απο­κλει­σμού της Τουρ­κί­ας από όλο και με­γα­λύ­τε­ρες πε­ριο­χές του Αι­γαί­ου και (στην πε­ρί­πτω­ση του Κα­στελ­λό­ρι­ζου) της Α. Με­σο­γεί­ου. Πρό­κει­ται, κατ’ ου­σί­αν, για συ­στα­τι­κό μέρος της τε­τρα­με­ρούς συμ­φω­νί­ας Ελ­λά­δας-Κύ­πρου-Ισ­ρα­ήλ-Αι­γύ­πτου, που ανα­κη­ρύσ­σουν με­τα­ξύ τους ΑΟΖ, απο­κλεί­ο­ντας την Τουρ­κία σε μια πολύ στενή λω­ρί­δα κοντά στα πα­ρά­λιά της. Πρό­κει­ται για επι­θε­τι­κή και όχι αμυ­ντι­κή στρα­τη­γι­κή, η οποία χρη­σι­μο­ποιεί ταυ­τό­χρο­να και νο­μι­κά επι­χει­ρή­μα­τα αλλά και κα­νο­νιο­φό­ρους – άλ­λο­τε γαλ­λι­κές και ιτα­λι­κές, άλ­λο­τε ισ­ραη­λι­νές και αμε­ρι­κά­νι­κες.

Είναι σε αυτό το πλαί­σιο που το Ισ­ρα­ήλ κα­τά­φε­ρε να βγει από την απο­μό­νω­σή του. Μά­λι­στα πολύ πρό­σφα­τα (19/2/18) ο Νε­τα­νιά­χου υπέ­γρα­ψε συμ­φω­νία με τον δι­κτά­το­ρα της Αι­γύ­πτου, Σίσι, για πώ­λη­ση ισ­ραη­λι­νού φυ­σι­κού αε­ρί­ου στο Κάιρο. Και σε αυτό τον «έρωτα» κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο έπαι­ξαν οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις που λει­τουρ­γού­σαν ως εν­διά­με­σοι για όσο καιρό ήταν αδια­νό­η­το για την αρα­βι­κή κοινή γνώμη μια αρα­βι­κή χώρα να κάνει ευ­θέ­ως μπίζ­νες με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος.

Και είναι σε αυτό πλαί­σιο και εξαι­τί­ας αυτής της τε­τρα­με­ρούς συμ­μα­χί­ας που το Ισ­ρα­ήλ έχει απε­λευ­θε­ρω­θεί να κι­νεί­ται εξαι­ρε­τι­κά απει­λη­τι­κά με στόχο το Ιράν.

Απο­μό­νω­ση

Η Τουρ­κία του Ερ­ντο­γάν είναι απο­μο­νω­μέ­νη από τις δυ­τι­κές συμ­μα­χί­ες που είχε στο πα­ρελ­θόν. Η Γερ­μα­νία πά­γω­σε τις πω­λή­σεις αρ­μά­των Leopard στον τουρ­κι­κό στρα­τό μετά την ει­σβο­λή στο Αφρίν, κρα­τώ­ντας σε κακό επί­πε­δο τις ήδη τε­τα­μέ­νες σχέ­σεις Βε­ρο­λί­νου-Άγκυ­ρας.

Ο Ερ­ντο­γάν προ­σπά­θη­σε να τα βρει με την Ιτα­λία δηλ. να με­τα­πεί­σει τον ιτα­λι­κό κο­λοσ­σό ENI, ώστε να μην προ­χω­ρή­σει σε έρευ­νες και γε­ω­τρή­σεις σε πε­ριο­χές που η Άγκυ­ρα αμ­φι­σβη­τεί γύρω από την Κύπρο. Το αί­τη­μά του το έκανε γνω­στό ο ίδιος ο Τούρ­κος πρό­ε­δρος μετά τις συ­να­ντή­σεις του με τον Ιταλό πρό­ε­δρο Μα­τα­ρέ­λα και τον πρω­θυ­πουρ­γό Τζε­ντι­λό­νι. Το πιο πι­θα­νό είναι ότι η πα­ρέμ­βα­σή του δεν είχε απο­τέ­λε­σμα. Μια μέρα μετά, η ιτα­λι­κή ENI επι­βε­βαί­ω­σε με επί­ση­μη ανα­κοί­νω­σή της αυτό που ήταν ήδη γνω­στό και είχε προ­κα­λέ­σει την επί­σκε­ψη του Ερ­ντο­γάν στη Ρώμη. Ότι η γε­ώ­τρη­ση στο στόχο «Κα­λυ­ψώ 1» στο Οι­κό­πε­δο 6 της κυ­πρια­κής ΑΟΖ, το οποίο εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται η ιτα­λι­κή εται­ρία σε κοι­νο­πρα­ξία με τη γαλ­λι­κή Total, έδει­ξε «μία υπο­σχό­με­νη ανα­κά­λυ­ψη αε­ρί­ου και επι­βε­βαιώ­νει την επέ­κτα­ση του μο­ντέ­λου Zohr στην κυ­πρια­κή ΑΟΖ».

Ως απά­ντη­ση η Άγκυ­ρα έσπευ­σε να εξαγ­γεί­λει ναυ­τι­κά γυ­μνά­σια δε­σμεύ­ο­ντας πε­ριο­χές της Α. Με­σο­γεί­ου για ναυ­τι­κά γυ­μνά­σια.

Ο Ερ­ντο­γάν δια­πί­στω­σε επί­σης ότι έχει απέ­να­ντί του όλη την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Στις 13/2 Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή έστει­λε νέα προει­δο­ποί­η­ση προς την Άγκυ­ρα ότι πρέ­πει να απέ­χει «από αρ­νη­τι­κές δη­λώ­σεις που βλά­πτουν τις σχέ­σεις καλής γει­το­νί­ας» και «από κάθε προ­στρι­βή, απει­λή ή ενέρ­γεια ένα­ντι ενός κρά­τους-μέ­λους, δια­τα­ράσ­σο­ντας τις σχέ­σεις καλής γει­το­νί­ας και την ει­ρη­νι­κή επί­λυ­ση δια­φο­ρών», ανα­φε­ρό­με­νη σαφώς στην Ελ­λά­δα. Η Επι­τρο­πή έχει επι­ση­μά­νει, επί­σης, «την ανά­γκη να σε­βα­στεί η Τουρ­κία την κυ­ριαρ­χία των κρα­τών-με­λών σε ό,τι αφορά τη χερ­σαία επι­κρά­τεια, τα εθνι­κά χω­ρι­κά ύδατα και τον εθνι­κό ενα­έ­ριο χώρο τους».

Την επο­μέ­νη ο ίδιος ο πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής, ο Ζ.-Κ. Γιούν­κερ, όταν ρω­τή­θη­κε για τις πρό­σφα­τες εντά­σεις στις σχέ­σεις της Τουρ­κί­ας με την Ελ­λά­δα και την Κύπρο, είπε ορθά κοφτά και χωρίς δι­πλω­μα­τι­κές αβρό­τη­τες: «Είμαι από­λυ­τα κατά της στά­σης της Τουρ­κί­ας».

Ούτε η συ­νά­ντη­ση-μα­μούθ του Ερ­ντο­γάν με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Ρεξ Τί­λερ­σον δεν χα­λά­ρω­σε τις εντά­σεις και τις δια­φω­νί­ες της Άγκυ­ρας με την Ουά­σινγ­κτον. Η Τουρ­κία ζητά από τις ΗΠΑ να διαρ­ρή­ξουν πλή­ρως τις σχέ­σεις τους με τους Κούρ­δους του YPG στη Συρία και να τους πά­ρουν πίσω τα όπλα που τους έχουν δώσει –φυ­σι­κά οι Αμε­ρι­κα­νοί αρ­νή­θη­καν και τα δύο.

Όπως εύ­στο­χα πα­ρα­τη­ρεί το «Βήμα» (18/2), η Τουρ­κία έχει απο­μο­νω­θεί από τις δυ­τι­κές συμ­μα­χί­ες της –και αυτό πι­στώ­νε­ται στις επι­τυ­χί­ες των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων –σε αντί­θε­ση με την «πε­πα­τη­μέ­νη» που επι­μέ­νει να κάνει κρι­τι­κή στις εκά­στο­τε ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις από πιο εθνι­κι­στι­κές θέ­σεις, βλέ­πο­ντας διαρ­κώς «εθνι­κά στρα­πά­τσα» και «εθνι­κές υπο­χω­ρή­σεις». «Αυτό [σ.σ.: η απο­μό­νω­ση της Τουρ­κί­ας] είναι κάτι που πολ­λοί επι­θυ­μού­σαν στην Ελ­λά­δα εδώ και χρό­νια», ανα­φέ­ρει επί λέξει η μία από τις δύο ναυαρ­χί­δες του ελ­λη­νι­κού αστι­κού Τύπου. Όμως ο ίδιος αρ­θρο­γρά­φος έρ­χε­ται, από δια­φο­ρε­τι­κή δια­δρο­μή και για δια­φο­ρε­τι­κούς στό­χους, να επι­ση­μά­νει αυτό που λένε οι διε­θνι­στές και άλλοι «αι­ρε­τι­κοί»: οι επι­τυ­χί­ες της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης, δεν ση­μαί­νουν πα­γί­ω­ση της ει­ρή­νης (όπως στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας δεν ση­μαί­νουν κα­λύ­τε­ρη ζωή για τη με­γά­λη μάζα του πλη­θυ­σμού), αλλά αντί­θε­τα είναι δυ­να­τό να προ­κα­λέ­σουν από απλές εντά­σεις έως πο­λε­μι­κά επει­σό­δια. Όταν στρι­μώ­ξεις τον αντί­πα­λο στα σχοι­νιά του ρινγκ, είναι πι­θα­νό να φας με­ρι­κές κάτω από τη ζώνη.

Επι­θε­τι­κό­τη­τα

Από την άλλη αυτή η απο­μό­νω­ση της Τουρ­κί­ας εξη­γεί την επι­θε­τι­κή απά­ντη­ση του Κο­τζιά στην πρό­σφα­τη κρίση. Ο Έλ­λη­νας ΥΠΕΞ δια­μή­νυ­σε πως δεν θα υπάρ­ξει ξανά ει­ρη­νι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά από την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά. «Εί­μα­στε ένα συ­γκρο­τη­μέ­νο κρά­τος, με καλή άμυνα, καλά αμυ­ντι­κά συ­στή­μα­τα, κα­λούς συμ­μά­χους, υψηλή δι­πλω­μα­τι­κή χω­ρη­τι­κό­τη­τα», είπε. Η θερ­μο­πο­λε­μι­κή αυτή δή­λω­ση συ­νο­δεύ­τη­κε από άλλη μια κυ­νι­κή, αλλά σωστή, δια­πί­στω­ση εκ μέ­ρους του Έλ­λη­να ΥΠΕΞ ότι η Τουρ­κία βρί­σκε­ται σε δυ­σκο­λί­ες διότι «δεν πάει καλά στη Συρία, έχει το μέ­τω­πο του Ιράκ ανοι­κτό, με την Αρ­με­νία έχει κλει­στά τα σύ­νο­ρά της, με το Κυ­πρια­κό συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως κα­ου­μπόι στα ανοι­κτά της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, λόγω της ΑΟΖ και από το γε­γο­νός ότι έχουν βρε­θεί, όπως φαί­νε­ται, με­γά­λες πο­σό­τη­τες φυ­σι­κού αε­ρί­ου».

Η τουρ­κι­κή πλευ­ρά ενο­χλεί­ται επί­σης από την πο­ρεία των συ­νο­μι­λιών της Ελ­λά­δας με γει­το­νι­κές της χώρες σχε­τι­κά με την ΑΟΖ, προ­σέ­θε­σε ο Κο­τζιάς υπο­νο­ώ­ντας τη συμ­φω­νία που φαί­νε­ται να κλεί­νει με την Αλ­βα­νία. Πράγ­μα­τι, την ώρα που η Ελ­λά­δα κλεί­νει και αυτό το δι­πλω­μα­τι­κό μέ­τω­πο, η Τουρ­κία έχει ανοι­χτά όχι μόνο δι­πλω­μα­τι­κά, μα και στρα­τιω­τι­κά μέ­τω­πα με όλες τις γει­το­νι­κές της χώρες.

Αυτή η «νευ­ρι­κό­τη­τα» είναι προ­φα­νώς ο μόνος δρό­μος που έμενε στην Τουρ­κία, η κυ­βέρ­νη­ση της οποί­ας έχει εκτο­ξεύ­σει ευ­θεί­ες απει­λές ακόμη και κατά των ΗΠΑ. Στα μέσα Φλε­βά­ρη ο Τούρ­κος υπουρ­γός Άμυ­νας, Ν. Τσα­νι­κλί δή­λω­σε στο γαλ­λι­κό πρα­κτο­ρείο ει­δή­σε­ων ότι «θα πάμε στη Μάν­μπιτζ [σ.σ. πε­ριο­χή που ελέγ­χε­ται από τις κουρ­δι­κές δυ­νά­μεις του YPG]. «Αν είναι εκεί, τόσο το χει­ρό­τε­ρο για εκεί­νους» είπε, απευ­θυ­νό­με­νος προς τις ει­δι­κές δυ­νά­μεις των ΗΠΑ που συ­νερ­γά­ζο­νται με το YPG.

Ακόμη και την Ελ­λά­δα η τουρ­κι­κή κυ­βέρ­νη­ση την βλέ­πει ως μέρος των αμε­ρι­κα­νι­κών σχε­δί­ων. Η πε­ρί­φη­μη δή­λω­ση του συμ­βού­λου του Ερ­ντο­γάν, Γι­γκίτ Μπου­λούτ, που πα­ρο­μοί­α­ζε την Ελ­λά­δα με μύγα, έγινε σε ένα συ­νο­λι­κό­τε­ρο πλαί­σιο, όπου τό­νι­ζε (μι­λώ­ντας στο τουρ­κι­κό TRT) πως «δεν έχει αμ­φι­βο­λία» ότι οι ΗΠΑ σχε­διά­ζουν να σπρώ­ξουν την Ελ­λά­δα στο να επι­τε­θεί στην Τουρ­κία, την ώρα που η τε­λευ­ταία έχει ανοι­χτό μέ­τω­πο στη Συρία.

Είναι εντυ­πω­σια­κές οι ομοιό­τη­τες όσον αφορά τα ιδε­ο­λο­γι­κά αφη­γή­μα­τα σε Ελ­λά­δα και Τουρ­κία και στις αντί­στοι­χες πο­λι­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές: Για δε­κα­ε­τί­ες, ακόμη και μέσα στην ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά το αφή­γη­μα ήταν πως η χώρα απει­λεί­ται από ΗΠΑ-ΝΑ­ΤΟ που εξω­θούν την Τουρ­κία ενα­ντί­ον μας. Σή­με­ρα –σύμ­φω­να με το «Βήμα»– το πο­σο­στό αντια­με­ρι­κα­νι­σμού στον τουρ­κι­κό πλη­θυ­σμό είναι 83%, ενώ η αντί­θε­ση στο ΝΑΤΟ φτά­νει το 67%. Και η τουρ­κι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση –κυ­ρί­ως αυτής που βρί­σκε­ται αρι­στε­ρά του Ερ­ντο­γάν, δηλ. το Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό Λαϊκό Κόμμα– πλειο­δο­τεί σε εθνι­κι­σμό κα­λυ­πτό­με­νο με τον μαν­δύα του αντια­με­ρι­κά­νι­κου αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού (π.χ. ο ηγέ­της του κόμ­μα­τος Κ. Κι­λιν­τσά­ρο­γλου κα­τη­γο­ρεί τον Ερ­ντο­γάν ότι πα­ρα­δί­δει 18 τουρ­κι­κά νησιά στην Ελ­λά­δα).

Και μπο­ρούν εύ­κο­λα να κα­τα­θέ­σουν και νο­μι­κά επι­χει­ρή­μα­τα για την ελ­λη­νι­κή επε­κτα­τι­κό­τη­τα και προ­κλη­τι­κό­τη­τα: Γιατί ενώ είναι βέ­βαιο ότι το τουρ­κι­κό κρά­τος κατά και­ρούς έχει πα­ρα­βιά­σει πολ­λές φορές διε­θνείς συν­θή­κες, δεν είναι μόνο η μία πλευ­ρά που πα­ρα­βιά­ζει τις διε­θνείς συν­θή­κες.

Συν­θή­κες

Το άρθρο 13 της συν­θή­κης της Λο­ζά­νης ανα­φέ­ρει επί λέξει: «Προς εξα­σφά­λι­σιν της ει­ρή­νης, η Ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­σις υπο­χρε­ού­ται να τηρή εν ταις νή­σοις Μυ­τι­λή­νη, Χίω, Σάμω και Ικα­ρία τα ακό­λου­θα μέτρα: Αι ει­ρη­μέ­ναι νήσοι δεν θα χρη­σι­μο­ποι­η­θώ­σιν εις εγκα­τά­στα­σιν ναυ­τι­κής βά­σε­ως ή εις ανέ­γερ­σιν οχυ­ρω­μα­τι­κού τίνος έργου».

Επί­σης η συν­θή­κη προ­βλέ­πει την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση της Λή­μνου και της Σα­μο­θρά­κης. Πολύ αυ­στη­ρό­τε­ρη απο­στρα­τιω­κο­ποί­η­ση προ­βλέ­πε­ται για τα Δω­δε­κά­νη­σα, σύμ­φω­να με τη Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων του 1947 με την οποία η Ιτα­λία τα πα­ρα­χώ­ρη­σε στην Ελ­λά­δα (προ­σαρ­τή­θη­καν το 1948). Σύμ­φω­να με το άρθρο 14 της Συν­θή­κης όλες οι Κυ­κλά­δες «θα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­θώ­σι και θα πα­ρα­μεί­νω­σι απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­ναι».

Η τω­ρι­νή αντι­πα­ρά­θε­ση γί­νε­ται σί­γου­ρα με κα­λύ­τε­ρους πο­λι­τι­κούς όρους όσον αφορά την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, καθώς έχει όλους τους με­γά­λους παί­κτες με το μέρος της. Αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι μπο­ρεί να επι­βά­λει μια μό­νι­μη ει­ρή­νη στην πε­ριο­χή. Οι Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές μπο­ρεί να κερ­δί­ζουν πολλά στη νέα τρά­που­λα που μοι­ρά­ζε­ται (από συμ­με­το­χή στις εξο­ρύ­ξεις και στα κέρδη τους, συμ­με­το­χή στην κα­τα­σκευή των αγω­γών υδρο­γο­ναν­θρά­κων και στα κέρδη τους, με­γά­λη ελευ­θε­ρία οι­κο­νο­μι­κών κι­νή­σε­ων στα Βαλ­κά­νια κ.λπ.). Ωστό­σο, ο λαός δεν έχει να πε­ρι­μέ­νει ούτε ψί­χου­λο από αυτά τα κέρδη. Μόνο να πλη­ρώ­σει, θα κλη­θεί. Σε χρήμα και πι­θα­νά σε αίμα.

/rproject.gr