Αδιέξοδο και κίνημα αλλαγής

Αδιέξοδο και κίνημα αλλαγής

To Κίνημα Αλλαγής επιμένει να ταλαιπωρεί τους πολιτικούς αναλυτές αλλά και τη χώρα με τις αντιφάσεις του και τις αγκυλώσεις του, έρμο και αμήχανο και ανίκανο να συμπλεύσει με τα νέα ρεύματα της εξέλιξης. Πόσο νέα είναι τα ρεύματα και εάν υπάρχει καθόλου εξέλιξη είναι άλλο θέμα, να γελάει κανείς, αλλά και να θλίβεται.

Γιώργος Σταματόπουλος

Αρνούνται οι «υπεύθυνοι» να καταλάβουν ότι πέρασε η μπογιά τους, έστω η ιδεολογία τους. Και τι έλεγε αυτή η ιδεολογία; Να μπει η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Δεν ξέρανε καλά τι ακριβώς σημαίνει Δεξιά και πόσο είναι ταυτισμένη με το βόλεμα και την υποδηματολειχία των πολιτών σε αυτούς που εξουσιάζουν.

Απορίας άξιο είναι και που κατόρθωσε [διότι περί κατορθώματος πρόκειται] να πλασαριστεί στην τρίτη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και να ’χει να λέει η αρχηγός, μάλλον να μπορεί κάποιος να παραμένει ως αρχηγός. Αυτά παθαίνει όποιος, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, συνεργάζεται ακόμη και με τον διάβολο, εν προκειμένω με το κόμμα της Δεξιάς. Στο τέλος επηρεάζεται από το μέλι ή κολλάει σε αυτό -το μέλι της εξουσίας όπως ανερυθρίαστα αποκαλούν άπαντες τα κρατικά αξιώματα και τη δυνατότητα να αποφασίζουν για εμάς, ερήμην ημών.

Και ενώ πολλοί ψηφοφόροι έχουν καταλάβει τι συμβαίνει στην «κορυφή» της πολιτικής πυραμίδας εξακολουθούν εντούτοις να βάζουν πλάτη μπας και γείρει η κορυφή -και μετά τι θα κάνουμε, που είμαστε μικρή χώρα και χρειαζόμαστε συμμαχίες και λοιπά φαιδρά; Είναι υποχρεωμένοι οι αναλυτές αλλά και οι ψηφοφόροι να αντιμετωπίσουν μια κουραστική, καθότι γερασμένη, παράταξη με οίκτο και κατανόηση. Διότι ενώ άπαντες βλέπουν τη φθορά κάνουν πως δεν βλέπουν ή την αγνοούν -γιατί πώς αλλιώς θα είχαν λόγο ύπαρξης;

Είναι και εκείνη η Ριζοσπαστική Αριστερά, που σκαρφάλωσε στην κυβέρνηση και τους πήρε τους πελάτες [για να φανταστεί κανείς: πελάτες!]. Μα μήπως και αυτοί δεν είχαν οικειοποιηθεί την ιδεολογία της Αριστεράς όταν κατέλαβαν την εξουσία της χώρας τη δεκαετία του ’80; Ετσι τουλάχιστον παραπονιόταν τότε η επίσημη Αριστερά. Ε, να που ήρθε ο καιρός να πάρει η Αριστερά την εκδίκησή της -αλλά με τι κόστος, με τι θλίψη να διαχέεται στην ελληνική κοινωνία. Και οι δύο υφίστανται τον εξευτελισμό από την επάρατη, όπως ακόμη την αποκαλούν, Δεξιά. Να τα βρουν μεταξύ τους έχει καταστεί αδύνατο -προτιμότερο είναι να συνεργαστεί το Κίνημα Αλλαγής με τη Δεξιά παρά με τη μισητή, πλέον, Αριστερά.

Κανείς (;) δεν περίμενε μια τέτοια εξέλιξη. Εναν Κεγκέρογλου βλέπω μόνο κι έναν [τι θλίψη] Λοβέρδο να φωνασκούν [και να κοκορεύονται ενίοτε] γι’ αυτό το κίνημα [ο θεός να το κάνει] και βεβαίως η αρχηγός, η οποία περισσότερο τσιρίζει ή κραυγάζει παρά ομιλεί. Τι να πει κανείς. Πρέπει να βρουν άλλο δρόμο όσοι ακόμη εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτό το κίνημα έχει προοπτική και είναι ακόμη δεμένο με την κοινωνία -άλλως να το διαλύσουν και να ξεκινήσουν από την αρχή. Αλλά πού να βρεθεί χώρος; Εκτός εάν διαλυθεί και η Ριζοσπαστική Αριστερά ή αποφασίσει να αλλάξει όνομα.

efsyn.gr