Καμία εξόρυξη, κανένας πόλεμος, καμία ΑΟΖ στο ενεργειακό τρελοκομείο της Μεσογείου

Καμία εξόρυξη, κανένας πόλεμος, καμία ΑΟΖ στο ενεργειακό τρελοκομείο της Μεσογείου

  • |

Η «αθώα» συζήτηση για αποστολή ελληνικού στρατού στη Λιβύη ή για «δυναμική» επιβολή της μοιρασιάς των ΑΟΖ, μόνο πόλεμο και δυστυχία προμηνύει, καθώς η Ελλάς παραμένει πολύ μικρή για να διαπράττει διεθνώς μεγάλες ατιμίες.

Γιάννης Νικολόπουλος

Για διά­φο­ρους προ­σω­πι­κούς λό­γους που δεν είναι της πα­ρού­σης, είχα στα­μα­τή­σει να γράφω και να στέλ­νω κεί­με­να στη φι­λό­ξε­νη γωνιά του rproject. Όμως, η «αθώα» και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα άθλια συ­ζή­τη­ση για «δυ­να­μι­κή» εμπλο­κή της μι­κράς και ανέ­ντι­μου Ελ­λά­δας αφε­νός στον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο στη Λιβύη και αφε­τέ­ρου στη μοι­ρα­σιά των ΑΟΖ και των πε­τρε­λαϊ­κών κοι­τα­σμά­των στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, συ­ζή­τη­ση που δια­πι­στώ­νει κα­νείς πως έχει πάρει πε­ρί­ερ­γες και αδια­νό­η­τες έως πρό­τι­νος δια­στά­σεις του­λά­χι­στον στο ελ­λα­δι­κό ίντερ­νετ, μόνο έναν αυ­το­κα­τα­στρο­φι­κό κα­τή­φο­ρο στον πό­λε­μο και τη δυ­στυ­χία προ­μη­νύ­ει και πρέ­πει να κρου­στούν οι κα­μπά­νες του άμε­σου κιν­δύ­νου.

Δυ­στυ­χώς, η χρε­ο­κο­πη­μέ­νη με­τα­πο­λι­τευ­τι­κή, μικρά και ανέ­ντι­μος Ελλάς θυ­μά­ται με­ρι­κές από τις πιο μαύ­ρες και κα­τα­στρο­φι­κές μέρες της [από εκεί­νες που δεν δι­δά­σκο­νται επ΄ου­δε­νί λόγω στο ελ­λη­νι­κό σχο­λειό (sic), που οδεύ­ει πρόσω ολο­τα­χώς σε γε­νι­κή ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση και ξε­πού­λη­μα], όταν ξε­τυ­λί­γε­ται το γαϊ­τα­νά­κι μιας απο­στο­λής στρα­τού σε ξένη χώρα υπο­τί­θε­ται για να δια­σφα­λι­στούν τα «εθνι­κά» συμ­φέ­ρο­ντα – δη­λα­δή και εν προ­κει­μέ­νω τα συμ­φέ­ρο­ντα της ελ­λα­δι­κής, αστι­κής τάξης, που βύ­θι­σε την ελ­λη­νι­κή, ερ­γα­τι­κή τάξη στα τάρ­τα­ρα του μνη­μο­νί­ου, της αμε­ρι­κα­νι­κής Έξον Μό­μπιλ, της γαλ­λι­κής Τοτάλ, της ιτα­λι­κής Ένι, των Ελ­λη­νι­κών Πε­τρε­λαί­ων, που σύ­ντο­μα ως φαί­νε­ται θα ανή­κουν εξ ολο­κλή­ρου στην οι­κο­γέ­νεια Λάτση ή σε κά­ποιον άλλον αρ­πα­κτι­κό «επεν­δυ­τή», που κόβει βόλ­τες πάνω από τα δι­υ­λι­στή­ρια σαν τον γύπα πάνω από το ψο­φί­μι.

Τα συμ­φέ­ρο­ντα των μα­ριο­νε­τών που πα­ρι­στά­νουν την κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη ή των συ­ρι­ζαί­ων προ­κα­τό­χων τους, ίσως, που έτα­ξαν χι­λιά­ρι­κα και λα­γούς με πε­τρα­χή­λια στους συ­ντα­ξιού­χους, «αν» δου­λέ­ψουν τα τρυ­πά­νια νότια της Κρή­της. Τα αντί­στοι­χα συμ­φέ­ρο­ντα του υπό πολ­λα­πλή δι­κα­στι­κή και πο­λι­τι­κή δο­κι­μα­σία Ντό­ναλντ Τραμπ. Τα πα­ράλ­λη­λα συμ­φέ­ρο­ντα της κυ­βέρ­νη­σης Μα­κρόν που χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της στη Γαλ­λία ή εκεί­να της κυ­βέρ­νη­σης Κόντι που βρί­σκε­ται υπό τη δια­λυ­τι­κή προ­θε­σμία της δυ­σκοί­λιας κυ­βερ­νη­τι­κής συ­νύ­παρ­ξης Πε­ντά­στε­ρων και Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος, με τον Σαλ­βί­νι να κα­ρα­δο­κεί στην φαιά επα­νά­καμ­ψη των ιτα­λών νε­ο­φα­σι­στών.

Αυτά θα είναι τα συμ­φέ­ρο­ντα της μι­κράς και ανέ­ντι­μου Ελ­λά­δας σε αγα­στή (έως πότε;) συ­νερ­γα­σία με το Ισ­ρα­ήλ του σά­πιου έως το με­δού­λι Νε­τα­νιά­χου και την Αί­γυ­πτο του αν­θυ­πο­δι­κτα­το­ρί­σκου σφα­γέα Σίσι;

Γι΄αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα πυ­ρο­δο­τούν ορι­σμέ­νοι χρή­σι­μοι ηλί­θιοι μια συ­ζή­τη­ση στρα­τιω­τι­κής εμπλο­κής της Ελ­λά­δας σή­με­ρα στη Λιβύη και αύριο ποιος ξέρει πού; Σε συμ­μα­χία ας πούμε με τον κα­τα­χρη­στι­κά αυ­το­α­να­κη­ρυγ­μέ­νο «στρα­τάρ­χη» Χα­φτάρ ο οποί­ος στο ούτως ή άλλως με­τα­κα­ντα­φι­κό μπερ­δε­μέ­νο και μα­τω­μέ­νο κου­βά­ρι των πο­λέ­μαρ­χων και υπο­ψή­φιων δι­κτα­το­ρί­σκων στην πο­λυ­δια­σπα­σμέ­νη χώρα και την αι­μα­το­κυ­λι­σμέ­νη κοι­νω­νία της, έχει συ­μπε­ρι­λά­βει, με­τα­ξύ άλλων, στους υπο­στη­ρι­κτές του, τα πάλαι ποτέ δια­λυ­μέ­να και ανυ­πό­λη­πτα ισλα­μο­φα­σι­στι­κά και τρο­μο­κρα­τι­κά πα­ρα­κλά­δια της Αλ Κάι­ντα στη Βό­ρεια Αφρι­κή και άλλες ακραί­ες και σκο­τα­δι­στι­κές ομά­δες μι­σθο­φό­ρων με άμε­σες σχέ­σεις ερ­γο­λα­βί­ας με τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα;

Η μικρά και ανέ­ντι­μος Ελλάς σή­με­ρα με κυ­βέρ­νη­ση Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη έχει «εθνι­κά» συμ­φέ­ρο­ντα που ταυ­τί­ζο­νται με εκεί­να της με­τα­μορ­φω­μέ­νης Αλ Κάι­ντα της Βό­ρειας Αφρι­κής; Τέ­τοιους συμ­μα­χι­κούς δε­σμούς υπα­γο­ρεύ­ουν και σφυ­ρη­λα­τούν οι εξο­ρυ­κτι­κοί τυ­χο­διω­κτι­σμοί και οι προ­πο­λε­μι­κές προ­ε­τοι­μα­σί­ες στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου και τις εν­δια­φε­ρό­με­νες Πρε­σβεί­ες;

Η πο­λι­τι­κή και στρα­τιω­τι­κή ιστο­ρία στον σύ­ντο­μο, ελ­λη­νι­κό 20ο αιώνα έχει απο­δεί­ξει πως όλες οι επεμ­βά­σεις ελ­λη­νι­κού στρα­τού σε τρί­τες χώρες για τη δια­σφά­λι­ση «εθνι­κών» συμ­φε­ρό­ντων υπήρ­ξαν μια πα­τα­γώ­δης απο­τυ­χία με βα­ρύ­τα­τες «εθνι­κές» απώ­λειες, χι­λιά­δες θύ­μα­τα και ανυ­πο­λό­γι­στες ζη­μιές, με απο­κο­ρύ­φω­μα πρώτα τη Μι­κρα­σία και κα­τό­πιν φυ­σι­κά τον αι­μα­τη­ρό, εδα­φι­κό, κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό ακρω­τη­ρια­σμό της Κύ­πρου.

Όταν ο ιδιώ­νυ­μος εθνάρ­χης, Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος έστελ­νε το εκ­στρα­τευ­τι­κό σώμα στην Ου­κρα­νία για να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με τους στρα­τούς των Λευ­κών και της Αντάντ απέ­να­ντι στους μπολ­σε­βί­κους και τον Κόκ­κι­νο Στρα­τό, με αντάλ­λαγ­μα την εδα­φι­κή εξά­πλω­ση στη Μι­κρα­σία και την αστυ­νο­μι­κή επι­τή­ρη­ση της πε­ριο­χής Σμύρ­νης, το­πο­θε­τού­σε τον θε­μέ­λιο λίθο για τη μι­κρα­σια­τι­κή τρα­γω­δία και την κα­τα­στρο­φή στο Αλή Βεράν. Η πορ­σε­λά­νι­νη Συν­θή­κη των Σε­βρών γι­νό­ταν κομ­μά­τια και θρύ­ψα­λα στον Σαγ­γά­ριο και την Αλ­μυ­ρά Έρημο. Και φυ­σι­κά το εκ­στρα­τευ­τι­κό σώμα της Ου­κρα­νί­ας, με ηγέ­τες τον Κον­δύ­λη, τον Πλα­στή­ρα και τον Μα­ζα­ρά­κη-Αι­νιά­να, υπέ­στη δει­νές ήττες όπως και το σύ­νο­λο των λευ­κών στρα­τών από τον Κόκ­κι­νο Στρα­τό με απο­τέ­λε­σμα να απο­συρ­θεί άρον-άρον για να απο­βι­βα­στεί στο Κε της Σμύρ­νης κάτω από τις πρό­σκαι­ρες επευ­φη­μί­ες των εκεί Ελ­λή­νων – μετά ήρθε η κα­τα­στρο­φή.

Όταν το 1950, «ο στρα­τός μας πήγε στην Κορέα», οι προ­πα­γαν­δι­στι­κές, αμε­ρι­κα­νι­κές, στρα­τιω­τι­κές εφη­με­ρί­δες κα­λω­σό­ρι­ζαν «εκεί­νους που κα­τα­νί­κη­σαν τον κομ­μου­νι­σμό στα ελ­λη­νι­κά βουνά (μόλις είχε επι­κρα­τή­σει ο Εθνι­κός Στρα­τός στον Εμ­φύ­λιο)» και το βα­σι­λι­κό τάγμα πε­ζι­κού που είχε διοι­κη­τή τον αντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χη, Διο­νύ­ση Αρ­μπού­ζη, φρό­ντι­ζε, πέραν των μαχών στα υψώ­μα­τα 381, να ορ­γα­νώ­σει με τον λόχο στρα­το­νο­μί­ας τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης για του νο­τιο­κο­ρε­ά­τες κομ­μου­νι­στές, τα οποία λει­τούρ­γη­σαν ως κο­λα­στή­ρια, κατά τα πρό­τυ­πα της Μα­κρο­νή­σου, σε δυο νησιά στον κόλπο της Σεούλ. Φυ­σι­κά, και πέρα από τα δια­πι­στευ­τή­ρια που έδι­ναν οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις και τα ανά­κτο­ρα του Παύ­λου Γκλύξ­μπουργκ (και της Φρει­δε(φ)ρίκης) προς την Ουά­σιγ­κτον και το ΝΑΤΟ, η προ­πα­γάν­δα γύρω από το εκ­στρα­τευ­τι­κό σώμα της Κο­ρέ­ας ισχυ­ρο­ποί­η­σε πε­ραι­τέ­ρω στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας τις (παρα)στρα­τιω­τι­κές συ­νω­μο­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, με πρώ­τον τον ΙΔΕΑ και τη στα­θε­ρά αντι­δη­μο­κρα­τικ, πα­ρα­σκη­νια­κή δράση τους για την επι­βο­λή στρα­τιω­τι­κής χού­ντας, στα δυο πρα­ξι­κο­πή­μα­τα, το «αό­ρα­το» του 1951 και το «πε­τυ­χη­μέ­νο» του 1967.

Η αντί­στοι­χη απο­στο­λή της Ελ­λη­νι­κής Δύ­να­μης Κύ­πρου (ΕΛΔΥΚ) στο στρα­τό­πε­δο της Λευ­κω­σί­ας, στο πλαί­σιο της εφαρ­μο­γής των συμ­φω­νιών Ζυ­ρί­χης-Λον­δί­νου και της απί­θα­νης πρό­βλε­ψης περί… προ­στά­τι­δων δυ­νά­με­ων της νε­α­ρής κυ­πρια­κής δη­μο­κρα­τί­ας, που είχε συ­νο­μο­λο­γή­σει και υπο­γρά­ψει ο γνω­στός κιουπ­κιοϊ­άρ­χης της Δε­ξιάς, και με πρώτο διοι­κη­τή (διό­λου τυ­χαία…) ξανά τον συ­νταγ­μα­τάρ­χη πια, Διο­νύ­ση Αρ­μπού­ζη, οδή­γη­σε εν συ­νε­χεία και έπει­τα από 14 χρό­νια, με τις ανά­λο­γες και κα­τάλ­λη­λες το­πο­θε­τή­σεις συ­νω­μο­τών αξιω­μα­τι­κών στο χου­ντι­κό και ιω­αν­νι­δι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα του Ιου­λί­ου του 1974 για να επι­τευ­χθεί «δυ­να­μι­κά» η ένωση με την Ελ­λά­δα που εντέ­λει κα­τέ­λη­ξε στην ενερ­γο­ποί­η­ση των όρων για «δυ­να­μι­κή» επέμ­βα­ση της άλλης προ­στά­τι­δας δύ­να­μης, Τουρ­κί­ας με τα γνω­στά, αι­μα­τη­ρά, ακρω­τη­ρια­στι­κά και δι­χο­το­μι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Με τέ­τοια… προϊ­στο­ρία, τι ακρι­βώς θα εξα­σφα­λί­σει μια εν­δε­χό­με­νη «δυ­να­μι­κή» εμπλο­κή της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη και του ελ­λη­νι­κού στρα­τού στα εσω­τε­ρι­κά της Λι­βύ­ης; Μια ακόμη πα­τα­γώ­δη απο­τυ­χία; Μια ακόμη τρα­γω­δία; Έναν ακόμη πό­λε­μο στη χει­ρό­τε­ρη δυ­να­τή στιγ­μή για την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία; Αυτό το μέλ­λον θα που­λή­σει η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη στους Έλ­λη­νες, μιας και η «ανά­πτυ­ξις» χά­νε­ται στον δρόμο και όλες οι εν­δεί­ξεις προ­δι­κά­ζουν μια νέα υπο­τρο­πή της πα­γκό­σμιας κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης με απρό­βλε­πτες συ­νέ­πειες; Ένα μέλ­λον πο­λέ­μου και δυ­στυ­χί­ας;

Ας κλεί­σει χθες η συ­ζή­τη­ση για τις εξο­ρύ­ξεις και τις ΑΟΖ στη Με­σό­γειο, καθώς αυτή, όσο συ­ντη­ρεί­ται και φου­ντώ­νει, ολο­φά­νε­ρα μόνο την πόρτα του πο­λε­μι­κού τρε­λο­κο­μεί­ου ανοί­γει. Καμία εξό­ρυ­ξη, καμία ΑΟΖ, κα­νέ­νας πό­λε­μος για κοι­τά­σμα­τα και έναν ορυ­κτό «πλού­το», που η κα­τα­νά­λω­ση του έχει ση­μά­νει ορι­στι­κά το ση­μείο μηδέν για την κλι­μα­τι­κή κρίση που βρί­σκε­ται σε ρα­γδαία επι­δεί­νω­ση και τη μελ­λο­ντι­κή επι­βί­ω­ση του αν­θρώ­πι­νου εί­δους πάνω στον πλα­νή­τη σε συν­θή­κες βα­θιάς και πλή­ρους κλι­μα­τι­κής απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης-οι πρό­σφα­τες με­τα­α­πο­κα­λυ­πτι­κές ει­κό­νες από την πυρ­πο­λη­μέ­νη Αυ­στρα­λία δεν επι­τρέ­πουν πια αμ­φι­βο­λί­ες και στους τε­λευ­ταί­ους άπι­στους Θω­μά­δες της κλι­μα­τι­κής κρί­σης.

Και όσοι χρή­σι­μοι ηλί­θιοι ξε­κι­νούν «αθώα» τη συ­ζή­τη­ση για στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις της μι­κράς και ανέ­ντι­μου Ελ­λά­δας σε τρί­τες χώρες, είτε ως «δη­μο­σιο­γρά­φοι», είτε ως «ανα­λυ­τές», είτε ως πο­λι­τι­κοί, ας το βου­λώ­σουν κα­λύ­τε­ρα και ας πε­τά­ξουν τα πλη­κτρο­λό­για τους από το πλη­σιέ­στε­ρο πα­ρά­θυ­ρο.

Έχουν ήδη κάνει τε­ρά­στια ζημιά. Ας μην πρά­ξουν και την ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη με έναν εντε­λώς πα­ρά­λο­γο και τυ­χο­διω­κτι­κό πό­λε­μο.

Εξάλ­λου, η Ελλάς πα­ρα­μέ­νει μια εξαι­ρε­τι­κά «μικρή» χώρα για να δια­πράτ­τει τόσο με­γά­λες, διε­θνώς, ατι­μί­ες. Η φράση δεν ανή­κει σε μένα – ανή­κει στον ιδιώ­νυ­μο εθνάρ­χη, Ελευ­θέ­ριο Βε­νι­ζέ­λο, όταν αυτός κα­λού­ταν από τους κων­στα­ντι­νι­κούς πο­λι­τι­κούς του αντι­πά­λους να σκί­σει το πο­λι­τι­κο­στρα­τιω­τι­κό σύμ­φω­νο συ­νερ­γα­σί­ας και αλ­λη­λο­ϋ­πο­στή­ρι­ξης με τη Σερ­βία, στο ξέ­σπα­σμα του Α’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, προ­κει­μέ­νου τάχα ο θρό­νος του γερ­μα­νό­φι­λου Κων­στα­ντί­νου να κρα­τή­σει τη χώρα έξω από τον πό­λε­μο (η πα­ρά­δο­ση του Γ’ Σώ­μα­τος Στρα­τού στους Γερ­μα­νο­βουλ­γά­ρους, άλλα απέ­δει­ξε). Ο πο­λι­τι­κά και οι­κο­γε­νεια­κά (η προ­για­γιά του υπήρ­ξε αδερ­φή του Ελευ­θε­ρί­ου) από­γο­νος του ιδιώ­νυ­μου εθνάρ­χη, Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης μάλ­λον θα πρέ­πει να δια­βά­σει την επα­νά­λη­ψη της ιστο­ρί­ας όχι ως τρα­γω­δία αλλά ως φάρσα – κάθε εμπλο­κή της Ελ­λά­δας στη Λιβύη επι­βε­βαιώ­νει πως μια «μικρά» χώρα που αν­θυ­πο­με­γα­λί­ζει και δευ­τε­ροϊ­μπε­ρια­λί­ζει δεν μπο­ρεί να δια­πράτ­τει τόσο με­γά­λες ατι­μί­ες στους σύγ­χρο­νους πο­λέ­μους διά αντι­προ­σώ­πων σή­με­ρα σε αφρι­κα­νι­κό έδα­φος και αύριο πι­θα­νώς σε με­σο­γεια­κά πε­λά­γη.

rproject.gr