Νέοι αγώνες για την κοινωνική ασφάλιση

Νέοι αγώνες για την κοινωνική ασφάλιση

  • |

Η  συντριπτική πλειοψηφία των νέων εργαζομένων (που δεν θα δουν ποτέ σύνταξη με τις εργασιακές σχέσεις «λάστιχο» που υπάρχουν και διευρύνονται), αλλά και η μεγάλη ομάδα των μεσήλικων (που απέχουν καμιά 20αριά χρόνια από την πενιχρή σύνταξη και το μηδενισμένο εφάπαξ) θεωρούν ότι δεν τους αφορά η συζήτηση για το ασφαλιστικό. Το ασφαλιστικό είναι κάτι σαν… μακρινό όνειρο.

Κοι­νω­νι­κή Ασφά­λι­ση

Κι όμως. Η κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση (που είναι και ο ακρι­βής όρος) βάλ­λε­ται εδώ και χρό­νια. Ο όρος «ασφα­λι­στι­κό» απο­κρύ­πτει απα­ραί­τη­τα στοι­χεία για τη ζωή των ερ­γα­ζό­με­νων αν­θρώ­πων. Και, ακόμα χει­ρό­τε­ρα, η επι­κέ­ντρω­ση στο θέμα των συ­ντά­ξε­ων και των πο­σο­στών ανα­πλή­ρω­σης αφή­νει έξω από τη συ­ζή­τη­ση και την τα­ξι­κή πάλη βα­σι­κά αι­τή­μα­τα του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

Κατερίνα Γιαννούλια

Η κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση, που είναι απο­τέ­λε­σμα πολ­λών χρό­νων συλ­λο­γι­κής πάλης και ιδιαί­τε­ρα στην Ευ­ρώ­πη, πε­ρι­λαμ­βά­νει πολλά επί­δι­κα: το χρόνο ερ­γα­σί­ας, τα έν­ση­μα για το σύ­νο­λο του ερ­γά­σι­μου χρό­νου, τις ευ­έ­λι­κτες μορ­φές «απα­σχό­λη­σης», την έντα­ξη επαγ­γελ­μά­των στα Βαρέα και Αν­θυ­γιει­νά, τα όρια ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης, την προ­στα­σία της μη­τρό­τη­τας και της όποιας επι­λο­γής των γυ­ναι­κών για το σώμα τους, δη­μό­σιες και δω­ρε­άν κοι­νω­νι­κές δομές στή­ρι­ξης για παι­διά, ηλι­κιω­μέ­νους, ευ­πα­θείς ομά­δες, τις διά­φο­ρες ανά­γκες για άδειες, την Υγεία και την Πρό­νοια, την ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, τη δω­ρε­άν κά­λυ­ψη ια­τρι­κών εξε­τά­σε­ων, την υγιει­νή και την ασφά­λεια στους χώ­ρους δου­λειάς, τα δι­καιώ­μα­τα και την προ­στα­σία των Ατό­μων με Ανα­πη­ρία, τις προ­σλή­ψεις, τις πα­ρο­χές για πο­λι­τι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, τις δια­κο­πές, τις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, τα δια­λείμ­μα­τα και τον ελεύ­θε­ρο χρόνο των ερ­γα­ζο­μέ­νων, τη δια­χρο­νι­κή από όλες τις κυ­βερ­νή­σεις κλοπή των απο­θε­μα­τι­κών των τα­μεί­ων, τις ει­σφο­ρές ερ­γο­δο­τών και ασφα­λι­σμέ­νων, την εγ­γύ­η­ση των συ­ντά­ξε­ων από το κρά­τος κλπ. Οι συ­ντά­ξεις, τα πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης, η «τύχη» των επι­κου­ρι­κών, τα εφά­παξ, οι πα­ρο­χές στους συ­ντα­ξιού­χους είναι ισό­τι­μα ζη­τή­μα­τα με τα πα­ρα­πά­νω, αλλά όχι τα μο­να­δι­κά, ενώ συν­δέ­ο­νται όλα με­τα­ξύ τους.

Οι βα­σι­κοί στό­χοι της νέας επί­θε­σης στην κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση, σε συ­νέ­χεια και συ­μπλη­ρώ­νο­ντας τις προη­γού­με­νες επι­θέ­σεις, είναι αφε­νός η πλή­ρης ιδιω­τι­κο­ποί­η­σή της και η με­τα­φο­ρά της ευ­θύ­νης στους ερ­γα­ζό­με­νους, ως άτομα, με στόχο τη στα­δια­κή εξα­φά­νι­ση του «μη μι­σθο­λο­γι­κού κό­στους» από τις υπο­χρε­ώ­σεις των ερ­γο­δο­τών. Δη­λα­δή, νέα δώρα στο κε­φά­λαιο (ελα­φρύν­σεις) και νέα με­τα­φο­ρά πλού­του από τους ερ­γα­ζό­με­νους (επι­βα­ρύν­σεις) στους ερ­γο­δό­τες.

Το απο­κα­λού­με­νο «ασφα­λι­στι­κό», επο­μέ­νως, αφορά όλες κι όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους/ες και η ορ­γά­νω­ση της πάλης για να ξα­να­κα­τα­κτή­σου­με δι­καιώ­μα­τα και πα­ρο­χές, για τα οποία πλη­ρώ­νου­με χρό­νια, είναι υπό­θε­ση όλων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, όλων των ηλι­κιών, όλων των σχέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

Συν­δι­κά­τα

Τα σω­μα­τεία, τα Ερ­γα­τι­κά Κέ­ντρα, οι Ομο­σπον­δί­ες, τα συν­δι­κά­τα, «κα­νο­νι­κά», θα έπρε­πε να έχουν ήδη κα­τα­στρώ­σει σχέ­διο κλι­μα­κού­με­νης πάλης, συ­ντο­νι­σμό όλων των αντι­δρά­σε­ων, πε­ριο­δεί­ες, συ­νε­λεύ­σεις, εξορ­μή­σεις σε ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, να έχουν βγει φυλ­λά­δια ενη­μέ­ρω­σης και ορ­γά­νω­σης του αγώνα.

Οι κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας δεν ετοι­μά­ζο­νται με  αυτόν τον τρόπο, πα­ρό­λο που η ΑΔΕΔΥ έχει πάρει από­φα­ση απερ­γί­ας από τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βρη. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι η ΔΑΚΕ είναι στο μήκος κύ­μα­τος του υπουρ­γού ερ­γα­σί­ας Γ. Βρού­τση, ψά­χνει δη­λα­δή τα θε­τι­κά του νέου νο­μο­σχε­δί­ου. Η ΔΗΣΥΠ (πρώην ΠΑΣΚΕ) ξέρει τις αλή­θειες, αλλά τις κρα­τά­ει… φυ­λαγ­μέ­νες από τον πολύ κόσμο και πε­ριο­ρί­ζει τη συ­ζή­τη­ση σε όσα ρω­τά­νε όσοι προ­σπα­θούν να βγουν τώρα στη σύ­ντα­ξη, παί­ζο­ντας ρόλο ερ­γα­το­λό­γου στα κα­νά­λια, ενώ η κί­νη­σή της είναι «νω­χε­λι­κή» και απο­σπα­σμα­τι­κή. Η πα­ρά­τα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­φεύ­γει σαν το «διά­ο­λο το λι­βά­νι» να ανα­φέ­ρει τη λέξη «Κα­τρού­γκα­λος» και η θε­σμι­κή και «υπεύ­θυ­νη» στάση, που έχει επι­λέ­ξει η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς το σύ­στη­μα, κα­θο­ρί­ζει τα όρια κί­νη­σης όλων όσων ανα­φέ­ρο­νται στο νέο σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό μόρ­φω­μα.

Όσο για τη ΓΣΕΕ, έχει πε­ρά­σει σε άλλο επί­πε­δο, εφαρ­μό­ζο­ντας πρώτη και σε συμ­φω­νία με τους «κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους» (ΣΕΒ, ΕΒΕΑ κλπ) τις πο­λι­τι­κές διά­λυ­σης του ανα­δια­νε­μη­τι­κού κι εγ­γυ­η­μέ­νου ασφα­λι­στι­κού, με τη δη­μιουρ­γία επαγ­γελ­μα­τι­κού τα­μεί­ου.

Αρι­τε­ρά και μορ­φές πάλης

Η Αρι­στε­ρά, που έχει τις τα­ξι­κές ανα­λύ­σεις και μπο­ρεί να ανα­δεί­ξει τις επι­διώ­ξεις κε­φα­λαί­ου-κυ­βερ­νή­σε­ων, ανα­φέ­ρε­ται σε σχέ­δια κλι­μά­κω­σης, αλλά μένει να συ­νεν­νοη­θεί και να δρά­σει από κοι­νού, υλο­ποιώ­ντας σε μα­ζι­κό επί­πε­δο μια «σωστή γραμ­μή», γε­νι­κεύ­ο­ντας και ορ­γα­νώ­νο­ντας τους αγώ­νες.

Έχουν προ­τα­θεί στά­σεις ερ­γα­σί­ας μέρα παρά μέρα, αποχή από κα­θή­κο­ντα,  συ­νε­λεύ­σεις, συ­σκέ­ψεις, πε­ριο­δεί­ες, συ­γκε­ντρώ­σεις, 24ω­ρες απερ­γί­ες, απεύ­θυν­ση στους νέους και τους ελα­στι­κά ερ­γα­ζό­με­νους, με έντα­ξη των αι­τη­μά­των τους στην πάλη για την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση, προ­στα­τεύ­ο­ντάς τους από απο­λύ­σεις κι επι­θέ­σεις και εντάσ­σο­ντάς τους στη συν­δυα­σμέ­νη πάλη για το σύ­νο­λο της ζωής στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους.

Οι πα­ρα­τά­ξεις της Αρι­στε­ράς, οι τα­ξι­κές δυ­νά­μεις σε χώ­ρους δου­λειάς και σε συν­δι­κά­τα έχουν νέες προ­κλή­σεις και ευ­και­ρί­ες να ενώ­σουν αγώ­νες, ει­δι­κά την ώρα που οι διά­σπαρ­τες κι­νη­το­ποι­ή­σεις βρί­σκο­νται ξανά στο δρόμο, ενώ η διάρ­κεια των απερ­γιών στη Γαλ­λία για ανά­λο­γα ζη­τή­μα­τα έχει ξα­να­φέ­ρει τον τρόπο και τα μέσα της τα­ξι­κής πάλης στις κλα­σι­κές μορ­φές που έχουν κερ­δί­σει όσα δι­καιώ­μα­τα απο­λαμ­βά­νου­με μέχρι σή­με­ρα.

/rproject.gr