Για τα χαιρέκακα συναισθήματα

Για τα χαιρέκακα συναισθήματα

  • |

 

Γιώργος Σταματόπουλος

Και τι να πει κανείς για την εξορία της ομορφιάς, που η απουσία της καθίσταται υπεύθυνη και για την έλλειψη σεβασμού στον παρακαθήμενο, στον συνοδοιπόρο, τον συναγωνιστή, τον συμπάσχοντα -και λοιπά. Σημειώνεται και η ύπαρξη της εσωτερικής ομορφιάς, απότοκη βεβαίως της εξωτερικής αλλά και εγγενής έν τινι μέτρω. Και πώς να αντέξουν οι κοινότητες την έλλειψη χιούμορ που μαστίζει την ελληνική κοινωνία στο φαίνεσθαί της; Αρχίζει να αναρωτιέται κανείς μήπως είναι γενετικό φαινόμενο αυτή η έλλειψη χιούμορ [υπερβολή, αλλά τι να κάνουμε;]. Μην μπλέξουμε με θεούς, όλα ανθρώπινα είναι, μην ξελογιαζόμαστε από θεωρίες και ιδεολογήματα. Ισως χρειάζεται μια γενναία συνομιλία όλων με το μύχιό μας, μια σθεναρή αντιμετώπιση και στη συνέχεια οικείωση με τα σκοτεινά σημεία του βάθους των ανθρώπων.

Καλές είναι οι καθημερινές ιδεολογικές συγκρούσεις, αυτό εξάλλου σημαίνει δημοκρατία, δεν χρειάζεται όμως η ζωή να γίνει μια ίντριγκα για το ποιος θα επικρατήσει, δεν είναι απαραίτητο να μετέρχεται κάποιος βδελυρά και ανέντιμα μέσα για να επιτύχει τον σκοπό του και να υπερασπίσει τα μικρά του συμφέροντα. -Δεν γίνεται αλλιώς, αντιλέγουν οι «μυημένοι» σε αυτή τη διαδικασία· αν θες να επιβληθείς, οφείλεις να πεις ψέματα, να συνθλίψεις συνειδήσεις, να προσβάλεις προσωπικότητες. Δεν πάει άλλο έτσι -θα γινόταν αυτό αντιληπτό, αν δεν βασιζόμασταν στα χαιρέκακα, που αναφέραμε στην αρχή, συναισθήματα. Κάποια άγρια ικανοποίηση νιώθουν όλοι όταν υβρίζουν ασύστολα, έτσι για να περάσουν ωραίες, έτσι νιώθουν, στιγμές.

Και, όπως όλα δείχνουν, σε αυτή την αταξία δεν μπορούν να βάλουν τάξη οι τέχνες, η επιστήμη και ο πολιτισμός, ό,τι δηλαδή ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα του πλανήτη.

Για να γίνει καλύτερα κατανοητό αυτό με τα χαιρέκακα συναισθήματα, ίσως είναι καλό να ειπωθεί ότι τα λόγια είναι ανύπαρκτα κατά την πρώτη, χαμένη βαθιά στον χρόνο, επικοινωνία μεταξύ των όντων -αυτή η επικοινωνία δεν έγινε με λέξεις [πού να βρεθούν;], αλλά με χειρονομίες και μιμήσεις και άναρθρες κραυγές. Πρέπει, λοιπόν, να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στους μορφασμούς και στα νεύματα, παρά στις ιδεολογίες που μας φυλακίζουν -διότι πράγματι μας φυλακίζουν, έτσι που τρωγόμαστε κάθε μέρα, σχεδόν χωρίς λόγο ή για ευτελείς λόγους.

Οπότε δεν βλάπτει λίγος προβληματισμός.

.efsyn.gr