Η κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, κορυφαία νίκη του επίμονου αγώνα του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην πιο σκληρή καταστολή

Η κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, κορυφαία νίκη του επίμονου αγώνα του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην πιο σκληρή καταστολή

  • |

 

Οι δηλώσεις του νέου Υπουργού Προστασίας του Πολίτη για την επικείμενη κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας αποτελούν μια κορυφαία νίκη του φοιτητικού κινήματος, που τέσσερα χρόνια τώρα, αγωνίστηκε ενάντια στον ανεξέλεγκτο αυταρχισμό, τη βία και την καταστολή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των σχεδιασμών της.
Η παραδοχή δια στόματος Μηταράκη του φιάσκου των ΟΠΠΙ και της έλλειψης οποιουδήποτε στοιχειωδώς σοβαρού λόγου για τη θέσπιση του σώματος αυτού, με τη δήλωση ότι η αστυνομία «δεν θα μπαίνει μέσα στα πανεπιστήμια να κάνει το θυρωρό», δικαιώνει απόλυτα τους αγώνες της νεολαίας και του πανεπιστημιακού κινήματος. Αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση συστηματικά συκοφάντησε το δημόσια πανεπιστήμια μιλώντας για μια (ανύπαρκτη) «εγκληματικότητα», ενώ στην πραγματικότητα είχε μοναδικό σκοπό να καταστείλει το φοιτητικό κίνημα και την πολιτικοποίηση των νέων.
Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και τους θαρραλέους πανεπιστημιακούς και εργαζόμενους στα πανεπιστήμια, που έδωσαν σκληρές και επίμονες μάχες επί τόσα χρόνια απέναντι στον αυταρχισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νίκησαν, πετυχαίνοντας μια κατάκτηση τεράστιας σημασίας για την μεταπολιτευτική Ελλάδα. Μια κατάκτηση που υπερασπίζεται το άσυλο, την ελευθερία στους πανεπιστημιακούς χώρους, και συνολικότερα τις δημοκρατικές ελευθερίες στη χώρα μας.
Χρειάστηκε νέοι και νέες να αντιμετωπίσουν την άγρια καταστολή και τη λυσσαλέα βία της κυβέρνησης, και των συμμάχων της όπως η διοίκηση του εκλεκτού της ΝΔ Παπαϊωάννου στο ΑΠΘ και άλλες. Ο αυταρχικός παροξυσμός της κυβέρνησης για να επιβάλλει την πανεπιστημιακή αστυνομία οδήγησε σε αμέτρητους τραυματισμούς φοιτητών και καθηγητών, συχνά σοβαρότατων με κίνδυνο ζωής, όπως στην περίπτωση του φοιτητή ΑΠΘ Γιάννη Ντουσάκη. Αυτά τα εγκλήματα της κυβέρνησης δεν πρόκειται να ξεχαστούν.
Η νίκη αυτή του κινήματος της νεολαίας αποτελεί σοβαρή παρακαταθήκη για το επόμενο διάστημα. Δείχνει ότι οι αγώνες μπορούν να πετυχαίνουν νίκες ακόμη και απέναντι στον πιο ισχυρό και αδίστακτο αντίπαλο, και στους πιο δύσκολους συσχετισμούς, αρκεί να είναι μαζικοί, ενωτικοί και αποφασιστικοί. Μας δείχνουν το δρόμο για τα τεράστια καθήκοντα του φοιτητικού και πανεπιστημιακού κινήματος την επόμενη περίοδο, απέναντι στην κυβέρνηση που έχει ανακοινώσει τα σχέδιά της για ακόμη μεγαλύτερη σκλήρυνση της εισαγωγής νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για διάλυση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, με αναθεώρηση του αρ. 16 του Συντάγματος, αλλά ακόμη και παρακάμπτοντας ως τότε ακόμη και τη συνταγματική απαγόρευση, με τερτίπια, για να ικανοποιήσει τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών κολλεγίων.
Ο αυταρχισμός και η κατασταλτική μανία της κυβέρνησης δεν σταματά εδώ, αλλά αποτελεί στρατηγικό της στόχο και απαιτεί της εγρήγορση του φοιτητικού κινήματος. Η νεολαία έχει μπροστά της κρίσιμους αγώνες για την αποτροπή της διάλυσης της δημόσιας δωρεάν παιδείας και για την οριστική κατάργηση του άθλιου και αυταρχικού νόμου Κεραμέως και όλων των τιμωρητικών διατάξεων (πειθαρχικά, διαγραφές φοιτητών, παρεμβάσεις στο φοιτητικό συνδικαλισμό) που στοχεύουν να ποδηγετήσουν τους αγώνες των φοιτητών). Η ενότητα και η συσπείρωση των αγωνιζόμενων δυνάμεων μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους αποτελούν πρωταρχικό καθήκον.