Δραχμική οικονομική ανάπτυξη – απασχόληση / ανεργία – οφέλη / κόστη και κίνδυνοι | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Δραχμική οικονομική ανάπτυξη – απασχόληση / ανεργία – οφέλη / κόστη και κίνδυνοι | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Για ποιο λόγο ορισμένοι αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι συμπολίτες μας φρονούν ότι πρέπει να επιστρέψουμε το ταχύτερο δυνατό στη Δραχμή;

Επειδή -νομίζουν- ότι η απαλλαγή της Ελληνικής Κυβέρνησης από τον “ζουρλομανδύα” της ευρωλιτότητας και το ζυγό της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους θα ωθήσει την οικονομία στην ανάπτυξη και με τον τρόπο αυτό θα ξαναβάλει τους άνεργους στην απασχόληση.

του Κώστα Λαμπρόπουλου | red line

Στο προηγούμενο άρθρο μας στο RedLine[i] στις 20170301 διαπιστώθηκε εμπειρικά ότι η σχέση μεταξύ εθνικού νομίσματος και ανάπτυξης κάθε άλλο παρά γραμμική είναι είτε στην κρατικιστική ή την αγοραία συσχέτισή τους. Το εθνικό νόμισμα μπορεί εξίσου καλά να συνδυαστεί -αυτό έδειξαν τα πραγματικά στοιχεία 7 χωρών που εξετάστηκαν συγκριτικά με την Ευρωζώνη την τελευταία δεκαετία- με ήπια ανάπτυξη (0<δgdp<1), με αρνητική ανάπτυξη (δgdp<0) και με την απόλυτη οικονομική καταστροφή (Βενεζουέλα). Συνεπώς, διαπιστώθηκε, ότι η ενδεχόμενη επιστροφή στη Δραχμή δεν ισοδυναμεί εξ ορισμού ως τέτοια με την επιστροφή μας στην οικονομική ανάπτυξη και την εξόντωση της ανεργίας.

Το παρόν άρθρο θα εξετάσει τη σχέση μεταξύ δραχμικής ανάπτυξης και απασχόλησης και θα επιχειρήσει να αναδείξει ορισμένα από το κρυφά κόστη και οφέλη τους.

Αρχικά δεδομένα

Ποια είναι τα εναρκτήρια δεδομένα:

Α. Το 2016 το ΑΕΠ της χώρας εκτιμάται σε τρέχουσες τιμές ότι είναι €185,09 δις.

Β. Η απασχόληση ανέρχεται σε 3.606.300 άτομα.

Γ. Η ανεργία ανέρχεται σε 1.112.075 άτομα αποτελώντας το 23,6% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού(= απασχολούμενοι + άνεργοι).

Δ. Το προκύπτον ανά απασχολούμενο ΑΕΠ ανέρχεται σε €51.324,90.

Ανάπτυξη και απασχόληση / ανεργία

Ποιο είναι το ζητούμενο στην δραχμική επίλυση του συνδυασμένου προβλήματος ανάπτυξης / απασχόλησης / ανεργίας;

Ο προσδιορισμός μιας (βασικής) διαχρονικής τροχιάς αύξησης του ΑΕΠ / αύξησης της απασχόλησης / μείωσης της ανεργίας που να μας λέει -στους πιστούς και τους άπιστους- ότι με τη Δραχμή σε x χρονικές περιόδους (έτη, εξάμηνα, τρίμηνα, μήνες) από την εισαγωγή της θα επιτευχθεί η εξόντωση της ανεργίας με ένα κατάλοιπο y ανέργων.

Με τα δεδομένα που αναφέρθηκαν πιο πάνω διαμορφώνεται ο ακόλουθος Πίνακας Συσχέτισης:

1. του ετήσιου ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ (στήλες 2 και 3),

2. της επίτευξης: α) μηδενικής ανεργίας και β) ανεργίας της τάξης του 10% του σημερινού οικονομικά ενεργού πληθυσμού (στήλη 2 και στήλη 3), και

3. του πλήθους των ετών (στήλη 1) που χρειάζονται για να επιτευχθεί ο κάθε στόχος της ανεργίας (μηδενική ή 10%) ανά εναλλακτικό μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του σημερινού ΑΕΠ.


Μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ, %, σταθερές τιμές 2016.

Διάρκεια, έτη                          0% Ανεργία                              10% Ανεργία
1                                             30,84                                             17,75
2                                              14,38                                               8,51
3                                                9,37                                               5,60
4                                                6,95                                               4,17
5                                                5,52                                               3,32
6                                                4,58                                               2,76
7                                                3,91                                               2,36
8                                                3,42                                              2,06
9                                                3,03                                              1,83
10                                               2,72                                            #Δ/Υ


Τι μας δείχνει ο Πίνακας; Μας δείχνει το πλήθος των ετών που χρειάζεται κάθε μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ για να εκμηδενίσει την ανεργία ή να την περιορίσει στο 10%. Από τον Πίνακα προκύπτει, για παράδειγμα, ότι για να εκμηδενιστεί η ανεργία μέσα σε ένα χρόνο απαιτείται πραγματική αύξηση του σημερινού ΑΕΠ κατά 30,84%. Για να εκμηδενιστεί η ανεργία σε 5 χρόνια απαιτείται μέση ετήσια πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 5,52%. Για να περιοριστεί η ανεργία στο 10% σε 8 χρόνια απαιτείται μέση ετήσια πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,06%. Κ.ο.κ.

Η Τράπεζα της Ελλάδας [ΤτΕ 201702:78] προβλέπει την επόμενη τριετία 2017 -2019 τους ακόλουθους ρυθμούς μεταβολής του ΑΕΠ: +2,5%, +3,0% και +3,0% αντιστοίχως.

Άλλη πρόβλεψη [Πετράκης, Κωστής 201702] βλέπει επόμενη την πενταετία 2017 – 2021 τους ακόλουθους ρυθμούς μεταβολής του ΑΕΠ: +1,5%, +1,5%, +2,2%, +2,5% και 2,7% αντιστοίχως.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την ΤτΕ (και υπό την προϋπόθεση ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν σταθεροί στο 3%) αναμένεται ότι η ανεργία θα κατεβεί κάτω του 10% σε μια 6ετία και θα εκμηδενιστεί σε μια 10ετία περίπου.

Σύμφωνα, με τους κ.κ. Πετράκη και Κωστή ότι οι επιδόσεις αυτές αναμένεται να επιτευχθούν σε αντιστοίχως μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.

Η δραχμική επίλυση του προβλήματος της ανάπτυξης – απασχόλησης / ανεργίας

Ποια είναι, όμως, η αντίστοιχη πρόβλεψη των οπαδών της δραχμικής επιστροφής; Ποια είναι συγκεκριμένα η δραχμική πρόταση συνδυασμού ρυθμού ανάπτυξης ΑΕΠ, κατάλοιπης ανεργίας και χρονικής διάρκειας επίτευξή της;

Υπάρχουν τρεις εναλλακτικές προτάσεις:

1)      Οι κ.κ. Κατσανέβας και Καραμολέγκος [Κατσανέβας 201601] ισχυρίζονται ότι στην πρώτη δραχμική περίοδο (διαπραγμάτευση για φιλική έξοδο, νομισματική αντικατάσταση, υποτίμηση εθνικού νομίσματος κατά 25%, στάση πληρωμών, επέκταση ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, έκδοση υποσχετικών αξίας €25,0 δις., κλπ.) εκτιμώμενης διάρκειας περίπου ενός χρόνου «δε θα υπάρξουν σοβαροί κλυδωνισμοί» … «εφόσον εφαρμοστεί το παρόν σχέδιο ή παραλλαγή του κατά περίπτωση, γίνουν οι κατάλληλοι διαπραγματευτικοί χειρισμοί, αποφευχθεί ο πανικός, ο λαϊκισμός και η παροχολογία.».

Ωστόσο, οι κ.κ. Κατσανέβας και Καραμολέγκος δεν απαριθμούν τις μακροοικονομικές επιδόσεις που αναμένουν να επιτευχθούν την πρώτη δραχμική περίοδο: i) στην περίπτωση που δεν υπάρξουν σοβαροί κλυδωνισμοί αλλά, επίσης, και ii) στην περίπτωση που υπάρξουν. Το μόνο που ισχυρίζονται σχετικά είναι ότι «η μέση-σταθμισμένη αύξηση στις τιμές καταναλωτή, υπολογίζεται ότι θα ανέρχεται περίπου σε 8-10% στην αρχική φάση μετάβασης … ενώ αργότερα μπορεί να συγκρατηθεί σε επίπεδα κάτω του 6%.».

Μετά από την πρώτη περίοδο οι κ.κ. Κατσανέβας και Καραμολέγκος ισχυρίζονται ότι η ανάπτυξη θα σταθεροποιηθεί στο 5-7% ετησίως και η ανεργία θα συμπιεστεί κάτω του 12% «με τη δημιουργία σταδιακά άνω του 1,4 εκ. θέσεων εργασίας.».

2)      Οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης [201702] εκτιμούν ότι την πρώτη δραχμική περίοδο «μια υποτίμηση ανάμεσα στο 30% και 50%, συνδυασμένη με τη διακοπή: (ι) του δανεισμού από το εξωτερικό, (ιι) των μεταβιβάσεων εκ μέρους της ΕΕ, και (ιιι) των πληρωμών των τόκων επί του εξωτερικού χρέους, είναι συμβατή με μια αύξηση του ΑΕΠ κατά 4% έως 7%.» και επίσης ότι η κυβερνητική χρηματοδότηση με την έκδοση πληθωριστικού χρήματος €10,0 δις της δημιουργίας 420.000 θέσεων εργασίας θα αυξήσουν το ΑΕΠ κατά €11,4 δις., δηλαδή κατά 6,4% έναντι του ΑΕΠ 2016 και θα προκαλέσουν «ελεγχόμενο» (sic!) πληθωρισμό της τάξης του 10%. Μετά την πρώτη δραχμική περίοδο δεν δίνουν καμία απολύτως εκτίμηση για το τι πρόκειται να επακολουθήσει στην οικονομία.

3)      Τέλος, οι κ.κ. Παπαδημητρίου (νυν υπουργός Οικονομίας), Νικηφόρος και Zezza [20170125] υιοθετώντας τη λογικά ενδιάμεση θέση ενός παράλληλου μη μετατρέψιμου δημοσιονομικού νομίσματος (εξοφλητική φόρων), του GEURO, επιθυμούν να χρηματοδοτήσουν μέσω αυτού το ήμισυ του κόστους ενός προγράμματος δημιουργίας 550.000 θέσεων απασχόλησης στο δημόσιο τομέα το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €7,5 δις ετησίως. Για το 2017 και το 2018 προβλέπουν αύξηση του ΑΕΠ αντιστοίχως κατά 4,1% και 3,8%.

Η πρότασή τους έχει ήδη σχολιαστεί περιληπτικά στο Redline[ii] στις 20161124 και δεν πρόκειται να σχολιασθεί ακολούθως (καθότι μεθοδολογικά ανήκει σε άλλο μακροοικονομικό concept από εκείνο της δραχμικής επιστροφής). Πρέπει πάντως να επισημανθεί ότι η ομάδα του Levy Institute χρησιμοποιεί για τις εκτιμήσεις της τυπικό μακροοικονομετρικό υπόδειγμα που έχει κατασκευάσει προς τούτο.

Αποσπασματικές δραχμικές προβλέψεις

Εντύπωση προκαλεί μια αγνωστικιστική προβλεπτική συμμετρία που διαπιστώνεται με την πρώτη ματιά στις εκτιμήσεις από την μια των κ.κ. Κατσανέβα και Καραμολέγκου και από την άλλη των κ.κ. Λαπαβίτσα, Μαργιόλη και Γαβριηλίδη:

a)      οι κ.κ. Κατσανέβας και Καραμολέγκος δηλώνουν σαφώς αγνωστικιστές για το τι πρόκειται να συμβεί την πρώτη δραχμική περίοδο, και

b)     οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης δηλώνουν σαφώς ότι δεν ξέρουν τίποτα πέραν της πρώτης δραχμικής περιόδου.

Σύμφωνα με τους πρώτους υπάρχει μια συνέχεια δίχως αρχή και σύμφωνα με τους δεύτερους υπάρχει μια αρχή δίχως συνέχεια!

Τι ακριβώς συμβαίνει;

Η χρονική ασυνέχεια των ποσοτικών εκτιμήσεών τους υποδηλώνει ότι αυτές δεν προέρχονται ως εκροές από ένα συνεκτικό μακροοικονομετρικό υπόδειγμα τριών διαδοχικών καταστάσεων:

(i) νομισματική μετάπτωση (1 έως 2 χρόνια),

ii) επενδυτική ανταπόκριση της προσφοράς στην εξωγενή αύξηση της ζήτησης (2 έως 3 χρόνια) και

iii) σταθεροποίηση της δραχμικής μακροοικονομικής λειτουργίας (> 3 έως 5 χρόνια).

αλλά -στην καλύτερη των περιπτώσεων- απορρέουν από την -υποκειμενική- συνάρθρωση εκροών από διαθέσιμα επιμέρους τομεακά και κλαδικά οικονομετρικά υποδείγματα (δημοσιονομικό, ισοζυγίου πληρωμών, κοκ.).

Ειδικότερα, φαίνεται ότι η πρώτη ομάδα τρέμει για το τι ενδέχεται να συμβεί την πρώτη περίοδο της μετάπτωσης στη Δραχμή, δηλαδή μια ύφεση κολοσσιαίων διαστάσεων, και η δεύτερη ομάδα δεν μπορεί να υποσχεθεί εις το διηνεκές (;) έναν ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 7% που παραπέμπει … στην Κίνα ή -εναλλακτικά- δεν θέλει να δεσμευτεί με έναν ρυθμό ανάπτυξης 4% που είναι σχεδόν ίσος με εκείνον που δίνει η Τράπεζα της Ελλάδας υπό το σημερινό νομισματικό καθεστώς του Ευρώ (δηλαδή -πρακτικά- άνθρακες ο δραχμικός θησαυρός).

Επιστημολογικά, τα αποτελέσματα των δραχμικών ασκήσεων αλλά και των πράξεων που και οι δύο ομάδες τελούν για την εξαγωγή τους βάζουν νερό, πάρα πολύ νερό!

Το άμεσο καθαρό όφελος της δραχμικής επιστροφής

Η γρήγορη πρακτική απόδειξη γι’ αυτό το συμπέρασμα είναι ότι οι αξιότιμοι κύριοι δεν έχουν κ’ αν αντιληφθεί ότι το δραχμικό αίτημα που διατυπώνουν είναι διαφορικό, οριακό, ως προς τις μελλοντικά προσδοκώμενες μακροοικονομικές επιδόσεις υπό το υφιστάμενο νομισματικό καθεστώς του ευρώ!

Αν, λοιπόν, η ΤτΕ προβλέπει για το 2017 έναν ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ κατά +2,5% και οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης προβλέπουν ένα ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ από 4% έως 7%,, τότε στην κάτω περίπτωση του 4% το καθαρό δραχμικό όφελος είναι μόλις 1,5% (= 4% – 2,5%), δηλαδή €2,8 δις και στην άνω περίπτωση του 7% είναι 4,5% (= 7% – 2,5%) δηλαδή €8,3.

Αξίζει η προτεινόμενη δραχμική περιπέτεια €2,8 δις ή μήπως απλώς είναι πολύ φασαρία για το τίποτα; Προφανώς, στην περίπτωση των €8,3 δις μάλλον αξίζει τον κόπο αν μη τι άλλο να προβληματιστούμε για τη συμμετοχή μας σ’ αυτή.

Η διαφορά, συνεπώς, μεταξύ του 4% και του 7% των προβλέψεων των κ.κ. Λαπαβίτσα, Μαργιόλη και Γαβριηλίδη είναι -ως κριτηρίων λήψης μιας ιστορικής μάλιστα απόφασης- ποιοτική και όχι ένα τυπικό κλειστό διάστημα εντός του οποίου οι πιθανότητες του προσδοκώμενου ρυθμού δραχμικής ανάπτυξης μπορούν να χορεύουν όποιο χορό τους καπνίσει.

Το ξεχασμένο κοινωνικό κόστος του πληθωρισμού

Θα πάμε, όμως, και ένα βήμα παρακάτω: οι αξιότιμοι κύριοι δεν συνυπολογίζουν και το κόστος το οποίο ενέχει η δραχμική νομισματική μετάλλαξη: δημιουργούν την εύλογη εντύπωση -στον μη επαγγελματία αναγνώστη / ακροατή τους- ότι αρκεί να τυπώσουμε χαρτάκια αξίας €25,0 δις για τους μεν και €10,0 δις για τους δε, για να επιλύσουμε οριστικά και αμετάκλητα το αναπτυξιακό πρόβλημά μας (υπό την προϋπόθεση -φυσικά- ότι δεν πληρώνουμε ότι χρωστάμε ή λένε ότι τους χρωστάμε).

Το μεν κατά Κατσανέβα και Καραμολέγκο δραχμικό σενάριο εμπεριέχει πληθωρισμό 8% έως 10%, το δε κατά Λαπαβίτσα, Μαργιόλη και Γαβριηλίδη δραχμικό σενάριο εμπεριέχει πληθωρισμό 10%.

Αυτό σημαίνει ότι από τη μια, το βιοτικό επίπεδο των 3.606.300 νυν απασχολούμενων που παρήγαγαν το 2016 ΑΕΠ αξίας €185,1 δις μειώνεται το 2017 κατά 8% έως 10%, δηλαδή κατά 14,8 δις έως €18,1 δις ενώ από την άλλη δημιουργείται νέο προϊόν / εισόδημα €9,3 δις έως €11,4 δις. Το καθαρό αποτέλεσμα είναι αντιστοίχως κατ’ ελάχιστο -€5,5 δις και κατά μέγιστο -€6,7 δις. Πρακτικά, οι νυν απασχολούμενοι επιδοτούν τις νέες θέσεις απασχόλησης που υπόσχονται οι αξιότιμοι κύριοι ότι θα φέρει η Δραχμή ως ένα πανέμορφο τυπωμένο χαρτάκι!

Για να είναι συνολικά, για όλους τους απασχολούμενους, και όχι μόνο για εκείνους από τους άνεργους που θα προσληφθούν, επωφελής η επιστροφή στη Δραχμή, πρέπει -εφόσον υφίσταται ισότητα αναλογικών ως προς το παραγόμενο προϊόν αμοιβών- το ανά νέο απασχολούμενο προϊόν να είναι τουλάχιστον ίσο με το ανά υφιστάμενο απασχολούμενο μέσο προϊόν. Στην περίπτωσή μας αυτό επιτυγχάνεται με τη δημιουργία “μόνο” 222.114 νέων θέσεων εργασίας (και όχι των 420.000 νέων θέσεων εργασίας που υπόσχονται οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης). Αυτό, βεβαίως, δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί στο πρώτο στάδιο, είναι όμως δυνατό και επιβεβλημένο να συμβεί στο δεύτερο στάδιο. Κατά συνέπεια, η επιστημονική προσπάθεια των αξιότιμων κυρίων όφειλε να επικεντρώνεται στον χρονικό προσδιορισμό αυτού του σημείου καμπής από το πρώτο στάδιο στο δεύτερο (σε 2 χρόνια, σε 3 ή σε 15;) που, επίσης, σηματοδοτεί την παράλληλη ενεργοποίηση της τεχνολογικής προόδου. Αλλά γι’ αυτό θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ένα περίπλοκο μακροοικονομετρικό υπόδειγμα που -δυστυχώς- μέχρι σήμερα έχουν αποφύγει επιμελώς να εμπλακούν στην κατασκευή του προτιμώντας την (ασυνεπή) φιλολογική περιγραφή εκείνης της εικόνας του από το άπειρο πλήθος τους που έχει εμπειρικά και βαθμιαία σχηματοποιηθεί στο μυαλό τους. Με άλλα λόγια οι προτάσεις των αξιότιμων κυρίων εκφράζουν απλώς τον υποκειμενισμό τους όσο εμπνευσμένος κι’ αν είναι αυτός και όχι την τυπική επιστημονική επαγγελματική δεξιότητα που διαθέτουν ή -τέλος πάντων- οφείλουν θεσμικά ως καθηγητές πανεπιστημίου να διαθέτουν.

Η απορρόφηση της ανεργίας

Ας ρίξουμε τώρα μια σύντομη αλλά προσεκτική ματιά στο τι θα γίνει με την ανεργία.

Μεταξύ του 2ου τριμήνου 2008 και του 2ου τριμήνου 2016 και η αύξηση της ανεργίας επικεντρώνεται στους ακόλουθους τρεις τομείς:

1)      τις Κατασκευές (ΣΤ), με αύξηση της ανεργίας κατά 247.400 άτομα,

2)      τη Μεταποίηση (Γ), με αύξηση της ανεργίας κατά 195.100 άτομα,

3)      το Χονδρικό και λιανικό εμπόριο, επισκευή μηχανοκίνητων οχημάτων και μοτοσικλετών (Ζ) με αύξηση της ανεργίας κατά 194.800 άτομα.

Οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης μας διαβεβαιώνουν ότι θα προσλάβουν το 38% (=420.000 / 1.112.075) απ’ αυτούς, δηλαδή θα προσλάβουν περίπου 240.000 εξ αυτών.

Είναι προφανές ότι οι επαγγελματικές δεξιότητες των τριών αυτών ομάδων δεν επιτρέπει την όποια, τουλάχιστον, άμεση εργασιακή αξιοποίησή τους σε οποιαδήποτε εργασία. Μάλλον πολύ δύσκολα θα εμπιστευόσουν την επισκευή της μοτοσυκλέτας σου σε έναν μπετατζή ή θα προσλάμβανες έναν πωλητή υποδημάτων για να δουλέψει στη γραμμή παραγωγής μιας χρωματοβιομηχανίας.

Όταν, λοιπόν, ισχυρίζεσαι -όπως ακριβώς κάνουν οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης – ότι θα προσλάβεις στο Δημόσιο 420.000 άνεργους πληρώνοντάς τους με φρεσκοτυπωμένο πληθωριστικό χαρτονόμισμα πρέπει παράλληλα να προσδιορίσεις και ποιοι είναι οι άνεργοι που θα προσλάβεις (οικοδόμοι, βιομηχανικοί εργάτες, πωλητές, διοικητικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές, γιατροί ή πυρηνικοί φυσικοί και ανειδίκευτοι απόφοιτοι Λυκείου), που θα εργαστούν και τι δουλειά ακριβώς θα κάνουν.

Εάν, λοιπόν, οι αξιότιμοι κύριοι έμπαιναν στον κόπο να ξεκινήσουν από το διάνυσμα των παραγωγικών δεξιοτήτων του υφιστάμενου άνεργου ανθρώπινου δυναμικού θα διαπίστωναν ότι η φαινομενική αναπτυξιακή δραχμική ελευθερία (ξοδεύω τόσα δις – δημιουργώ τόσες θέσεις εργασίας) είναι μια εντελώς ανυπόστατη αυταπάτη. Οι επαγγελματικές δεξιότητες του άνεργου ανθρώπινου δυναμικού προσδιορίζουν ασφυκτικά -λόγω του ακραίου μεγέθους του- τόσο τον τύπο όσο και τους ρυθμούς της ανάπτυξης αλλά και την συνάδουσα εφικτή ταχύτητα απορρόφησης της ανεργίας.

Φυσικά, θα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι μια δαπάνη €10,0 δις μπορεί κάλλιστα να διπλασιάσει το υφιστάμενο πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων (η δαπάνη μισθοδοσίας Δημοσίων Υπαλλήλων το 2016 ανήλθε σε €11,752 δις) αλλά έχει μέγεθος ανεπαρκές για να απορροφήσει μέσα σ’ ένα χρόνο τους άνεργους οικοδόμους, βιομηχανικούς εργάτες και εμποροϋπαλλήλους.

Τελικά, το μόνο λογικό περιεχόμενο που φαίνεται να απομένει στη δραχμική πρόταση των κ.κ. Λαπαβίτσα, Μαργιόλη και Γαβριηλίδη είναι ο επιστημονικοφανής πολιτικός / κομματικός προσεταιρισμός μιας μερίδας των ανέργων, κυρίως νεότερης ηλικίας, μέσω της υπόσχεσης διενέργειας μαζικών προσλήψεων στο Δημόσιο και τις επιχειρήσεις υπό κρατική διοίκηση (συμπεριλαμβανόμενων -φυσικά- και των τραπεζών που θα έχουν εν τω μεταξύ μετασχηματιστεί σε «δημόσιες υπηρεσίες»).

Η διάσωση των υπερχρεωμένων μικροαστών

Όσον δε αφορά την δραχμική πρόταση των κ.κ. Κατσανέβα και Καραμολέγκου φαίνεται ότι στην κεντρική σκοπιμότητά της, εκτός από την πρόσληψη ανέργων στο Δημόσιο, συμπεριλαμβάνεται επίσης και η «σεισάχθεια», δηλαδή η διαγραφή κατά 50% των στεγαστικών χρεών των νοικοκυριών και κατά 25% των χρεών των επιχειρήσεων προς τις τράπεζες, άρα και ο πολιτικός / κομματικός προσεταιρισμός μιας μερίδας υπερχρεωμένων μικροαστών.

Βεβαίως, εκτός του πληθωρισμού από 8% έως 10% που κατά παραδοχή των ίδιων των υποστηρικτών της επιφέρει η δραχμική πιστωτική επέκταση κατά €10,0 δις ή €25,0 δις, στο κόστος υλοποίησης αυτών των επιδιώξεων συμπεριλαμβάνεται επίσης και η άμεση κρατικοποίηση των υφιστάμενων τραπεζικών καταθέσεων σε Ευρώ των ιδιωτών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων (οι οποίες το τέλος Φεβρουαρίου 2017 ανέρχονταν σε €122,7 δις). Με τη μετάπτωση στη Δραχμή, οι καταθέσεις αυτές οποίες μεταφέρονται αυτούσιες στο συναλλαγματικό λογαριασμό σε Ευρώ του Ελληνικού Δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Η κρατικοποίηση των ιδιωτικών καταθέσεων σε Ευρώ και των ρευστών διαθεσίμων των ιδιωτικών επιχειρήσεων σε Ευρώ

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εισαγωγή της Δραχμής δεν εξαλείφει την ύπαρξη του Ευρώ -όπως επιπόλαια νομίζουν οι αξιότιμοι κύριοι Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης [201701:51] που σκέπτονται επίσης να επιβάλουν την υποχρεωτική σφράγιση των Ευρώ για να χρησιμοποιηθούν ως Δραχμές[iii]!;- αλλά μεταφέρει τις μεν τραπεζικές καταθέσεις σε Ευρώ στο συναλλαγματικό λογαριασμό σε Ευρώ του Ελληνικού Δημοσίου και κατευθύνει τα δε Ευρώ που βρίσκονται εκτός τραπεζικού συστήματος (σε κυκλοφορία, στα χρηματοκιβώτια των επιχειρήσεων ή στα σεντούκια των νοικοκυριών) στη μαύρη αγορά συναλλάγματος που αστραπιαίως δημιουργείται.

Η κρατικοποίηση των καταθέσεων σε ευρώ είναι το πρώτο μόνο κύμα των κρατικοποιήσεων που επακολουθούν. Το δεύτερο κύμα αφορά τις ίδιες τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, πολύ μικρές, μικρές, μεσαίες, μεγάλες και πολύ μεγάλες με έδρα την Ελλάδα.

Όλες οι νόμιμα λειτουργούσες επιχειρήσεις συντάσσουν υποχρεωτικά ετήσιο οικονομικό απολογισμό στον οποίο περιλαμβάνεται και το «Ταμείο» τους, δηλαδή τα ρευστά διαθέσιμα που έχουν στο συρτάρι τους ή στο χρηματοκιβώτιό τους στο τέλος κάθε ετήσιας χρήσης. Τα ρευστά αυτά διαθέσιμα πρώτο είναι αθροιστικά από έτος σε έτος και δεύτερο δεν είναι πάντοτε υπαρκτά καθότι οι συναλλαγές των επιχειρήσεων δίχως παραστατικά γίνονται τοις μετρητοίς. Όσο μικρότερη είναι η επιχείρηση και όσο περισσότερο ολιγομελής είναι η ιδιοκτησία της τόσο περισσότερο ανύπαρκτα είναι τα δηλούμενα ως «Ταμείο» ρευστά διαθέσιμα των επιχειρήσεων.

Κατά τη νομισματική μετάπτωση, τα ποσά σε ευρώ που έχουν δηλωθεί με τις ετήσιες οικονομικές καταστάσεις ότι υπάρχουν στα ταμεία των επιχειρήσεων θα γίνουν αμέσως απαιτητά εκ μέρους του Ελληνικού Δημοσίου: οι επιχειρήσεις θα κληθούν να καταθέσουν το ταμείο τους σε ευρώ στις τράπεζες και ο λογαριασμός τους σ’ αυτές θα πιστωθεί με το όποιο ισόποσο σε Δραχμές.

Η πολυπληθής τάξη των μικροαστών που χρωστούσαν ευρώ στις τράπεζες θα χρωστάνε με τη δραχμική διευθέτηση Ευρώ στην Εφορία τα οποία, εκτός των εξαγωγικών επιχειρήσεων, θα μπορούν να βρουν μόνο στη μαύρη αγορά, δηλαδή πληρώνοντας σε Δραχμές την αγορά Ευρώ σε ισοτιμία Δραχμής – Ευρώ υψηλότερης από εκείνη που ορίζεται επισήμως από το Ελληνικό Δημόσιο. Επομένως, ένα μέρος του όποιου δραχμικού οφέλους τους προκύψει θα τους το φάνε οι μαυραγορίτες, κοινωνιολογικά, επίσης, μικροαστοί (ως κάτοχοι ρευστού χρηματικού κεφαλαίου σε Ευρώ).

Με λίγα λόγια, οι μικροαστοί επιχειρηματίες καλούνται να επιλέξουν αν θα συνεχίσουν να χρωστούν Ευρώ στις τράπεζες ή -σε περίπτωση μετάβασης στη Δραχμή- να χρωστούν πάλι Ευρώ αλλά στην Εφορία αυτή τη φορά! Βεβαίως, για ορισμένους αυτή η διαρρύθμιση μπορεί να είναι επικερδής. Για τους υπόλοιπους, όμως, είναι ζημιογόνος.

Η ροπή προς τον κρατικό κεντρικό σχεδιασμό

Το καταληκτικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάπτυξη που παράγεται εξ αντικειμένου από την επιστροφή στη Δραχμή και τους συμπληρωματικούς θεσμικούς / δομικούς όρους που θέτουν οι υποστηρικτές της είναι μία ανάπτυξη κρατικιστική.

Βήμα – βήμα αυτή η ανάπτυξη θα αντιμετωπίζει προβλήματα εφαρμογής που η επίλυσή τους θα ωθεί προς την κατεύθυνση της συγκρότησης ενός συστήματος κρατικού κεντρικού σχεδιασμού σε είδος παρόμοιο με εκείνο που υπήρχε στις χώρες του αποκληθέντος «υπαρκτού σοσιαλισμού» από τους μεν και «σταλινισμού» από τους δε.

Το μεγάλο πρόβλημα μ’ αυτή την ροπή δεν είναι ότι το σύστημα στο οποίο καταλήγει αποδείχθηκε ιστορικά μη βιώσιμο σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και μακροοικονομικά σημαντικής κοινωνικής αποταμίευσης (που μόλις είδαμε ότι οι οπαδοί της επιστροφής θέλουν να αποσημαντικοποιήσουν με την κρατικοποίηση των τραπεζικών καταθέσεων). Αυτό -αν και αποτελεί την πεμπτουσία της ιστορικής αντιδραστικότητας- είναι εν προκειμένω ήσσονος σημασίας.

Το μεγάλο πρόβλημα μ’ αυτή την ροπή είναι ότι αυτή είναι καταδικασμένη να μην ολοκληρωθεί ποτέ της, να μην καταλήξει ποτέ της στο σχηματισμό ενός λειτουργούντος συστήματος κεντρικού κρατικού σχεδιασμού σε είδος.

Γιατί;

Επειδή το σύστημα κεντρικού κρατικού σχεδιασμού σε είδος μπορεί να λειτουργεί μόνο με όρους μονοκομματισμού και εμείς έχουμε -αν δεν το έχετε προσέξει- πολυκομματισμό. Αυτό σημαίνει ότι προοπτικά οι οπαδοί της δραχμικής επιστροφής θα καταλήξουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση του πολυκομματισμού: υποτίθεται ότι θέλουν τη Δραχμή για να διασώσουν τη Δημοκρατία και θα καταλήξουν αναπόφευκτα να προσπαθούν να διασώσουν τη Δραχμή με την καταστροφή της Δημοκρατίας.

Ξανά εμφύλιος πόλεμος;

Θα επιχειρήσουν να καταστρέψουν τη Δημοκρατία εξ’ ονόματος μιας κομματικής δικτατορίας ή εξ’ ονόματος μιας άλλη και περισσότερο βαθιάς και πλατιάς Δημοκρατίας όπως ισχυρίζονται;

Μέχρις ότου ορίσουν μέσω ποιου ακριβώς πολιτικού συστήματος θέλουν η πολιτική κοινωνία να διοικεί το δραχμικό κράτος τους θα μας επιτρέψουν να τους θεωρούμε επιγόνους του Στάλιν που με το πρόσχημα της δραχμικής -πληθωριστικής- απασχόλησης και της -λογιστικής- διάσωσης των υπερχρεωμένων μικροαστών επιχειρούν να εγκαθιδρύσουν μια δήθεν προλεταριακή ή λαϊκή και στην πραγματικότητα κομματική δικτατορία.

Κατευθυνόμαστε, λοιπόν, ξανά προς τον εμφύλιο πόλεμο;

Όχι, φυσικά. Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΆ του έκλεισαν το θέμα αυτό άπαξ δια παντός στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 με το σχηματισμό της (τότε) λαϊκομετωπικής συγκυβέρνησης με τον κ. Καμμένο και τους ΑΝΈΛ του.

Εκτός πραγματικότητας

Τί ακριβώς κάνουμε λοιπόν;

Η κυριολεκτική απάντηση είναι απολύτως «τίποτα»!

Απλώς συζητάμε -ομολογουμένως παθιασμένα- περί της επιστροφής μας στην απολεσθείσα γη της επαγγελίας[iv] (εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση) χάνοντας το χρόνο μας με ιστορικά παρωχημένες εφηβικές επαναστατικές φαντασιώσεις (η μετά την ΕΣΣΔ επανάσταση -σύντροφοι- είναι αλλού και διαφορετική!) και αδιάφορες για τους περισσότερους από εμάς ακαδημαϊκές επαγγελματικές σταδιοδρομίες φιλόδοξων πανεπιστημιακών καθηγητών (που δεν φαίνεται[v] να γνωρίζουν ούτε ιστορία, ούτε κεντρικό σχεδιασμό, ούτε -δυστυχώς- και … οικονομικά).

Φυσικά, ορισμένοι περνάνε ωραία διαθέτοντας το χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο. Επαυξάνουν τις γνώσεις τους, ακονίζουν το μυαλό τους και επεκτείνουν, επίσης, και το μέγεθος του Βιογραφικού τους.

Οι υπόλοιποι όμως;

Καταδικαζόμαστε στη συλλογική ταξική απραξία ενώ ταυτόχρονα η τελούμενη καπιταλιστική αναδιάρθρωση -προφανώς σε βάρος της εργασίας και των μικροαστών- συνεχίζει να εξελίσσεται κανονικότατα υπό την μικροαστική συγκυβέρνηση Πατριωτικής Αριστεράς και Εθνικιστικής Δεξιάς.

Ο σχεδιασμός του μέλλοντός μας αποτρέπει την παρέμβασή μας στο παρόν μας ενώ μόνο μέσω αυτής της παρέμβασης είναι δυνατή η συγκρότηση των κοινωνικών όρων (ταξική οικονομική αυτό-οργάνωση και συλλογική αυτενέργεια) που είναι οι αναγκαίες προϋποθέσεις για κάθε απόπειρα έμπρακτης εφαρμογής του μελλοντικού δραχμικού σχεδίου.

Ο Σόιμπλε μας στέλνει την αγάπη του και από καιρό σε καιρό επίσης και τις παρατηρήσεις του για τη συζητησούλα μας …

Επιστροφή στην πραγματικότητα

Οι διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις καθώς και η Τράπεζα της Ελλάδας αλλά και οι ίδιες οι Τράπεζες έχουν ήδη παρέμβει και παρεμβαίνουν νομοθετικά, διοικητικά και διαχειριστικά στο πεδίο:

1)      των μη εξυπηρετούμενων στεγαστικών δανείων,

2)      των μη εξυπηρετούμενων επιχειρηματικών δανείων,

3)      του εξωδικαστικού συμβιβασμού μεταξύ οφειλετών και δανειστών.

Οι παρεμβάσεις αυτές, που συνιστούν την καθημερινή πραγματικότητα των συμπολιτών μας που αφορούν, απλώς αγνοούνται από τους οπαδούς της δραχμικής επιστροφής επειδή -νομίζουν- ότι αποδυναμώνουν την κοινωνική ελκυστικότητα των αιτημάτων τους περί «σεισάχθειας» και «αναζωογόνησης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας» την εποχή της Δραχμής.

Οι Επαναστάτες της Δραχμής αδιαφορούν για την πραγματικότητα, δεν παρεμβαίνουν σ’ αυτή και μετά αναρωτιούνται για ποιο λόγο δεν μπορούν να συγκροτήσουν ένα αντιμνημονιακό κοινωνικό κίνημα! Τελικά, αναγνωρίζοντας την αποτυχία τους να στήσουν αντιμνημονιακό κοινωνικό κίνημα στον αέρα, κατατείνουν στην υιοθέτηση ενός και ύστατου αιτήματος: τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νόμισμα που οι Έλληνες Πολίτες θέλουν να έχουν.

Παρασύρονται από τις δημοσκοπήσεις που δίνουν σχετικά υψηλά ποσοστά προτίμησης στη Δραχμή και παίρνουν στα σοβαρά την καπιταλιστική προπαγάνδα για τον υπαρκτό δραχμικό κίνδυνο που προκαλεί εμμέσως πλην σαφώς η σκόπιμη κυβερνητική καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης.

Με λίγα λόγια πάλι χάνουν το χρόνο τους ονειρευόμενοι τη νεκρανάσταση του «δημοψηφισματικού κινήματος του Όχι» του Ιουνίου 2015.

Η χαριστική βολή στο σχέδιο της δραχμικής επιστροφής

Τη χαριστική βολή στο δραχμικό σχέδιο τη δίνει αυτές τις μέρες η Αναπληρώτρια Υπουργός Εργασίας (και σύζυγος του Υπουργού Οικονομίας κου. Παπαδημητρίου) κα. Αντωνοπούλου.

Η κα. Αντωνοπούλου -προφανώς σε συνεργασία με τον Υπουργό Οικονομίας και σύζυγό της κ. Παπαδημητρίου- έχει προσφύγει στην Παγκόσμια Τράπεζα αιτούμενη τη χορήγηση ενός δανείου για τη χρηματοδότηση της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας με σκοπό τον περιορισμό της φτώχειας και τη βελτίωση της θέσης των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Σύμφωνα με τις σχετικές δημοσιογραφικές πληροφορίες (επίσημη σχετική ανακοίνωση δεν έχει ακόμα εκδοθεί από το Υπουργείο):

«Το πλάνο αυτό αφορά την τριετία 2018-2020 και προβλέπει συνολικά τη δημιουργία 300.000 έως 450.000 νέων θέσεων εργασίας. Όπως εξήγησε κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης, από το 2018 θα μπορούν να δημιουργούνται από 50.000-75.000 θέσεις εργασίας μέσα από νέα προγράμματα κοινωφελούς απασχόλησης (σ.σ. στους δήμους και στο ευρύτερο Δημόσιο). Επίσης 50.000 – 75.000 θέσεις απασχόλησης θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ανά έτος για ειδικές κοινωνικές ομάδες, όπως οι νέοι από 22-29 ετών, με υψηλά προσόντα, αλλά και άτομα ηλικίας άνω των 55 ετών.

Όσον αφορά τη χρηματοδότηση των σχεδιαζόμενων προγραμμάτων απασχόλησης, οι ίδιες πηγές ανέφεραν πως εξετάζεται πρόταση για χρηματοδότηση από την Παγκόσμια Τράπεζα, ενώ αναζητούνται άλλοι πόροι.

Σύμφωνα με πληροφορίες του capital.gr, το κονδύλια τα οποία απαιτούνται για την υλοποίηση του προαναφερθέντος πλάνου προγραμμάτων απασχόλησης ανέργων φτάνουν τα 3 δισ. ευρώ για την τριετία 2018-2020. Τα κονδύλια αυτά μπορούν ως επί των πλείστον, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, να εξευρεθούν ως δάνειο από την Παγκόσμια Τράπεζα ή άλλους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς (π.χ. Ευρωπαϊκή Επενδυτική Τράπεζα, ESM). Αυτό σημαίνει πως η λήψη ενός τέτοιοι δανείου θα επηρεάσει την εξέλιξη του ελληνικού δημοσίου χρέους και συνεπώς η υλοποίηση του εν λόγω πλάνου απασχόλησης ανέργων αποτελεί αντικείμενο συναπόφασης μεταξύ του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης και των ανωτάτων κλιμακίων.»[vi].

Κατά πάσα πιθανότητα, η αιτούμενη χρηματοδότηση υπάγεται στην κατηγορία των δανείων Χρηματοδότηση Αναπτυξιακής Πολιτικής (Development Policy Financing) της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Οι εν λόγω χρηματοδοτήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας παρέχονται με τους ακόλουθους όρους[vii]:


Χρηματοπιστωτικοί Όροι για τα Ειδικά Δάνεια Αναπτυξιακής Πολιτικής της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης

                 Επιτόκιο Δανεισμού                                                   6-Month LIBOR + minimum of 2.00%

Προκαταβολική Προμήθεια                                      1.00% of the principal loan amount

Όροι Αποπληρωμής                                                     5 to 10-year final maturity;
3 to 5-year grace period
The SDPL offers the same flexibility as the IFL to manage currency and interest rate risk with embedded risk management options. See Operations Policy (OP) 8.60 for further details.


Στις 2 Μαρτίου 2017, το εξαμηνιαίο επιτόκιο Libor ήταν σε USD +1,41600% και σε Euro ήταν αρνητικό: -0,24729%!

Ποια είναι η χρησιμότητα πλέον του σχεδίου απασχόλησης των οπαδών της δραχμικής επιστροφής;

Τα €10,0 δις τα οποία οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης θέλουν να χρηματοδοτήσουν με την έκδοση πληθωριστικού δραχμικού χρήματος με κόστος έναν πληθωρισμό 10%, δηλαδή €18,5 δις (όσο είναι το 10% του ΑΕΠ 2016) εάν τα δανειστούμε από την Παγκόσμια Τράπεζα θα κοστίσουν αρχικά 2,9753%, δηλαδή μόλις €297,5 εκατ.

Δεδομένου ότι το όφελος που οι κ.κ. Λαπαβίτσας, Μαργιόλης και Γαβριηλίδης αναμένουν από την εφαρμογή του σχεδίου τους είναι η αύξηση του ΑΕΠ κατά €11,4 προκύπτει ότι η μόνη διαφορά που το σχέδιό τους έχει από εκείνο της κας. Αντωνοπούλου είναι ότι το δικό της παράγει ένα όφελος €11,1 δις, δηλαδή μικρότερο κατά το ποσό των τόκων της δανειακής χρηματοδότησής του.

Ποια επιλογή από τις δύο εναλλακτικές είναι, λοιπόν, η περισσότερο εφικτή, η ταχύτερη και η περισσότερο συμφέρουσα;

Τι αλήθεια ψηφίζετε εσείς;

·   Λαπαβίτσα / Κατσανέβα  ή  ·   Αντωνοπούλου / Παπαδημητρίου;

Εγώ πάντως -επί του προκειμένου- ψηφίζω Αντωνοπούλου / Παπαδημητρίου.

Η πεμπτουσία της δραχμικής πρότασης

Αφού ξεπεράσαμε τις φιοριτούρες, τις επιστημονικοφανείς ορθολογικοποιήσεις και τις επαναστατικές ρητορείες διανθισμένες με μαρξιστικά τσιτάτα του 19ου αιώνα, επιτέλους, φτάσαμε στην πεμπτουσία της δραχμικής πρότασης.

Η πεμπτουσία της δραχμικής πρότασης, ο υπαρξιακός πυρήνας της, είναι η άρνηση τής αποπληρωμής του υφιστάμενου κρατικού χρέους (όποιο κι’ αν είναι αυτό, όπως κι’ αν υπολογίζεται).

Είναι, φυσικά, αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε κράτους αλλά και των πολιτών του να το διατάξουν να μην εξοφλήσει την όποια οφειλή του.

Η ίδια λέξη «κράτος» σημαίνει «ισχύς». Η ισχύς δεν χρειάζεται αιτιολόγηση για να επενεργήσει. Εξ’ ορισμού είναι αυτενεργούσα. Χρειάζεται μόνο αποτίμηση των συνεπειών της όποιας πράξης βίας η κρατική ισχύς ενεργοποιεί. Οι συνέπειες μπορεί να είναι ωφέλιμες αλλά μπορεί να είναι και βλαπτικές.

Ό,τι, βεβαίως, ισχύει για το Ελληνικό Κράτος ως οργάνωση ισχύος ισχύει και για όλα τα άλλα κράτη του κόσμου ακόμη και για αυτά που είναι ή φέρονται πως είναι ή ισχυρίζονται πως είναι οι δανειστές του.

Έτσι όπως ακριβώς το Ελληνικό Κράτος μπορεί να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και χωρίς περεταίρω αιτιολογία τα Ευρωπαϊκά Κράτη μπορούν να απαιτήσουν την πληρωμή του.

Η αντιπαράθεση δύο κρατικών ισχύων είναι το πρώτο βήμα προς αυτό που συνήθως ονομάζεται «πόλεμος».

Θέλουμε -τελικά- να πολεμήσουμε, δηλαδή να δαπανήσουμε ανθρώπινες ζωές και ανθρώπινα μέλη συμπολιτών μας και, κυρίως, της νεολαίας μας, προκειμένου να μην δαπανήσουμε ένα μέρος του προϊόντος και των υπηρεσιών που η εργασία αυτών των αρτιμελών συμπολιτών μας παράγει / θα παράξει;

Μπορούμε, φυσικά, να διοργανώσουμε ένα δημοψήφισμα για τον πόλεμο και την ειρήνη για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με το χρέος …

Οι οπαδοί της δραχμής δεν είναι όλοι τους φιλοπόλεμοι αν και ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετοί ετοιμοπόλεμοι οπλαρχηγοί και πατριδοκάπηλοι. Οι θεωρητικοί της δραχμής αναγνωρίζουν μια αυτονόητη αλήθεια: ότι η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι εντελώς ασύμβατη με τη διατήρηση του πολυεθνικού ευρώ ως εθνικού νομίσματος. Θέλουν να μην πληρώσουν το χρέος και καταλήγουν υποχρεωτικά στην επιστροφή στη Δραχμή. Αυτό είναι αλήθεια και είναι όλη η αλήθεια.

Δημοψήφισμα

Εξ ορισμού η όποια μη πληρωμή οφειλής είναι συμφέρουσα για τον όποιο οφειλέτη. Αυτό είναι αδιαμφησβήτητο. Είναι, όμως, και επωφελής; Αυτό είναι το ζητούμενο …

Αντί, λοιπόν, οι οπαδοί της δραχμικής επιστροφής να μας παρουσιάζουν σενάρια (ελεγχόμενου) πληθωρισμού, ρυθμών μεταβολής ΑΕΠ (κινεζικής τεχνοτροπίας) και δημιουργίας θέσεων (δήθεν παραγωγικής) απασχόλησης οφείλουν να μας περιγράψουν το χειρότερο δυνατό σενάριο και να αποτιμήσουν ποσοτικά την πιθανότητα επέλευσής του. Μετά θα είμαστε έτοιμοι για να κάνουμε ένα δημοψήφισμα όχι για τη Δραχμή ή το Ευρώ αλλά για τον Πόλεμο ή την Ειρήνη.


Αναφορές

Ελιάντε [1949] Μ., Κόσμος και ιστορία Ή ο μύθος της αιώνιας επιστροφής, Ελληνικά Γράμματα, 1999.

Κατσανέβας [201601] Θ., Πρόγραμμα συντεταγμένης μετάβασης στη δραχμή – ισοτιμία με το ευρώ – τι θα συμβεί με τα δάνεια, (Δείτε ΕΔΩ)

Λαμπρόπουλος [1985] Κ., Οι Μακροοικονομικές Συνέπειες του Εξωτερικού Χρέους της Ρουμανίας προς τη Δύση, 1950-82, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales – EHESS, Paris (στα γαλλικά) (Δείτε ΕΔΩ)

Λαμπρόπουλος [20161114] Κ., Geuro: προφάσεις εν αμαρτίες, (Δείτε ΕΔΩ)

Λαμπρόπουλος [20170301] Κ., Εθνική νομισματική κυριαρχία και οικονομική ανάπτυξη, (Δείτε ΕΔΩ)

Lapavitsas C., Mariolis Th., Gavrielidis C. [201701] Eurozone failure, German policies, and a new path for Greece policy, analysis and proposals, Rosa-Luxemburg-Stiftung, (Δείτε ΕΔΩ)

Papadimitriou B. D., Nikiforos M., Zezza G. [20170125] A Complementary Currency and Direct Job Creation Hold the Key to Greek Recovery, LEVY/op_52.pdf. (Δείτε ΕΔΩ)

Πετράκης Π., Κωστής Π., [201702] Η Ελληνική οικονομία μέχρι το 2021: Φεβρουάριος 2017, (Δείτε ΕΔΩ)

Τράπεζα της Ελλάδας [201702] Έκθεση του Διοικητή για το έτος 2016, (Δείτε ΕΔΩ)


Σημειώσεις

[i] Λαμπρόπουλος [20170301] Κ., Εθνική νομισματική κυριαρχία και οικονομική ανάπτυξη, (Δείτε ΕΔΩ)
[ii] Λαμπρόπουλος [20161114] Κ., Geuro: προφάσεις εν αμαρτίες, (Δείτε ΕΔΩ)

[iii] «d.  Possibly the ”voucherisation” of existing banknotes by using a special stamp to allow Euro banknotes held by banks to be provisionally used as “New Drachma”.».

[iv] Βλ. Ελιάντε [1949] Μ., Κόσμος και ιστορία Ή ο μύθος της αιώνιας επιστροφής, Ελληνικά Γράμματα, 1999.

[v] Λαμπρόπουλος [1985] Κ., Οι Μακροοικονομικές Συνέπειες του Εξωτερικού Χρέους της Ρουμανίας προς τη Δύση, 1950-82, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales – EHESS, Paris (στα γαλλικά)(Δείτε ΕΔΩ)

[vi] (Δείτε ΕΔΩ)

[vii] (Δείτε ΕΔΩ)