Από τη δραχμική αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στη μνημονιακή συνέργεια

Από τη δραχμική αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στη μνημονιακή συνέργεια

Σε προηγούμενο άρθρο μας στο Redline[i] στις 20170307 διαπιστώθηκε ότι ο απώτατος λόγος επιθυμίας επιστροφής στη Δραχμή είναι η κρατικά κυρίαρχη άρνηση εξόφλησης του δημόσιου χρέους (η οποία είναι πράξη ασύμβατη με τη συνέχιση της παραμονής της χώρας τόσο στην Ευρωζώνη όσο και την ΕΕ).

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου |  | red line

Σύμφωνα με τους οπαδούς της δραχμικής επιστροφής, η μη εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους απελευθερώνει ισόποσους δημοσιονομικούς πόρους οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν αναπτυξιακά είτε ως μείωση της (υπέρμετρης) φορολογίας ή να διατεθούν στη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων / έργων (σύμφωνα με την κεϋνσιανή λογική). Βεβαίως, μέσα στις γραμμές των οπαδών της δραχμικής επιστροφής υπάρχει και η άποψη της χρήσης των δημόσιων πόρων που αποδεσμεύει η μη εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους για την αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, δηλαδή τη δωρεάν παροχή δημόσιων υπηρεσιών (υγείας, παιδείας, μεταφορών, επικοινωνιών, ηλεκτροδότησης, ύδρευσης, κ.ο.κ.) προς όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες. Εξυπακούεται, ότι η προς κάθε κατεύθυνση ενεργητική διάθεση των αποδεσμευόμενων δημοσιονομικών πόρων εμπεριέχει ενδογενώς και την πρόσληψη του εργατικού δυναμικού που κατά περίπτωση απαιτείται για την υλοποίησή της.

Το 2016, το ποσό των τόκων που το Ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε επί του χρέους του ανήλθε σε €5,6 δις. Το ποσό αυτό αποτελεί το 10% των Εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού και το 3% του ΑΕΠ του ίδιου έτους. Το μέγεθος αυτού του ποσούδεν είναι, ωστόσο, ακραίο τουλάχιστον αναφορικά με σχετικά ιστορικά δεδομένα της Ελλάδας

Κατά την εποχή του Ευρώ, το Ελληνικό Δημόσιο έχει καταβάλει για τόκους επί του χρέους ποσά πολλαπλάσιου μεγέθους χωρίς κανενός είδους διαμαρτυρία από καμία απολύτως πλευρά συμπεριλαμβανόμενων και της Επαναστατικής Αριστεράς και της Εθνικιστικής Δεξιάς.

Ο Πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους τόκους επί του Δημοσίου Χρέους καθώς και το δημοσιονομικό και μακροοικονομικό βάρος που αυτοί προκαλούν.

Από άποψη απόλυτου μεγέθους, το μικρότερο ποσό των τόκων επί του Δημόσιου Χρέους καταβλήθηκε το 2014 και το 2016. Το ποσό αυτό  αποτελεί το 34% του μέγιστου ποσού των τόκων επί του Δημόσιου Χρέους που καταβλήθηκαν εντός της εξεταζόμενης περιόδου το 2011.

Από δημοσιονομική άποψη, το μικρότερο βάρος των τόκων του Δημόσιου Χρέους επί των Εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού σημειώνεται το 2014. Το μέγεθος αυτού του βάρους αποτελεί το 37,6% του μεγίστου μεγέθους που σημειώθηκε εντός της εξεταζόμενης περιόδου το 2003.

Από μακροοικονομική άποψη το μικρότερο βάρος των τόκων του Δημόσιου Χρέους επί του ΑΕΠ σημειώνεται το 2016. Το μέγεθος αυτού του βάρους αποτελεί το 38% του μεγίστου μεγέθους που σημειώθηκε εντός της εξεταζόμενης περιόδου επίσης το 2003.

Το αίτημα συνεπώς της μη αναγνώρισης του Δημόσιου Χρέους θα έπρεπενα είναι, τουλάχιστον για εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που ανέκαθεν υποστήριζαν πρώτα την μη ένταξη στην ΕΕ και μετά στο Ευρώ και στη συνέχειατην επένταξη από το Ευρώ και την ΕΕ, διαρκές. Δεν ήταν, όμως, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζω, πριν από τη χρεοκοπία του Ελληνικού Δημοσίου το 2010.

Τι, λοιπόν, επέφερεη χρεοκοπίατου Ελληνικού Δημοσίου που κατηύθυνε από το 2010 και μετά τους παλαιότερουςοπαδούς της αποφυγής ένταξης στην ΕΕ και το Ευρώ και τους νεότερους οπαδούς της δραχμικής επιστροφής στην “ανακάλυψη” της δημοσιονομικής επιβάρυνσης που εξ ορισμού έχει το Δημόσιο Χρέος την οποία και θέλουν -αντιδιασταλτικά- να αξιοποιήσουν αναπτυξιακά ή / και κοινωνικο-κρατικά;

Η χρεοκοπία είχε ως άμεσο αποτέλεσμά της την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού της Ελληνικής Κυβέρνησης σε δυσθεώρητα ύψη που κατέστησαν απαγορευτική κάθε προσφυγή της σε ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο δανεισμό.

Το Γράφημα που ακολουθεί απεικονίζει τη διαχρονική εξέλιξη των αποδόσεων των Ομολόγων 10ετούς διάρκειας του Ελληνικού Δημοσίου.

Από το Γράφημα διαπιστώνεται ότι το 2010-2011 η άνοδος των αποδόσεων ακολούθησε εκθετική τάση που απεικονίζει γραμμικά την επελθούσα καταστροφή.

Ο έμπρακτος (μέσω του απαγορευτικού κόστους του) αποκλεισμός της Ελληνικής Κυβέρνησης από νέο ιδιωτικό δανεισμό διέκοψε την μέχρι τότε συνήθη ολική αναχρηματοδότηση του λήγοντος χρέους καθώς και τη μερική χρηματοδότηση των τόκων του εκάστοτε συνολικού χρέους με νέο δανεισμό.

Συνεπώς, το ουσιαστικό πρόβλημα της οικονομίας δεν είναι η δημοσιονομική και μακροοικονομική επιβάρυνση που -εξ ορισμού- ενέχει το Δημόσιο Χρέος αλλά ο αποκλεισμός της Ελληνικής Κυβέρνησης από τις διεθνείς ιδιωτικές χρηματοπιστωτικές αγορές για την αναχρηματοδότησή του.

Στο πλαίσιο αυτού του αποκλεισμού η Ελληνική Κυβέρνηση από τη μια δεν μπορεί να πληρώσει τους τόκους που πέφτουν και το χρέος που λήγει παρά μόνο με την κατάργηση σχεδόν κάθε άλλης δημόσιας δαπάνης -πράγμα άτοπο- και από την άλλη, ο μόνος εφικτός αναχρηματοδοτικός δανεισμός της είναι ο διακρατικός ο οποίος υποχρεωτικά συνοδεύεται από Μνημόνια και τα λοιπά συμπαραμαρτούντα. Καλώς ήλθατε στην εποχή των Μνημονίων, κατοχικών ή συνεργατικών!

Το μεγάλο ζητούμενο, λοιπόν, της οικονομικής πολιτικής είναι η επανένταξη του Ελληνικού Δημοσίου στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.

Από το Γράφημα προκύπτει ότι μετά το 2011, η διαχρονική τάση επανόδου των αποδόσεων στα ιστορικά φυσιολογικά για την Ελλάδα επίπεδα του 5% διακόπηκε και ειδικότερα αντιστράφηκε στο τέλος του 2014 (εκλογές, σχηματισμός 1ης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιβολή ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων) μέχρι τα μέσα του 2015 (δημοψήφισμα, εκλογές, σχηματισμός 2ης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ). Μετά, από τα μέσα του 2015 μέχρι και σήμερα, διαμορφώθηκε μια νέα αλλά πολύ ηπιότερη καθοδική τάση (με μια – εκ των υστέρων προσωρινή- αξιοσημείωτη αντιστροφή τάσης το πρώτο τρίμηνο 2016).

Οι οπαδοί της δραχμικής επιστροφής θέλουν -είτε το αντιλαμβάνονται ή όχι- να επιτείνουν το πρόβλημα με το να μετατρέψουν τον τρέχοντα λειτουργικό αποκλεισμό σε δομικό διαχωρισμό από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές που εξ αντικειμένου επιφέρει, τουλάχιστον για μια κάποια περίοδο, η άρνηση αναγνώρισης του υφιστάμενου Δημόσιου Χρέους. Γίνονται, έτσι, όσο τουλάχιστον διαρκεί ακόμα η εποχή του Ευρώ, ευκαιριακοί συνοδοιπόροι στην επιβολή Διακρατικών Μνημονίων … που οι ίδιοι προσδοκούν ότι η εφαρμογή τους θα τους αποδώσει σταδιακά την πολιτική πλειοψηφία που απαιτείται για να τελέσουν δημοκρατικά (βλ. δημοψήφισμα) την επιστροφή στη Δραχμή και την υπέρβαση των Μνημονίων. Αν, φυσικά, οι οπαδοί της δραχμικής επιστροφής δεν κατορθώσουν τελικά να κερδίσουν την πολιτική πλειοψηφία, τότε από ευκαιριακοί συνοδοιπόροι θα καταλήξουν μοιραία να έχουν γίνει μνημονιακοί συνεργοί.

 

[i]Λαμπρόπουλος [20170307] Κ., Δραχμική οικονομική ανάπτυξη – απασχόληση / ανεργία – οφέλη / κόστη και κίνδυνοι, http://redlineagrinio.gr/publications/kostaslampropoulos/31497-draxmiki-oikonomiki-anaptyxi-apasxolisi-anergia-ofeli-kosti-kindynoi