Η πάλη κατά του πόλεμου | του Kώστα Λαμπρόπουλου

Η πάλη κατά του πόλεμου | του Kώστα Λαμπρόπουλου

Ως γνωστό, τους πόλεμους τους διεξάγουν οι κυβερνήσεις. Επομένως, η πάλη κατά του πολέμου -τελικά- συμποσούται στην πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης που σκοπεύει / προορίζεται να διεξάγει. Στην περίπτωσή μας, η διακυβέρνηση ασκείται από την ετερόκλητη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Αριστερών Πατριωτών – Οικολόγων Πράσινων – κ.α. Είναι, δηλαδή, μια δεξιά λαϊκομετωπική συγκυβέρνηση στα όρια του εθνικισμού (όχι στα λόγια αλλά στην πράξη φυσικά[i]). Είναι άμεσα εφικτή η ανατροπή της συγκυβέρνησης; Η απάντησή μου είναι πως «όχι». Επομένως, το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ανατροπή της συγκυβέρνησης είναι η αποδιάρθρωση της συμμαχίας που την στηρίζει κοινοβουλευτικά.

  • του Kώστα Λαμπρόπουλου  |   | red line

Η θεσμικά αχίλλειος πτέρνα της συγκυβέρνησης είναι η ανάθεση του Υπουργείου Εξωτερικών στον -κατά δήλωσή του- «Αριστερό Πατριώτη»  κ. Ν. Κοτζιά και του Υπουργείου Άμυνας στον «σκέτο Πατριώτη» κ. Π. Καμμένο.

Σε προηγούμενο άρθρο μου πριν από δυο περίπου εβδομάδες, επεσήμανα ότι «Ο κ. Τσίπρας, Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης, επέλεξε -τελικά ή είχε εκ των προτέρων προαποφασίσει- να σχηματίσει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του κου. Καμμένου, τους Αριστερούς Πατριώτες του κου. Κοτζιά και τους Οικολόγους – Πράσινους του κου. Τσιρώνη. Δημοκρατικό δικαίωμά του. Και μπράβο του!

Τι δεν είναι, όμως, δικαίωμα του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργού της Κυβέρνησης; Να αναθέτει κρίσιμα για την διακυβέρνηση υπουργεία σε πρόσωπα / πολιτικούς που είτε δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα ή ανήκουν σε ένα κόμμα το οποίο δεν έχει επαρκή πολιτική απήχηση / έγκριση από το εκλογικό σώμα.

Πρακτικά, αυτό είναι «μετάθεση ευθύνης». Όμως, το εκλογικό σώμα δεν υπερψήφισε τον κ. Τσίπρα για να μεταθέσει σε άλλον την ευθύνη του αλλά για να την αναλάβει ο ίδιος (εξυπακούεται με όρους κυβερνητικής συλλογικότητας). Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα κοινωνικά αναγνωρισμένα ιστορικά στελέχη του πρωτεύσαντος κόμματος (η σάρκα από τη σάρκα του) οφείλουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη της διακυβέρνησης του κράτους.» [ii].

Το πολιτικό αίτημα που διαμορφώνεται, συνεπώς, είναι η απομάκρυνση των δύο αυτών «κοινωνικά ανεύθυνων» Υπουργών από την Κυβέρνηση. Δεδομένου, ωστόσο, ότι κάτι τέτοιο θα προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης η διεισδυτικότητα του αιτήματος στον πολιτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρακτικά μηδενική.

Επομένως, στην ελάχιστη αρχική διατύπωσή του το αίτημα περιορίζεται στην μετακίνηση των δύο αυτών «κοινωνικά ανεύθυνων» Υπουργών σε άλλα Υπουργεία.

Η συλλογή υπογραφών των πολιτών υπέρ της μετακίνησής των «κοινωνικά ανεύθυνων» Υπουργών αποτελεί την προσφορότερη μέθοδο συνάρθρωσης της σχετικής κοινωνικής πίεσης. Ο μηχανισμός συλλογής είναι, φυσικά, διαδικτυακός και υποστηριζόμενος επιτοπίως από Επιτροπές Πολιτών κατά του Πόλεμου.

Εξυπακούεται ότι το ειδικότερο και πολιτικά σπουδαιότερο υποέργο αυτής της μεγάλης πολιτικής δράσης είναι η εξατομικευμένη απεύθυνση στους:

Α. στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ,

Β. στα Μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,

Γ. στα μέλη των Νομαρχιακών Επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ,

Δ. στα μέλη των Συντονιστικών Επιτροπών των Οργανώσεων Μελών του ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας τους να προσυπογράψουν το αίτημα μετακίνησης των κ.κ. Κοτζιά και Καμμένου.

Όποιο από τα εν λόγω στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αρνηθεί την προσυπογραφή του αιτήματος θα αποτελέσει αντικείμενο πλατιάς αρνητικής δημοσιότητας εκ μέρους της Επιτροπής Πολιτών κατά του Πολέμου που δραστηριοποιείται στον κοινωνικό χώρο αναφοράς του.

Ο στόχος είναι να υποβοηθηθούν εμπράκτως τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ να συνειδητοποιήσουν ότι η συγκυβέρνηση που στηρίζουν στα λόγια είναι αριστερή αλλά στην πράξη είναι -εξαιτίας των κ.κ. Κοτζιά και Καμμένου- πιόνι στα χέρια του ιμπεριαλισμού για την συμμετοχή της χώρας στην ένοπλη επέκταση του δυτικοευρωπαϊκού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής (συμπεριλαμβανόμενης και της Τουρκίας).

Η αποψίλωση της πολιτικής απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία και η έμπρακτη απόδειξη της αδυναμίας των στελεχών του να ορθώσουν πολιτικό ανάστημα στους τυχοδιωκτισμούς Κοτζιά – Καμμένου αποτελούν -στην παρούσα συγκυρία- το προσφορότερο μέσο πίεσης για την αποστασιοποίηση της Ελληνικής Κυβέρνησης από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που περιλαμβάνουν ως οργανικό στοιχείο τους τον πόλεμο.

Εάν, ο Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης και Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρας κωφεύσει στο αίτημα των πολιτών (με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι αυτό έχει προσλάβει κοινωνικά αισθητή κλίμακα), τότε στις εκλογές που έρχονται θα διαπιστώσει ότι είναι ο ηγέτης μιας εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης της Ρεφορμιστικής Αριστεράς.


[i] Υπενθυμίζεται ότι «το κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη!».

[ii] Λαμπρόπουλος Κ., Τα μεγάλα σκάνδαλα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, RED LINE, 2018-04-07, http://redlineagrinio.gr/publications/kostaslampropoulos/56484-megala-skandala-diakyvernisis-syriza-kosta-lampropouloulos