Βιάσου άνθρωπε…

Βιάσου άνθρωπε…

Καθάρισέ με. Βούτα μια πετσέτα σε νερό. Όποια πετσέτα θες. Μια απλή πετσέτα. Χρωματιστή να ‘ναι καλύτερα. Μη φανεί το αίμα. Μη σου λερωθεί πολύ. Κι ύστερα, άσπρη να την κάνεις πάλι δε θα μπορείς. Καθάρισέ με. Μην καθυστερείς. Θα στεγνώσει. Θα στεγνώσει το αίμα. Πάνω μου. Στα μάτια. Στο στόμα. Στα μάγουλα. Στο μέτωπο. Στο σώμα. Άντε, βιάσου. Βρες μια πετσέτα. Μια πετσέτα βουτηγμένη σε νερό. Όλο μιλάς. Ποτέ δεν καθαρίζεις. Βιάσου σου λέω. Αν εσύ αργήσεις κι άλλο, πολύ θα πονώ. Στεγνό αν είναι το αίμα πονάει και φοβάμαι. Από τα μάτια όπως βγαίνει. Και απ’ το στόμα. Τα μάγουλα. Το μέτωπο. Τους ώμους. Και το στήθος. Βιάσου. Δε βλέπεις; Πεθαίνω. Εσύ μιλάς. Όλο μιλάς. Ποτέ δεν καθαρίζεις. Μια πετσέτα μόνο. Μια πετσέτα βουτηγμένη στο νερό είναι που σου ζητώ. Εσύ άνθρωπε, εμένα να καθαρίσεις. Φύλαξέ με. Εγώ, εγώ είμαι. Εγώ είμαι που στο ζητώ. Δεν μ’ αναγνώρισες; Εγώ, εγώ είμαι. Το παιδί. Το παιδί του πολέμου μια πετσέτα σου ζητά. Τις πληγές με στοργή απαλά να καθαρίσεις. Βιάσου. Μην αργείς. Πονώ δεν βλέπεις; Εγώ, εγώ είμαι που πονώ. Το παιδί. Πονάω άνθρωπε. Το παιδικό μου σώμα πληγές έχει γεμίσει από τους ανθρώπους των πολέμων.

artinews.gr

Γιάννα Κουκά