Πόσο επικίνδυνη είναι η Μαρίν Λεπέν;

Πόσο επικίνδυνη είναι η Μαρίν Λεπέν;

  • |

Τον Απρίλιο του 2021, ορισμένες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η Γαλλίδα ηγέτιδα των φασιστών Μαρίν Λεπέν έχει πιθανότητες να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές το 2022. Πόσο ισχυρή και επικίνδυνη είναι, και ποιες είναι οι αδυναμίες της που πρέπει να εκμεταλλευτούν οι αντιφασίστες;

Το 2017, η Μαρίν Λεπέν ητ­τή­θη­κε από τον Εμα­νου­έλ Μα­κρόν στο δεύ­τε­ρο γύρο των γαλ­λι­κών προ­ε­δρι­κών εκλο­γών. Έλαβε δέκα εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους, ένα τρο­μα­κτι­κό νού­με­ρο το οποίο ήταν κατά τρία εκα­τομ­μύ­ρια με­γα­λύ­τε­ρο από αυτό που είχε πάρει ο πα­τέ­ρας της, ο Ζαν Μαρί Λεπέν, στο δεύ­τε­ρο γύρο του 2002. Ο Μα­κρόν, με το νέο του προ­χει­ρο­φτιαγ­μέ­νο κόμμα, «Η Δη­μο­κρα­τία Προ­χω­ρά/Μπρο­στά» (La République en Marche), κέρ­δι­σε την Προ­ε­δρία με δε­κα­ε­πτά εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των ψήφων πολ­λών αρι­στε­ρών οι οποί­οι ήλ­πι­ζαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπλο­κά­ρουν το δρόμο στην άκρα δεξιά.

John Mullen* | μετάφραση Στέλλα Μούσμουλα |

Αυτή η τε­ρά­στια επι­τυ­χία της Μαρίν Λεπέν έγινε εφι­κτή μέσα στο πλαί­σιο της κα­τάρ­ρευ­σης των πα­ρα­δο­σια­κών κυ­βερ­νη­τι­κών κομ­μά­των της Δε­ξιάς και της Αρι­στε­ράς, (των Ρε­που­μπλι­κά­νων και του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος), που κά­η­καν εκλο­γι­κά εξαι­τί­ας των πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας υπέρ των επι­χει­ρή­σε­ων που εφάρ­μο­σαν. Οι Ρε­που­μπλι­κά­νοι έλα­βαν επτά εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους στον πρώτο γύρο των προ­ε­δρι­κών εκλο­γών του 2017. Το Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα, ως απερ­χό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση, έλαβε μόνο δύο εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους -μια κα­τάρ­ρευ­ση ιστο­ρι­κών δια­στά­σε­ων. Η ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρή «Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία» (France Insoumise) έλαβε επτά εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους. Δέκα εκα­τομ­μύ­ρια ψη­φο­φό­ροι κά­θι­σαν σπίτι τους και στους δύο γύ­ρους και πέντε εκα­τομ­μύ­ρια πο­λί­τες δε γρά­φτη­καν καν στους εκλο­γι­κούς κα­τα­λό­γους.

Η αντί­δρα­ση των μαζών στην επι­τυ­χία της Μαρίν Λεπέν ήταν απο­γοη­τευ­τι­κή. Σχε­δόν 20 χρό­νια νω­ρί­τε­ρα, εκεί­νη τη ημέρα του 2002 που ανα­κοι­νώ­θη­κε ότι ο πατήρ Λεπέν  είχε πε­ρά­σει στον δεύ­τε­ρο γύρο, πολ­λές χι­λιά­δες άν­θρω­ποι βγή­καν στους δρό­μους. Οι δια­δη­λώ­σεις δι­ήρ­κε­σαν όλη τη νύχτα. Η επα­να­στα­τι­κή μας ορ­γά­νω­ση πραγ­μα­το­ποί­η­σε μια δυ­να­μι­κή ανοι­χτή συ­νά­ντη­ση σε ένα καφέ στις τρεις το πρωί! Δέκα μέρες αρ­γό­τε­ρα, την 1η Μαΐου 2002, του­λά­χι­στον ενά­μι­σι εκα­τομ­μύ­ριο άν­θρω­ποι δια­δή­λω­σαν κατά του φα­σι­σμού σε ολό­κλη­ρη τη χώρα, οι μα­θη­τές έκα­ναν αποχή και αντι­φα­σι­στι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις διορ­γα­νώ­νο­νταν κάθε μέρα στο διά­στη­μα με­τα­ξύ των δύο γύρων των εκλο­γών. Ωστό­σο, το 2017, όταν η Μαρίν Λεπέν έφτα­σε στον δεύ­τε­ρο γύρο, μόνο με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες δια­δη­λω­τές βγή­καν στους δρό­μους το ίδιο βράδυ και οι δια­δη­λώ­σεις της Πρω­το­μα­γιάς με­τα­ξύ των δύο γύρων ήταν υπο­πολ­λα­πλά­σιες αυτών του 2002.

 

«Κα­νο­νι­κο­ποιώ­ντας» το Εθνι­κό Μέ­τω­πο στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή

 

Η δια­φο­ρά με­τα­ξύ αυτών των δύο κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων είναι ένα ση­μά­δι της επι­τυ­χί­ας της Μαρίν Λεπέν. Κατά τη διάρ­κεια των δέκα ετών που πέ­ρα­σαν από τότε που έγινε πρό­ε­δρος του (τότε) Εθνι­κού Με­τώ­που, κα­τά­φε­ρε να «κα­νο­νι­κο­ποι­ή­σει» το κόμμα και να το εντά­ξει στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή. Άλ­λα­ξε το όνομά του σε «Εθνι­κή Συ­σπεί­ρω­ση» [«Rassemblement National», απο­δί­δε­ται και ως «Εθνι­κός Συ­να­γερ­μός»], για να απο­κο­πεί από τους συ­νειρ­μούς που προ­κα­λού­σε το παλιό όνομα. Έδιω­ξε τον πα­τέ­ρα της από το κόμμα, επει­δή αδυ­να­τού­σε να εγκα­τα­λεί­ψει τη συ­νή­θειά του να υπο­νο­εί τα­κτι­κά ότι οι σφα­γές των Ναζί με σκοπό τη φυ­λε­τι­κή κα­θα­ρό­τη­τα δεν ήταν καμιά με­γά­λη υπό­θε­ση (αστειευό­με­νος με λο­γο­παί­γνια για «φούρ­νους αε­ρί­ου» ή ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι οι θά­λα­μοι αε­ρί­ων ήταν «μια λε­πτο­μέ­ρεια στην ιστο­ρία του Δεύ­τε­ρου Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου»). Αν και επέ­μει­νε ότι δια­σα­φη­νί­ζει και δεν με­τα­βά­λει το πρό­γραμ­μα του κόμ­μα­τος, η υπο­στή­ρι­ξη στη θα­να­τι­κή ποινή και η αντί­θε­ση στην άμ­βλω­ση εξα­φα­νί­στη­καν από το μα­νι­φέ­στο του. Άλ­λα­ξε την επί­ση­μη συμ­μα­χία του κόμ­μα­τός της στην Ευ­ρώ­πη, προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχει σε μια λι­γό­τε­ρο ανοι­χτά εξ­τρε­μι­στι­κή ομάδα, την Ευ­ρω­παϊ­κή Συμ­μα­χία για την Ελευ­θε­ρία, και εγκα­τέ­λει­ψε την ιδέα της απο­χώ­ρη­σης από την ΕΕ.

Κα­τά­φε­ρε επί­σης να οι­κο­δο­μή­σει νέες πε­ριο­χές-«κά­στρα» στην απο­βιο­μη­χα­νο­ποι­η­μέ­νη Βο­ρειο­α­να­το­λι­κή Γαλ­λία, και να τις προ­σθέ­σει στην πα­ρα­δο­σια­κή της βάση στις πε­ρι­φέ­ρειες των Νο­τιο­α­να­το­λι­κών.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι στις 29 Απρι­λί­ου 2021, μια δη­μο­σκό­πη­ση έδει­ξε ότι το 34% των Γάλ­λων πο­λι­τών «θα ήθελε να δει τη Μαρίν Λεπέν να δια­δρα­μα­τί­ζει ση­μα­ντι­κό ρόλο τους επό­με­νους μήνες και χρό­νια». Αυτό την κα­θι­στά τη δεύ­τε­ρη πιο δη­μο­φι­λή επι­κε­φα­λής κόμ­μα­τος στη Γαλ­λία. Μια άλλη δη­μο­σκό­πη­ση προ­έ­βλε­πε ότι θα μπο­ρού­σε να λάβει το 44% των ψήφων του δεύ­τε­ρου γύρου εάν βρι­σκό­ταν και πάλι ενά­ντια στο Μα­κρόν. Ισχυ­ρί­ζε­ται με έντα­ση ότι μπο­ρεί να γίνει πρό­ε­δρος το 2022, ως υπο­ψή­φια του λαού. Ένας στους τέσ­σε­ρις χει­ρώ­να­κτες ερ­γά­τες που είχαν εγ­γρα­φεί στους εκλο­γι­κούς κα­τα­λό­γους ψή­φι­σε τη Μαρίν Λεπέν στον πρώτο γύρο το 2017 (ενώ σχε­δόν το 30% αυτών απεί­χε).

Πόσο επι­κίν­δυ­νη είναι; Το πρό­γραμ­μά της απαι­τεί να κάνει η Γαλ­λία μια «πα­τριω­τι­κή επι­λο­γή» για να αντι­κα­τα­στή­σει την «επι­λο­γή της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης» που έχει κάνει μέχρι τώρα. Υπε­ρα­σπί­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρους στρα­τιω­τι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς και υπό­σχε­ται 15.000 νέους αστυ­νο­μι­κούς και 40.000 νέες θέ­σεις στις φυ­λα­κές. Υπό­σχε­ται αυ­στη­ρό­τε­ρες ποι­νές στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρί­ας, μα­ζι­κές πε­ρι­κο­πές στη νό­μι­μη και πα­ρά­νο­μη με­τα­νά­στευ­ση, την απα­γό­ρευ­ση της κρα­τι­κής υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης για με­τα­νά­στες χωρίς χαρ­τιά και την απα­γό­ρευ­ση της κοι­νω­νι­κής στέ­γα­σης για μη-Γάλ­λους. Το μα­νι­φέ­στο επι­μέ­νει ότι η γαλ­λι­κή ιθα­γέ­νεια πρέ­πει να είναι δια­θέ­σι­μη μόνο σε παι­διά Γάλ­λων υπη­κό­ων και προ­τεί­νε­ται μια κυ­βερ­νη­τι­κή κα­μπά­νια εν­θάρ­ρυν­σης των γαλ­λι­κών οι­κο­γε­νειών να κά­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά. Όλα τα τζα­μιά που είναι ύπο­πτα για «εξ­τρε­μι­σμό» πρέ­πει να κλεί­σουν, λέει το RN. Και δε­δο­μέ­νου ότι η Λεπέν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η μου­σουλ­μα­νι­κή μα­ντί­λα είναι «ση­μά­δι ρι­ζο­σπα­στι­σμού», μπο­ρεί κα­νείς να φα­ντα­στεί ότι λίγα τζα­μιά θα ξε­φύ­γουν από τον ορι­σμό της για τον εξ­τρε­μι­σμό.

Εξί­σου ση­μα­ντι­κές με το πρό­γραμ­μά της είναι οι ανε­πί­ση­μες δη­λώ­σεις προ­θέ­σε­ων που έχει κάνει, όπως η επι­θυ­μία της που εξέ­φρα­σε στις αρχές του 2021 να απα­γο­ρευ­τεί το να φο­ρούν οι μου­σουλ­μά­νες μα­ντί­λα στους δρό­μους, η δή­λω­σή της «υπε­ρα­σπί­ζο­μαι τους ερ­γα­ζό­με­νους με το να αντι­τί­θε­μαι στη με­τα­νά­στευ­ση, η οποία μειώ­νει τους μι­σθούς» και τα πρό­σφα­τα ψέ­μα­τά της ότι τάχα «πάρα πολ­λές γει­το­νιές ελέγ­χο­νται πλέον από εγκλη­μα­τι­κές ή ισλα­μι­κές συμ­μο­ρί­ες».

Η εν­σω­μά­τω­ση του κόμ­μα­τός της στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή ήταν τόσο απο­τε­λε­σμα­τι­κή που μπο­ρεί κα­νείς να δει συχνά εκ­προ­σώ­πους του RN κα­λε­σμέ­νους σε όλες τις ση­μα­ντι­κές τη­λε­ο­πτι­κές εκ­πο­μπές, στις οποί­ες οι δη­μο­σιο­γρά­φοι, με με­ρι­κές αξιέ­παι­νες εξαι­ρέ­σεις, είναι όλο και πιο φι­λι­κοί με το RN. («Μαρίν Λεπέν, αι­σθά­νε­σαι ότι ο γαλ­λι­κός λαός δεν ήταν σε θέση ως τώρα να εκτι­μή­σει πλή­ρως την προ­σω­πι­κό­τη­τά σου;» «Στην πο­λι­τι­κή σε ώθησε ο πα­τέ­ρας σου;», «Θα μπο­ρού­σες να μας πεις ποια θα ήταν η οι­κο­νο­μι­κή σου πο­λι­τι­κή;», «Πι­στεύ­ε­τε ότι το εμ­βό­λιο Astrazeneca πρέ­πει να τεθεί σε ανα­στο­λή;», «Θα υπάρ­χει ένας Πρώ­τος Κύ­ριος στο πλευ­ρό σας στο Μέ­γα­ρο Ελιζέ;», «Ποιόν θα επι­λέ­γα­τε ως υπουρ­γό Εσω­τε­ρι­κών;»). Τους νε­ό­τε­ρους εκ­πρό­σω­πους του RN, τους πιο πρό­σχα­ρους και κα­λο­ντυ­μέ­νους Ναζί στη χώρα, μπο­ρεί να τους βλέ­πει κα­νείς τα­κτι­κά στην πρω­ι­νή τη­λε­ο­πτι­κή ζώνη να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως μελ­λο­ντι­κοί υπεύ­θυ­νοι λήψης απο­φά­σε­ων.

Τα εμπό­δια που αντι­με­τω­πί­ζει η Λεπέν

Ωστό­σο, η εκλο­γι­κή άνο­δος της Μαρίν Λεπέν δεν αντι­κα­το­πτρί­ζει καμία αυ­τό­μα­τη πρό­ο­δο του φα­σι­σμού, όπως μπο­ρεί να αι­σθά­νο­νται ορι­σμέ­νοι πα­νι­κο­βλη­μέ­νοι ή απο­θαρ­ρυ­μέ­νοι άν­θρω­ποι στην Αρι­στε­ρά. Υπάρ­χουν διά­φο­ροι πα­ρά­γο­ντες που κα­θι­στούν δύ­σκο­λη την οι­κο­δό­μη­ση του RN. Τα ση­μα­ντι­κά πρό­σφα­τα επει­σό­δια στην τα­ξι­κή πάλη στη Γαλ­λία δεν την ευ­νό­η­σαν πο­λι­τι­κά. Για πα­ρά­δειγ­μα, δείτε πρώτα το εμπνευ­στι­κό κί­νη­μα των Κί­τρι­νων Γι­λέ­κων (2018-2019). Αυτό το κί­νη­μα ξε­κί­νη­σε σε πε­ριο­χές και σε κοι­νω­νι­κές τά­ξεις όπου απο­τυ­πώ­νε­ται υψηλό επί­πε­δο εκλο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης προς τη Λεπέν. Οι ζω­η­ρές εξε­γερ­σια­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε όλη τη χώρα θα μπο­ρού­σαν να έχουν γίνει μια πραγ­μα­τι­κή δύ­να­μη για τη διά­δο­ση της ακρο­δε­ξιάς: αυτό δεν συ­νέ­βη. Αντί­θε­τα, χάρη στην ακού­ρα­στη δου­λειά πολ­λών εκα­το­ντά­δων το­πι­κών  αρι­στε­ρών ακτι­βι­στών και συν­δι­κα­λι­στών, ο πο­λι­τι­κός τόνος του κι­νή­μα­τος των Κί­τρι­νων Γι­λέ­κων με­τα­κι­νή­θη­κε ση­μα­ντι­κά προς τα αρι­στε­ρά. Πράγ­μα­τι, η ενα­ντί­ω­ση στην αστυ­νο­μι­κή βία έγινε μια από τις βα­σι­κές προ­τε­ραιό­τη­τές του, ένας σκο­πός τον οποίο η Λεπέν σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να θέσει ως προ­τε­ραιό­τη­τα (πάνω από το ήμισυ όλων των αστυ­νο­μι­κών που ψη­φί­ζουν, ψη­φί­ζει υπέρ του RN).

Ούτε η μα­ζι­κή εξέ­γερ­ση για τις συ­ντά­ξεις δεν ευ­νό­η­σε τη Λεπέν. Υψηλά επί­πε­δα πο­λι­τι­κής τα­ξι­κής συ­νεί­δη­σης εκ­φρά­στη­καν στις απερ­γί­ες και δια­δη­λώ­σεις ενά­ντια στον νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό νόμο το 2019 και το 2020. Αυτό το κί­νη­μα κα­τέ­λη­ξε σε νίκη για την ερ­γα­τι­κή τάξη, καθώς τα μέτρα έχουν μπει στο ράφι επ’ αό­ρι­στον (χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την παν­δη­μία ως δι­καιο­λο­γία). Ενώ η υπε­ρά­σπι­ση των συ­ντά­ξε­ων ήταν στο επί­κε­ντρο της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, η Λεπέν ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νη να πα­ρα­μεί­νει σιω­πη­λή. Αφε­νός, η υπε­ρά­σπι­ση των συ­ντά­ξε­ων ήταν τόσο δη­μο­φι­λής που της επέ­τρε­πε να υπο­στη­ρί­ξει το νόμο του Μα­κρόν. Από την άλλη, η με­γά­λη της εκλο­γι­κή βάση στις τά­ξεις των μι­κρο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών δεν της επέ­τρε­πε να υπο­στη­ρί­ξει μια μα­ζι­κή συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση.

Ούτε το σκη­νι­κό της παν­δη­μί­ας βο­ή­θη­σε ιδιαί­τε­ρα τη Λεπέν: αν και εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι έχουν να κά­νουν σκλη­ρές κρι­τι­κές για τη δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης από τον Μα­κρόν, ούτε η ακρο­δε­ξιά ούτε η Αρι­στε­ρά κα­τά­φε­ραν να επι­κοι­νω­νή­σουν μα­ζι­κά στον κόσμο την αί­σθη­ση ότι δια­θέ­τουν μια πολύ πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή στρα­τη­γι­κή κατά του ιού.

Η προ­σπά­θεια της Μαρίν Λεπέν να οι­κο­δο­μή­σει μια συ­νε­κτι­κή κομ­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση σε πό­λεις σε όλη τη χώρα βρί­θει επί­σης δυ­σκο­λιών. Ένα κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης το οποίο έλαβε δέκα εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους θα ήταν σε θέση κα­νο­νι­κά να ορ­γα­νώ­νει δια­δη­λώ­σεις δε­κά­δων χι­λιά­δων στους δρό­μους -το RN δεν μπο­ρεί να το κάνει αυτό. Το 2021, η Λεπέν εγκα­τέ­λει­ψε ακόμη και την πα­ρα­δο­σια­κή για το RN ακρο­δε­ξιά δια­δή­λω­ση την Πρω­το­μα­γιά στο Πα­ρί­σι, αντι­κα­θι­στώ­ντας την με μια online συ­νά­ντη­ση. Το RN έχει ση­μα­ντι­κά λι­γό­τε­ρα μέλη από ό,τι είχε πριν από με­ρι­κά χρό­νια. Στις δη­μο­τι­κές εκλο­γές του 2020, το κόμμα συ­νά­ντη­σε δυ­σκο­λί­ες στην κα­τάρ­τι­ση των δη­μο­τι­κών ψη­φο­δελ­τί­ων του. Το κόμμα είχε εκλέ­ξει 1.498 δη­μο­τι­κούς συμ­βού­λους σε όλη τη Γαλ­λία το 2014, αλλά εξέ­λε­ξε μόνο 827 το 2020. Το κόμμα έχει έξι βου­λευ­τές, σε σύ­γκρι­ση με τους δώ­δε­κα βου­λευ­τές του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος και τους δε­κα­ε­πτά που ανή­κουν στη ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρή «Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία». Στην προ­ε­δρι­κή προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία του 2017, ενώ ο Με­λαν­σόν της «Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας» μπό­ρε­σε να συ­γκε­ντρώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρους από 50 χι­λιά­δες πο­λί­τες δίπλα σε μια απο­βά­θρα στη Μασ­σα­λία σε μια μα­ζι­κή συ­γκέ­ντρω­ση, οι με­γα­λύ­τε­ρες συ­γκε­ντρώ­σεις της Λεπέν είχαν λίγες χι­λιά­δες άτομα, σε εσω­τε­ρι­κούς χώ­ρους. Όλες αυτές οι πο­λι­τι­κές και ορ­γα­νω­τι­κές αδυ­να­μί­ες θα μπο­ρού­σαν να βοη­θή­σουν τους αντι­φα­σί­στες να αντι­στα­θούν με επι­τυ­χία στο RN.

Κα­θη­συ­χά­ζο­ντας τον φα­σι­στι­κό πυ­ρή­να

Πα­ρό­λο που η Μαρίν Λεπέν σκο­πεύ­ει να πε­ρά­σει από ένα στά­διο οι­κο­δό­μη­σης ενός εκλο­γο­κε­ντρι­κού ακρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος, όπως κα­τά­φε­ρε να κάνει η ακρο­δε­ξιά στην Ιτα­λία ή αλλού, ο μα­κρο­πρό­θε­σμος φα­σι­στι­κός της στό­χος πα­ρα­μέ­νει. Ακρι­βώς όπως έκανε ο πα­τέ­ρας της με τα «αστεία» του για το Ολο­καύ­τω­μα, η Μαρίν Λεπέν φρο­ντί­ζει να κλεί­νει σε τα­κτι­κή βάση το μάτι με νόημα στον πυ­ρή­να των ενερ­γών Ναζί στη Γαλ­λία. Όταν η «Génération Identitaire» («Γενιά της Ταυ­τό­τη­τας»), μια ορ­γά­νω­ση Λευ­κού Εθνι­κι­σμού, τέ­θη­κε εκτός νόμου στη Γαλ­λία πριν από δύο μήνες για ρη­το­ρι­κή μί­σους και για «οι­κο­δό­μη­ση ιδιω­τι­κής πα­ρα­στρα­τιω­τι­κής ορ­γά­νω­σης», η Λεπέν τους υπε­ρα­σπί­στη­κε. Το σύμ­βο­λο του RN πα­ρα­μέ­νει η φλόγα που έχει δα­νει­στεί από την ιτα­λι­κή φα­σι­στι­κή πα­ρά­δο­ση. Και τον Απρί­λιο του 2021, όταν μια ομάδα από­στρα­των  στρα­τη­γών κά­λε­σε εκεί­νους που πι­στεύ­ουν στις «αλη­θι­νές Γαλ­λι­κές αξίες» να προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για εμ­φύ­λιο πό­λε­μο, έσπευ­σε να δια­κη­ρύ­ξει ότι είχαν δίκιο και ότι το κόμμα της θα τους υπο­δε­χό­ταν με ανοι­χτές αγκά­λες. Η ανοι­χτή επι­στο­λή των στρα­τη­γών έκανε λόγο για τον «κίν­δυ­νο» των από-αποι­κια­κών θε­ω­ριών, οι οποί­ες ισχυ­ρί­στη­καν ότι μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν «φυ­λε­τι­κό πό­λε­μο», και τους κιν­δύ­νους του μου­σουλ­μα­νι­κού σε­πα­ρα­τι­σμού και των δια­δη­λω­τών του «μαύ­ρου μπλοκ». Κα­τέ­λη­γε: «Δεν είναι ώρα για δι­σταγ­μούς. Δια­φο­ρε­τι­κά, ο εμ­φύ­λιος πό­λε­μος θα θέσει αύριο τέρμα σε αυτήν την κα­τά­στα­ση του αυ­ξα­νό­με­νου χάους, και εσείς [οι πο­λι­τι­κοί ηγέ­τες της Γαλ­λί­ας] θα είστε υπεύ­θυ­νοι για τους χι­λιά­δες θα­νά­τους που θα προ­κύ­ψουν».

 

 

Μα­κρόν/Λεπέν: πε­ρισ­σό­τε­ρο ντου­έ­το απ’ ότι μο­νο­μα­χία

Το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της τρέ­χου­σας πε­ριό­δου το οποίο βο­ή­θη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο τη Λεπέν είναι οι τρο­μα­κτι­κές και αντι­δρα­στι­κές τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στη Γαλ­λία με επί­κλη­ση στο ρι­ζο­σπα­στι­κό Ισλάμ (πα­ρό­λο που οι επι­τι­θέ­με­νοι έχουν γε­νι­κά χα­λα­ρό ή κα­νέ­να δεσμό με τα τζα­μιά και τη μου­σουλ­μα­νι­κή κοι­νό­τη­τα). Η δο­λο­φο­νία ενός δα­σκά­λου, του Σα­μου­έλ Πατί, (για «προ­σβο­λή του Προ­φή­τη») το 2020 και η δο­λο­φο­νία μιας υπαλ­λή­λου αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος, της Στε­φα­νί Μον­φερ­μέ, τον Απρί­λιο του 2021, ήταν μάννα εξ’ ου­ρα­νού για το RN.

Αλλά αυτό το μάννα εξ’ ου­ρα­νού πολ­λα­πλα­σιά­στη­κε σε πολύ με­γά­λο βαθμό από τις άγριες ρα­τσι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες του Μα­κρόν και των υπουρ­γών του τον τε­λευ­ταίο χρόνο. Ένας νέος νόμος «κατά του αυ­το­νο­μι­σμού» βρί­σκε­ται στο στά­διο της νο­μο­θε­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, και πε­ρι­λαμ­βά­νει την υπο­χρέ­ω­ση όλων των μου­σουλ­μα­νι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων να υπο­γρά­ψουν ένα κα­τα­στα­τι­κό χάρτη συμ­φω­νί­ας με τις αρχές της [γαλ­λι­κής] Δη­μο­κρα­τί­ας. Ο στό­χος είναι κα­θα­ρά προ­πα­γαν­δι­στι­κός -να δη­λώ­σει στα δέκα εκα­τομ­μύ­ρια που ψή­φι­σαν τη Λεπέν ότι «ούτε εμείς εμπι­στευό­μα­στε τους μου­σουλ­μά­νους, ψη­φί­στε εμάς!». Κατά την επε­ξερ­γα­σία του νο­μο­σχε­δί­ου στην Άνω Βουλή, τη Γε­ρου­σία, εγκρί­θη­καν ορι­σμέ­νες τρο­πο­λο­γί­ες οι οποί­ες έχουν ελά­χι­στες πι­θα­νό­τη­τες να πα­ρα­μεί­νουν στην τε­λι­κή μορφή του νόμου, αλλά εν­θάρ­ρυ­ναν ένα τε­ρά­στιο ρα­τσι­στι­κό πα­νη­γύ­ρι στα ΜΜΕ. Μια τρο­πο­λο­γία ανήγ­γει­λε ότι θα έπρε­πε να απα­γο­ρευ­τεί εντε­λώς σε παι­διά το να φο­ρούν χι­τζάμπ, ενώ μια άλλη ότι οι μη­τέ­ρες που φο­ρούν χι­τζάμπ δεν πρέ­πει να επι­τρέ­πε­ται να πη­γαί­νουν ως συ­νο­δοί στις σχο­λι­κές εκ­δρο­μές μαζί με άλ­λους γο­νείς.

Ο Μα­κρόν έχει επί­σης δια­λύ­σει [θέσει εκτός νόμου] ορ­γα­νώ­σεις όπως η «Συλ­λο­γι­κό­τη­τα κατά της Ισλα­μο­φο­βί­ας στη Γαλ­λία», παρά την ύπαρ­ξη μη­δε­νι­κών εν­δεί­ξε­ων οποιασ­δή­πο­τε συ­μπά­θειας προς την τρο­μο­κρα­τία σε αυτές τις ορ­γα­νώ­σεις. Εν τω με­τα­ξύ, ο υπουρ­γός παι­δεί­ας του, ο Μπλαν­κέ, δια­κή­ρυ­ξε ότι η χι­τζάμπ «δεν είναι ευ­πρόσ­δε­κτη στη γαλ­λι­κή κοι­νω­νία» και ο υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, Νταρ­μα­νίν, επι­τέ­θη­κε στα σού­περ μάρ­κετ που πω­λούν τρό­φι­μα «χαλάλ», ενώ επέ­κρι­νε τη Μαρίν Λεπέν ότι είναι «πολύ μα­λα­κή» στο ζή­τη­μα των μου­σουλ­μά­νων!

Αυτή η κυ­νι­κή ιδε­ο­λο­γι­κή εκ­στρα­τεία που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι Μου­σουλ­μά­νοι απο­τε­λούν μια ομάδα η οποία επι­θυ­μεί το δια­χω­ρι­σμό της από το σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας βα­σί­ζε­ται εξ ολο­κλή­ρου στο ψέμα. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο αριθ­μός των μου­σουλ­μα­νι­κών οι­κο­γε­νειών που στέλ­νουν τα παι­διά τους σε θρη­σκευ­τι­κά σχο­λεία και όχι σε κο­σμι­κά κρα­τι­κά σχο­λεία είναι δέκα φορές μι­κρό­τε­ρος από αυτόν των οι­κο­γε­νειών οι οποί­ες στέλ­νουν τα παι­διά τους σε ιδιω­τι­κά κα­θο­λι­κά σχο­λεία! Υπάρ­χουν 9.000 ιδιω­τι­κά κα­θο­λι­κά σχο­λεία στη Γαλ­λία και πε­ρί­που εβδο­μή­ντα ιδιω­τι­κά μου­σουλ­μα­νι­κά σχο­λεία.

Η γε­νι­κό­τε­ρη υιο­θέ­τη­ση μιας ρα­τσι­στι­κής στά­σης απο­τε­λεί επί­σης τμήμα της συ­ντα­γής του Μα­κρόν για την επα­νε­κλο­γή του. Ένας ηθι­κός πα­νι­κός κα­τέ­λα­βε τις αί­θου­σες ει­δή­σε­ων όταν «απο­κα­λύ­φθη­κε» ότι η Εθνι­κή Ένωση Φοι­τη­τών Γαλ­λί­ας (UNEF) διορ­γά­νω­νε πε­ρι­στα­σια­κά συ­να­ντή­σεις απο­κλει­στι­κά για μη-Λευ­κούς, στο πλαί­σιο του προ­βλη­μα­τι­σμού σχε­τι­κά με τον τρόπο κα­τα­πο­λέ­μη­σης του ρα­τσι­σμού. Στην άκαμ­πτα οι­κου­με­νι­κή Γαλ­λία, αυτό συχνά θε­ω­ρεί­ται σο­κα­ρι­στι­κό και η Γε­ρου­σία συ­νέ­στη­σε την απα­γό­ρευ­ση της Φοι­τη­τι­κής Ένω­σης. Είναι εντυ­πω­σια­κό ότι ορι­σμέ­νοι γε­ρου­σια­στές του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος και των Πρα­σί­νων υπερ­ψή­φι­σαν αυτή την πρό­τα­ση. Στα ΜΜΕ η συ­ζή­τη­ση πε­ρι­στρά­φη­κε γύρω από τον τρο­με­ρό κίν­δυ­νο του «ρα­τσι­σμού κατά των λευ­κών» ο οποί­ος κα­τα­λαμ­βά­νει τη νε­ο­λαία της χώρας.

Ένα δεύ­τε­ρο κύμα ρα­τσι­στι­κού πα­νι­κού ορ­γα­νώ­θη­κε γύρω από την πα­νε­πι­στη­μια­κή δι­δα­σκα­λία και έρευ­να. Ο υπουρ­γός Παι­δεί­ας ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο «ισλα­μο-αρι­στε­ρι­σμός» είναι «μια γάγ­γραι­να» στα πα­νε­πι­στή­μια και ότι οι καλοί και έντι­μοι δια­νο­ού­με­νοι τρο­μο­κρα­τού­νται από τους εμπό­ρους από-αποι­κια­κών σπου­δών. Το ψέμα ήταν αρ­κε­τά απο­τε­λε­σμα­τι­κό -πάνω από το 60% των Γάλ­λων πο­λι­τών στις δη­μο­σκο­πή­σεις είπε ότι υπήρ­χε ανά­γκη έρευ­νας επί του «ισλα­μο-αρι­στε­ρι­σμού» στα πα­νε­πι­στή­μια, πα­ρό­λο που το ακραία κα­θε­στω­τι­κό Συμ­βού­λιο των Προ­έ­δρων Πα­νε­πι­στη­μί­ων απά­ντη­σε με το πιο ορ­γι­σμέ­νο δελ­τίο τύπου στην ιστο­ρία του, κα­τη­γο­ρώ­ντας τον υπουρ­γό ότι χρη­σι­μο­ποιεί «ψευ­δείς έν­νοιες οι οποί­ες δια­δί­δο­νται από την ακρο­δε­ξιά».

Δε­δο­μέ­νων των διαι­ρέ­σε­ων και στην Αρι­στε­ρά και στη Δεξιά, που ση­μαί­νουν ότι εννέα εκα­τομ­μύ­ρια ψήφοι στον πρώτο γύρο αναμ­φί­βο­λα θα είναι αρ­κε­τές για να οδη­γή­σουν τον Μα­κρόν στο δεύ­τε­ρο γύρο, αυτός έχει κάθε συμ­φέ­ρον να το­πο­θε­τή­σει την προ­νο­μια­κή θε­μα­το­λο­γία της ακρο­δε­ξιάς στο κέ­ντρο της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης. Ήταν ορθή η πε­ρι­γρα­φή του Ζαν Λικ Με­λαν­σόν για το δεύ­τε­ρο γύρο με­τα­ξύ Μα­κρόν και Λεπέν το 2017 ως «πε­ρισ­σό­τε­ρο ντου­έ­το παρά μο­νο­μα­χία». «Ο Μα­κρόν είναι ο εκ­πρό­σω­πος του συ­στή­μα­τος και η Λεπέν είναι η ασφά­λεια ζωής του» σχο­λί­α­σε. Αντι­μέ­τω­πος με ένα υψηλό επί­πε­δο τα­ξι­κής πάλης που απει­λεί το όνει­ρό του να γίνει η Θά­τσερ της Γαλ­λί­ας, ο Μα­κρόν, πα­ρό­τι προ­έρ­χε­ται από μια πτέ­ρυ­γα της Δε­ξιάς η οποία πα­ρα­δο­σια­κά δεν ιε­ραρ­χού­σε ψηλά την επί­θε­ση στους μου­σουλ­μά­νους, με­τα­τρέ­πε­ται πλή­ρως σε ανοι­χτό ρα­τσι­στή ως αντι­πε­ρι­σπα­σμό στην τα­ξι­κή πάλη και με αυτόν τον τρόπο θέτει τις βά­σεις για πε­ραι­τέ­ρω αύ­ξη­ση της υπο­στή­ρι­ξης προς την ακρο­δε­ξιά.

 

Δυ­να­τό­τη­τες για αντε­πί­θε­ση

Οι πο­λι­τι­κές αδυ­να­μί­ες της Μαρίν Λεπέν, (ποτέ δεν πα­ρέ­χει υπο­στή­ρι­ξη σε πολύ δη­μο­φι­λείς τα­ξι­κούς αγώ­νες, όπως η υπε­ρά­σπι­ση των συ­ντά­ξε­ων), και οι ορ­γα­νω­τι­κές της αδυ­να­μί­ες (έχει με­γά­λη δυ­σκο­λία στην δια­τή­ρη­ση το­πι­κών κομ­μα­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και συ­να­ντή­σε­ων), δί­νουν πολύ χώρο στους αντι­φα­σί­στες να μειώ­σουν την υπο­στή­ρι­ξή της μέσα από κα­μπά­νιες ενη­μέ­ρω­σης και απο­φα­σι­στι­κές δρά­σεις πα­ρε­νό­χλη­σής του RN. Αυτήν τη στιγ­μή δεν υπάρ­χει μια πα­νε­θνι­κή αντι­φα­σι­στι­κή κα­μπά­νια με πλα­τιά βάση. Όλα τα κόμ­μα­τα της Αρι­στε­ράς κα­ταγ­γέλ­λουν τη Λεπέν και τον ρα­τσι­σμό της, και με­ρι­κά κά­νουν ακόμα και αγώ­νες κατά της ισλα­μο­φο­βί­ας, αλλά υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κή ανά­γκη για κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο. Συ­γκε­κρι­μέ­να, οι αντι­φα­σι­στι­κές συ­να­ντή­σεις και συ­γκε­ντρώ­σεις είναι εδώ και χρό­νια σπά­νιες, σε το­πι­κό επί­πε­δο και μι­κρές σε μέ­γε­θος. Ωστό­σο, οι δυ­να­τό­τη­τες είναι ολο­φά­νε­ρες: Έχουν υπάρ­ξει εμπνευ­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις από αρ­κε­τά νέα (κα­θο­δη­γού­με­να κυ­ρί­ως από μη-λευ­κούς) αντι­ρα­τσι­στι­κά δί­κτυα τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ιδίως κατά του αστυ­νο­μι­κού ρα­τσι­σμού. Επι­πλέ­ον, υπάρ­χουν πολ­λοί αντι­ρα­τσι­στές στις γραμ­μές της νε­ο­λαί­ας και των συν­δι­κα­λι­στών, οι οποί­οι μάλ­λον δυ­σπι­στούν ή δεν προ­σελ­κύ­ο­νται από τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα, αλλά θα ήταν έτοι­μοι να κι­νη­το­ποι­η­θούν ενά­ντια στους φα­σί­στες. Είναι απο­λύ­τως ανα­γκαί­ες πα­νε­θνι­κές αντι­φα­σι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Καθώς γρα­φό­ταν αυτό το άρθρο (4 Μαΐου), μια ομάδα αρι­στε­ρών βου­λευ­τών, ακτι­βι­στών των κι­νη­μά­των και συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων απεύ­θυ­νε κά­λε­σμα για μια πα­νε­θνι­κή δια­δή­λω­ση ενά­ντια στις ιδέες της ακρο­δε­ξιάς. Αυτό πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει τη βάση για πιο φι­λό­δο­ξες κα­μπά­νιες.

Ευ­χα­ρι­στώ τους/τις Susan, Daniel, Fred, Ray, Stéphane και Ian για τα σχό­λια στην αρ­χι­κή πρω­τό­λεια εκ­δο­χή του κει­μέ­νου.

 

*Ο John Mullen είναι αντι­κα­πι­τα­λι­στής αγω­νι­στής στην πε­ριο­χή του Πα­ρι­σιού, και υπο­στη­ρι­κτής της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας. Τα πο­λι­τι­κά του κεί­με­να βρί­σκο­νται κυ­ρί­ως εδώ: http://​ran​domb​olsh​evik.​org

://rproject.gr/