Editorial

Μπάσταρδη ώρα του μεσημεριού

του Πέτρου Γκολίτση ——————–————– Έχεις και εσύ τη μουσική σου μπάσταρδη ώρα του μεσημεριού με τα τζιτζίκια μες στα δάχτυλα και με τα πτώματα του Αιγαίου να ανθίζουν σαν πιράνχας να σκίζουν τα μαύρα της…

Πρόβα

του Γιάννη Βαρβέρη ——————–————- Ζούμε καλά σ’ αυτό το απόμερο νεκροταφείο. Στους ευάερους τάφους κάνουμε πρόβες ξαπλωμένοι ενώ φυσάει από παντού ζωή και μας γεμίζει νιάτα. Όταν τελειώνει η πρόβα σηκωνόμαστε γεμάτοι αισιοδοξία και δύναμη.…

Aφρός

του Ανδρέα Εμπειρίκου ——————–—————– Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ’ επαύλεις Και τρέχουν με ποδήλατα…

Ένα πετυχημένο ποίημα

του Κωστή Γκιμοσούλη ——————–—————– Να γράψεις ένα πετυχημένο ποίημα δεν σημαίνει απαραίτητα πως είσαι κάτι παραπάνω από τους άλλους. Ούτε άμα γράψεις ένα πετυχημένο ποίημα σημαίνει αναγκαστικά πως έχει κότσια. Κότσια έχουν οι πυροτεχνουργοί οι…

Πολυκατοικία

του Γ. Θ. Βαφόπουλου ——————–—————- «Πολιτεία βυθισμένη στη νύχτα. Κοιμητήρι μ’ αλλεπάλληλους πολυόροφους τάφους νεκρών, που ροχαλίζουν.» Η Πολιτεία, «Το δάπεδο»   Στην πολυκατοικία μας τούτη, οι δικοί μας νεκροί δε ροχαλίζουν μονάχα. Έχουν το…

λ

της Ελένης Αλεξίου ——————–———— Όταν δεν σ’ έχω ένα κορίτσι τραμπαλίζεται αδέξια στο ταυ της τυραννίας. Εν ώρα κοινής ακινησίας λικνίζεται επιδεικτικά σε σιδερένια κούνια αγκαλιά. Το μεσημέρι τρίζει σκοινί τεντωμένο που «έξω απ’ το…

Αυτοσχέδια προφητεία

Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ Ο εαυτός μου, αυτός ο άγνωστος αυτός που κολυμπάει σε μυστήρια νερά σκαρφαλώνει, κατρακυλάει και ματώνει … Έχασε ακόμη μια χαρά τις επιτυχίες του πια δεν απολαμβάνει τις κακές στιγμές του…

Οι καλύτεροι της ράτσας μας

Αγγελάκας Γιάννης Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας οι ποιητές οι παραμυθάδες οι τερατολόγοι γενικώς Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι Στα στάσιμα νερά της μετριότητας…

[Mη γίνεσαι ΠEΠPΩMENON]

του Νίκου Γκάτσου ——————–———— Kαι μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι Mη σφίγγεις άδικα τα παπούτσια σου σα να φυτεύεις πλατάνια Mη γίνεσαι ΠEΠPΩMENON Γιατί δεν είναι ο σταυραητός ένα κλεισμένο συρτάρι Δεν…

Αμνησία

του Μιχάλη Γκανά ——————–———- Η κάθε μέρα σαν τη γομολάστιχα σβήνει την προηγούμενη και πάει. Άλλοτε σβήνει την επόμενη, καμιά φορά ολόκληρη βδομάδα. Βροχές θυμάμαι και πουλιά και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου. Τις…

Μια δοξασία κ’ η ζωή ολάκερη νομίζω

του Νίκου Καρούζου ——————–————– Το καλοκαίρι μένουν άναυδοι οι χείμαρροι κι αυτό το πριονίδι του καιρού με την παράξενη οσμή: τα δευτερόλεπτα σιγά-σιγά σαπίζει. Πότε κ’ εγώ θα ξεμεθύσω; Η νύχτα του Καρκίνου μπερδεύει το…

Με την Τοκογλυφία | Κάντο XLV

του Έζρα Πάουντ μετάφρ. Γιώργος Μπλάνας ——————–———–—–—— Με την τοκογλυφία, δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά: η κάθε πέτρα λαξεμένη και βαλμένη στη θέση της σωστά να στρώσει απάνω ο σοβάς, να δέσει ο σκελετός,…

Ο ληξιπρόθεσμος χρόνος

του Ingeborg Bachmann μετάφρ. Γιώργος Καρτάκης ——————–———–—–———— Έρχονται δύσκολες μέρες. Η λήξη του επί πιστώσει χρόνου είναι ορατή στον ορίζοντα. Σε λίγο θα΄ναι ώρα πια να βάλεις τα παπούτσια, και πίσω στα αλίπεδα να διώξεις…

Στη χώρα του ποτεδήποτε

της Κωνσταντίας Γέροντα Δίπλα ένα ζαρκάδι με κοιτάει Πιο ‘κει δυο μάτια λάμπουν μέσα στη νύχτα Κι αν η ψυχή πρωτοζευγάρωσε με λύκο Μένει τώρα να ξαναφτιάξουμε ένα μύθο -Όπως αυτόν της Ευρώπης- και να…

Άργησα (13-14.2.11)

του Θοδωρή Σαρηγκιόλη ——————–————–—– Τη νύχτα θέλω, θέλω ν αρνηθώ τις απεχθείς συναλλαγές, κάτω απ’ την ανελέητη φωτοχυσία ν ‘ αλλάξω χρώμα στο χρήμα. Τη νύχτα θέλω , θέλω ν’ ανταλλάξω το φιλί και το…

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας

του Γιώργου Σεφέρη ——————–————– Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας πάνω σε καταστρώματα κατελυμένων καραβιών στριμωγμένες με γυναίκες κίτρινες και μωρά που κλαίνε χωρίς να μπορούν να ξεχαστούν ούτε με τα χελιδονόψαρα ούτε με…

Δράμα

του Άγγελου Λουκά ——————–———— Σε μια συνηθισμένη πόλη μιας συνηθισμένης χώρας και σε μια συνηθισμένη ώρα είδα πως πεθαίνουν οι συνηθισμένοι άνθρωποι σ’ ένα συνηθισμένος μέρος και με ένα συνηθισμένο τρόπο. Από τότε προσπαθώ να ζω…

Τετέλεσται

της Κατερίνας Καπουλέα ——————–———————- Θα τρίψω τα μάρμαρα κι από τη σκόνη τους θα φτιάξω ένα λευκό χυλό. Θα τον απλώσω πάνω στο μελαμψό τους πρόσωπο. Θα τους πασαλείψω όπου φαίνεται δέρμα. Τι θα βρείτε…