Editorial

Αναλλοίωτα

του Μανώλη Μεσσήνη ——————–—————– Στις άλλες μνήμες όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές : Στο άφρισμα της θάλασσας που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών ή σε μια πιο…

Παιχνίδια της γλώσσας

του Δημήτρη Σολδάτου ——————–—————- Στην ωραία Κοιμωμένη που αν με ονειρευόταν δεν θα τη ξύπναγα ποτέ Τι περιμένεις να διαβάσεις σ΄ένα ποίημα; Πες μου κι εγώ θα το γράψω Μαγειρεύω καλά τις λέξεις όταν πεινάνε…

Τα αποσιωπητικά

του Antonio Porta μετφρ.: Ευαγγελία Πολύμου ——————–———–—–———— Βλέπει κανείς μόνο αυτό που θέλει να δει μια φωτογραφία ξεθωριάζει λίγο λίγο κι ένα πρόσωπο, έπειτα όλη η μορφή εξαφανίζονται. Εκεί που ήσαν ίχνη ευτυχίας, στιγμές τώρα ξασπρίζει…

Θέλω μια πόλη να με κρύβει

του Μιχάλη Πιερή ——————–——— Μια πόλη που ν’ ανέχεται μια πόλη να συντρέχει μια πόλη να κατανοεί μια πόλη να συμπράττει μια πόλη ν’ αποδέχεται μια πόλη να εγκρίνει μια πόλη να παρακινεί μια πόλη…

Κυλιόμενες πέτρες

του Αγγελή Μαριανού ——————–————— Καταστολή. Με όλα τα επίγεια μέσα πολύτροπα εκπορεύεται επισυναπτόμενη. Με βία προσμετρείται το καλό μας Με μάχες θολές και ήττες αιματηρές σε όλους τους δρόμους τους γνωστούς απάνω στα επιλεγμένα οδοστρώματα,…

Στίγματα

του Λευτέρη Τηλιγάδα ——————–——————- Σπόροι από μεσάνυχτα, σκορπισμένοι πάνω στην επιφάνεια της ωμοπλάτης ή καρποφορία των φεγγαριών, στον ορίζοντα του μελανού; Εγκάρσιες γεωγραφίες βιδωμένες πάνω σε σφηνοειδή μεσάνυχτα, παραδίδουν την βαρύτητα του γαλαξία, στην αταξία ενός εκκρεμούς και…

Νύχτα στο ιπποδρόμιο

του Γιώργου Αλισάνογλου ——————–——————- Ποιός θα μπορέσει να μου λύσει τους πέτρινους καλπασμούς που με ζώνουν- έχω χαθεί μες στους δολοφόνους ζωντανός – και μήτε που ξημέρωσε ακόμα ολόισιοι τοίχοι κιτρινισμένοι και μέσα τους χτισμένοι άνθρωποι…

Λιβελόγραμμα

του Κώστα Τριπολίτη ——————–————— Νυν υπέρ πάντων των απάντων πυρ κατά πρώην και απόντων των πεθαμένων κι απεθάντων πλην των εν νάρκη όντως όντων Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων και των μαϊμούδων σημαινόντων ζήτω εποχή των…

Μην πασχίζετε άλλο. Σας άκουσα.

της Ειρήνης Παραδεισανού ——————–———————- Όλοι εσείς που με κοιτάτε με γνήσια λύπηση Όλοι εσείς που φτύνετε πάνω μου τα γνωστικά και μετρημένα λόγια σας Όλοι εσείς που φλυαρείτε ασύδοτα στα κουρασμένα αφτιά μου Σκεφτήκατε έστω…

Αλλά κανείς δεν φεύγει

του Θωμά Γκόρμπα ——————–———— Αλλά κανείς δεν φεύγει Πόλη κρυόκωλη και πόλη αργόμισθη και πόλη σαφρακιασμένη, πρόωρα γερασμένη, κιτρινιάρα κομπλεξικιά, φτωχοπουτάνα.… Πάντες οι χτεσινοί πρεντζόβλαχοι και βρωμοποδαράδες ριγούν από ευτυχία μέσα στην αγκαλιά σου, πλήρως…

Η τρίτη Γενιά

της Σοφία Κολοτούρου ——————–—————- Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις, μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα. Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις, οι πρόγονοι (αν και νεκροί) δια ζώσης να μαρτυρούν…

Ο μήνας του Αρνιού

της Στέλλας Δούμου ——————–———— Εκβραχισμοί από λαιμούς που για αιώνες δεν είχαν καθαριστεί σπάζοντας την πέτρα της αλήθειας. Οι γητεμένοι ως το κόκαλο κρεατογενείς ανέμιζαν προβιές και κουδουνάκια. Στις ποδιές τους ανατρέφονταν τα σαρκοβόρα Άλεφ των…

Να ονειρεύομαι

του Δημήτρη Λάγιου ——————–————— Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω Η σωτηρία μου είναι ο θάνατος και το κορμί σου να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι…

Ένα πρωί βρήκα τη θάλασσα αλλαγμένη

του Κώστα Σοφιανού ——————–————— Κάτι βαθύ σκέφτετ’ η θάλασσα, κι ακινητεί. – Της πέταξα μια πέτρα κι άλλη μία δεν ταράχτηκε˙ μόνο τις τράβηξε αργά πέρ’ απ’ την όραση κ’ έκλεισε πάλι. – Παράξενη ησυχία-απειλητική.…

Ποίηση

του Μιχαήλ Κ. Παπαδόπουλου ——————–———————— «Όπως το δάκρυ έτσι έρχεται το ποίημα μέσα από τις βαθιές χαραγματιές του σώματος μου…» «Αφήστε με να πω τι είναι ποίηση αφήστε με να απαντήσω τι είναι ποίηση κύριοι…

Με το πλοίο του Φελίνι

του Άλκη Αλκαίου ——————–——— Μπρος στον καθρέφτη το πρωί το πρόσωπό σου, μυρίζει νύχτα, νικοτίνη και αλκοόλ. Όλοι σου λένε δεν προσέχεις τον εαυτό σου, πρέπει να κάνεις ένα ιατρικό κοντρόλ. Κανονικά χτυπάς τη κάρτα…

Οδυσσέας

της Ιωάννας Διαμαντοπούλου ——————–———————— Μεταφραστές σιωπής μού είπαν πως τάχα σε δύσκολους καιρούς κόβεις δρόμο, περνάς μέσα απ΄τις ζωές των άλλων φορώντας μια μεταποιημένη λύπη, που σέρνεται πίσω σου. Χρυσοφόρων Μήδων αναπνοές σε προσεγγίζουν, εκεί…

Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες

[…] Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, Φωνάζαν τα ραδιόφωνα, ξανάλεγαν τους λόγους. Πίσω απ’ τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, Μέσα στα τύμπανα αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί…