Μικρή απόδραση

Μικρή απόδραση

  • |

Λόγος, ας πούμε πολιτισμικός, για τους αρχαίους αλλά και τους νέους [με κάποια προσπάθεια], από την κατακλείδα του δοκιμίου της Βιρτζίνια Γουλφ «Για την άγνοια των αρχαίων ελληνικών», μετάφραση Βάιος Λιαπής, εκδόσεις Στιγμή: «Με τον ήχο της θαλάσσης στα αυτιά τους, με γύρω τους τα αμπέλια, τα λιβάδια, τα ρυάκια, έχουν ακόμη μεγαλύτερην επίγνωση της ανελέητης ειμαρμένης απ’ ό,τι εμείς. Πίσω-πίσω της η ζωή έχει μια θλίψη που δεν επιχειρούν να την μετριάσουν. Νιώθοντας πολύ καλά πως οι ίδιοι στέκουν στη σκιά, κι ωστόσο με μια ζωντάνια πανέτοιμη να δεχτεί το κάθε ρίγος και την κάθε αχτίδα της ύπαρξης, διαρκούν και υπομένουν· στους Ελληνες άλλωστε στρεφόμαστε σαν αηδιάζουμε την αοριστία, τη σύγχυση, τον Χριστιανισμό και τις παρηγόριες του, την εποχή μας την ίδια».

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν μετριάζεται, όντως, η θλίψη, ειδικά εκείνη που μας διατρέχει για όσους δεν είναι πια μαζί μας, «κι ας είναι νεκροί, ωστόσο δεν έχουν πεθάνει», έλεγε ο Σιμωνίδης ο Κείος (ουδέ τεθνάσι θανόντες). Απλώς γίναμε φαίνεται υπερήφανοι στ’ αυτιά κι αδυνατούμε ν’ ακούσουμε τον ήχο των κυμάτων της θάλασσας -να τον ακούσουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να μας αναστατώνει και να διεγείρει το πάθος για επιδρομή στη θλίψη· λιβάδια και ρυάκια [και ποταμοί και λίμνες] οσημέραι εξοντώνονται και πού να ξεκουραστεί το δόλιο σαρκίο; Εξοντώνεται, όμως, και η ζωή στις μεγαλουπόλεις με τα τόσα αρχιτεκτονικά τερατουργήματα και την εξαφάνιση του πρασίνου. Ασφυξία. Παίρνει των ομματιών του ο δόλιος κάτοικος αυτών των πόλεων και αλαργεύει για μια στάλα δροσιάς σε νησιά και όρη, στα χωριά του και στα κονάκια των φίλων που κατοικούν σε χωριά. Οι ημέρες του Πάσχα προσφέρονται για μια τέτοια «απόδραση», ακόμη κι αν είναι γνωστό ότι είναι μια απελπισμένη απόδραση, μια λυσσαλέα, μικρόπνοη φυγή.

Οι αρχαίοι είχαν επίγνωση της τραγικότητας, ήσαν όμως εμβαπτισμένοι σε ακουστικό πολιτισμό και μπορούσαν να κινήσουν τα μέλη τους χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να κοιτάζουν δεξιά και αριστερά, μπας και κάποιος παρατηρήσει ότι είναι αστείο το περπάτημά τους και εκτός εποχής οι κινήσεις τους. Πώς να φαντάζονταν τις παραξενιές και τα παραστρατήματα [παραδοξολογήματα] των απογόνων τους; Σημασία έχει ότι ο λαός ξεφαντώνει στην ύπαιθρο, ακόμη κι αν όλο αυτό δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Πασχαλινή εξόρμηση. Ναι, γιατί όχι, όταν αυτό είναι δυνατό από πολλούς; Εχουμε ένα τοπίο φυσικό, πολύ ξεχωριστό, μαγευτικό, προνομιούχοι είμαστε, αφού ζούμε σε αυτό το τοπίο -δεν πειράζει [πειράζει ασφαλώς, αλλά ποιος γνοιάζεται;] που δεν το σεβόμαστε, αν και θα έπρεπε να είναι πρώτιστο μέλημά μας η ακεραιότητά του, η «τρυφερότητά» του. Τόσες θάλασσες, τόσα βουνά, τόσος ουρανός -επί ματαίω;

Να πάνε καλά και να γυρίσουν καλύτερα οι ταξιδιώτες, όχι δραπέτες, εντάξει, του Πάσχα, σώοι και αβλαβείς και γιατί όχι, αναγεννημένοι.

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.