25 Νοέμβρη 2022: «Ζωντανές μας θέλουμε» όλες στον αγώνα

25 Νοέμβρη 2022: «Ζωντανές μας θέλουμε» όλες στον αγώνα

  • |

Μέτρα στήριξης τώρα για τις επιζώσες έμφυλης βίας

Η 25η Νο­εμ­βρί­ου, Πα­γκό­σμια Ημέρα εξά­λει­ψης της έμ­φυ­λης βίας, είναι  και φέτος ημέρα ορό­ση­μο του διαρ­κούς αγώνα του φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος για μια κοι­νω­νία πραγ­μα­τι­κής ισό­τη­τας.

Παρά τις επι­κοι­νω­νια­κές εξαγ­γε­λί­ες και τους πα­νη­γυ­ρι­κούς των τε­λευ­ταί­ων ετών για τις γυ­ναί­κες που σπάνε τη σιωπή τους,  ο θε­σμι­κός σε­ξι­σμός εξα­πο­λύ­ε­ται σε κάθε ευ­και­ρία. Η ανυ­παρ­ξία τόσο των πο­λι­τι­κών πρό­λη­ψης όσο και των δομών  στή­ρι­ξης είναι βα­σι­κοί πα­ρά­γο­ντες που δεν επι­τρέ­πουν να αντι­με­τω­πι­σθεί άμεσα η έμ­φυ­λη βία πριν κα­τα­λή­ξει ακόμη και σε γυ­ναι­κο­κτο­νία. Απα­ντώ­ντας σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η Συ­νέ­λευ­ση 8 Μάρτη επι­κε­ντρώ­νει  τη φε­τι­νή της κα­μπά­νια για την 25η Νο­έμ­βρη στην ανά­δει­ξη του επεί­γο­ντος της αντι­με­τώ­πι­σης της έμ­φυ­λης βίας με «Δη­μό­σιες Δομές Υπο­στή­ρι­ξης τώρα!» (όπως είναι το κε­ντρι­κό αί­τη­μα/σύν­θη­μα της κα­μπά­νιας).

Ράνια Παπαγεωργίου, Αγγελική Καθοπούλη |

Υπη­ρε­σί­ες στή­ρι­ξης

Εξορ­γι­στι­κές είναι οι πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις κυ­βερ­νη­τι­κών στε­λε­χών περί «του κα­λύ­τε­ρου δι­κτύ­ου δομών» τη στιγ­μή που η χώρα μας δεν αντα­πο­κρί­νε­ται ούτε στις ελά­χι­στες συμ­βα­τι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις. Τα στοι­χεία των επί­ση­μων εκ­θέ­σε­ων, όταν δια­βα­στούν σε σύ­γκρι­ση με τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, μαρ­τυ­ρούν την τρο­μα­κτι­κή ανε­πάρ­κεια των δομών και υπη­ρε­σιών στή­ρι­ξης των θυ­μά­των έμ­φυ­λης βίας. Στην πράξη το δί­κτυο των δομών εξα­ντλεί­ται σε συγ­χρη­μα­το­δο­τού­με­να  έργα  για υλο­ποί­η­ση απο­σπα­σμα­τι­κών προ­γραμ­μά­των με ημε­ρο­μη­νία λήξης και ερ­γα­ζό­με­νους σε συν­θή­κες ερ­γα­σια­κής επι­σφά­λειας και όχι ενί­σχυ­ση δη­μό­σιας υπη­ρε­σί­ας /δομής για υλο­ποί­η­ση κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής με επαρ­κές (πο­σο­τι­κά και ποιο­τι­κά) μό­νι­μο προ­σω­πι­κό.

Σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχου­με να αντι­προ­τά­ξου­με τις πραγ­μα­τι­κές μας ανά­γκες: δη­μό­σιες, δω­ρε­άν, προ­σβά­σι­μες σε όλες/ους δομές υπο­δο­χής, όπου θα μπο­ρούν να κα­τα­φεύ­γουν τα θύ­μα­τα της έμ­φυ­λης και  εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας για να κα­ταγ­γεί­λουν σε­ξι­στι­κές και κα­κο­ποι­η­τι­κές πρά­ξεις σε βάρος τους και να λά­βουν ψυ­χο­λο­γι­κή, νο­μι­κή, πρα­κτι­κή βο­ή­θεια. Για να είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κό το δί­κτυο των δομών στή­ρι­ξης πρέ­πει να έχει αδιά­λει­πτη λει­τουρ­γία, κα­τάλ­λη­λο και μό­νι­μο προ­σω­πι­κό, πό­ρους που θα εξα­σφα­λί­ζουν πο­λύ­πλευ­ρη και μα­κρο­χρό­νια στή­ρι­ξη στα θύ­μα­τα (όχι μόνο ολι­γό­μη­νη φι­λο­ξε­νία σε ξε­νώ­νες, αλλά έντα­ξη σε προ­γράμ­μα­τα εξα­σφά­λι­σης στέ­γης και ερ­γα­σί­ας).

Μέτρα οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης

Η οι­κο­νο­μι­κή αδυ­να­μία και εξάρ­τη­ση των κα­κο­ποι­η­μέ­νων γυ­ναι­κών  είναι  η υλική βάση του εγκλω­βι­σμού τους  στο φαύλο κύκλο της κα­κο­ποί­η­σης. Μπρο­στά σε αυτή τη συν­θή­κη το κρά­τος αρ­κεί­ται στην έντα­ξη των άνερ­γων γυ­ναι­κών – θυ­μά­των έμ­φυ­λης και εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, στο πρό­γραμ­μα απα­σχό­λη­σης Ευ­πα­θών Κοι­νω­νι­κών Ομά­δων (πολ­λές κα­τη­γο­ρί­ες ανέρ­γων) χωρίς κά­ποια ιδιαί­τε­ρη μέ­ρι­μνα για όσες δεν  έχουν ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία και δε­ξιό­τη­τες που απαι­τεί η αγορά ερ­γα­σί­ας. Ωστό­σο, είναι σαφές ότι ακόμη και η υπερ­προ­σπά­θεια που κα­τα­βάλ­λουν νο­μι­κοί και κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί των δομών να βοη­θή­σουν τις επι­ζώ­σες δεν μπο­ρεί να κα­λύ­ψει το έλ­λειμ­μα ει­δι­κής οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης από πλευ­ράς κρά­τους.

Δεν αρ­κού­μα­στε σε ημί­με­τρα που βρί­σκο­νται πολύ πίσω από τις ανά­γκες μας και διεκ­δι­κού­με άμεση χο­ρή­γη­ση οι­κο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης για τις επι­ζώ­σες  της έμ­φυ­λης βίας, κοι­νω­νι­κή στέ­γα­ση, δια­σφά­λι­ση των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας τους ή ου­σια­στι­κή βο­ή­θεια για την εύ­ρε­ση ερ­γα­σί­ας για τις άνερ­γες.

Νο­μι­κά αι­τή­μα­τα

Ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­μο ζή­τη­μα για τα θύ­μα­τα της έμ­φυ­λης βίας είναι η ου­σια­στι­κή νο­μι­κή βο­ή­θεια, καθώς οι νο­μι­κές δια­δι­κα­σί­ες είναι ανα­γκαίο κομ­μά­τι της λύσης, αλλά χρο­νο­βό­ρες και συχνά πε­ρί­πλο­κες. Στην πράξη  για με­γά­λα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα και πε­ριο­χές της χώρας δεν υπάρ­χει  δυ­να­τό­τη­τα δω­ρε­άν νο­μι­κής βο­ή­θειας πέραν της συμ­βου­λευ­τι­κής, με απο­τέ­λε­σμα τα θύ­μα­τα να απο­θαρ­ρύ­νο­νται να διεκ­δι­κή­σουν τα δι­καιώ­μα­τα τους.  Συχνά, μά­λι­στα, καλ­λιερ­γεί­ται σκό­πι­μη σύγ­χυ­ση ανά­με­σα στην πα­ρο­χή  δω­ρε­άν νο­μι­κής συμ­βου­λευ­τι­κής που υλο­ποιεί­ται στα Συμ­βου­λευ­τι­κά Κέ­ντρα  με τη νο­μι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση που δεν είναι δια­σφα­λι­σμέ­νη.

Ο τρα­γι­κός απο­λο­γι­σμός δο­λο­φο­νη­μέ­νων γυ­ναι­κών των τε­λευ­ταί­ων μηνών μαρ­τυ­ρά ότι οι αστυ­νο­μι­κές αρχές δεν έχουν τις γνώ­σεις, την κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία και συχνά ούτε καν τη θέ­λη­ση να δια­χει­ρι­στούν τις κα­ταγ­γε­λί­ες σωστά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Σε αυτή την πα­ρα­δο­χή αντι­προ­τάσ­σου­με το αί­τη­μα οι κα­ταγ­γε­λί­ες να πα­ρα­πέ­μπο­νται άμεσα και υπο­χρε­ω­τι­κά σε ει­δι­κούς ει­σαγ­γε­λείς, με τη συν­δρο­μή κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών και ψυ­χο­λό­γων. Πα­ράλ­λη­λα, ζη­τά­με δω­ρε­άν νο­μι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση των επι­ζω­σών από εξει­δι­κευ­μέ­νους και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους δι­κη­γό­ρους σε όλα τα στά­δια της δια­δι­κα­σί­ας, καθώς και άμεση εκ­δί­κα­ση υπο­θέ­σε­ων έμ­φυ­λης βίας (εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής ή άλλης) από ει­δι­κά επι­μορ­φω­μέ­νες/ους δι­κα­στί­νες/δι­κα­στές. Όλα τα πα­ρα­πά­νω απο­τε­λούν στοι­χειώ­δεις δια­δι­κα­στι­κές εγ­γυ­ή­σεις ώστε να δια­σφα­λί­ζο­νται όροι σε­βα­σμού στα θύ­μα­τα και να απο­φεύ­γε­ται η ανα­βί­ω­ση του τραύ­μα­τος  της κα­κο­ποί­η­σης.

Αλλά και σε επί­πε­δο ου­σια­στι­κού δι­καί­ου, ο όρος “γυ­ναι­κο­κτο­νία” δεν έχει ακόμη βρει τη νο­μι­κή του κα­το­χύ­ρω­ση στον Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα, την ίδια στιγ­μή που σε ισχύ πα­ρα­μέ­νει ο νόμος Τσιά­ρα (για την τρο­πο­ποί­η­ση του οι­κο­γε­νεια­κού δι­καί­ου) που προ­ω­θεί την εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία. Από την άλλη, ακόμη και όταν η επι­ζώ­σα “προ­στα­τεύ­ε­ται” από μία δι­κα­στι­κή από­φα­ση (π.χ. πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων), η ανε­παρ­κής μέ­ρι­μνα για την εφαρ­μο­γή της  οδη­γεί στη συ­νέ­χι­ση της κα­κο­ποί­η­σης και τού φόβου, συχνά με κα­τά­λη­ξη τη γυ­ναι­κο­κτο­νία.

Ορα­τό­τη­τα και πρό­λη­ψη στους κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους

Πα­ράλ­λη­λα με τα αι­τή­μα­τα που πε­ρι­γρά­φη­καν, εξί­σου υπαρ­κτή είναι η ανά­γκη για πρό­λη­ψη και επι­στη­μο­νι­κή ανά­λυ­ση της έμ­φυ­λης βίας. Σε αυτό το σκοπό θα μπο­ρού­σε να συμ­βά­λει η συ­νε­χής και συ­στη­μα­τι­κή διορ­γά­νω­ση σε­μι­να­ρί­ων ισό­τη­τας, σε­ξουα­λι­κής δια­παι­δα­γώ­γη­σης βιω­μα­τι­κών ερ­γα­στη­ρί­ων (workshops) σε γει­το­νιές και ιδιαί­τε­ρα σε χώ­ρους όπου συ­χνά­ζουν, ερ­γά­ζο­νται, περ­νούν τον ελεύ­θε­ρο χρόνο τους οι ευά­λω­τες κοι­νω­νι­κά ομά­δες (προ­σφύ­γισ­σες/με­τα­νά­στριες) -αντί για δια­φη­μι­στι­κού τύπου κα­μπά­νιες ευαι­σθη­το­ποί­η­σης που έχουν επε­τεια­κό χα­ρα­κτή­ρα- με ευ­θύ­νη των δήμων και κρα­τι­κών φο­ρέ­ων.

Αλλά και στον κόσμο της δου­λειάς, είναι ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­μο τα συν­δι­κά­τα να ανα­λά­βουν πρω­το­βου­λί­ες δη­μιουρ­γί­ας εσω­τε­ρι­κών δια­δι­κα­σιών και ση­μεί­ων επα­φής όπου θα κα­τα­φεύ­γουν οι ερ­γα­ζό­με­νες για να κα­ταγ­γεί­λουν πε­ρι­στα­τι­κά κα­κο­ποί­η­σης, τόσο στο χώρο ερ­γα­σί­ας όσο και εκτός αυτού, με βάση το πνεύ­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης και με επι­δί­ω­ξη να κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύ­νη των θυ­μά­των και να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν τα μέλη τους σε θέ­μα­τα ισό­τη­τας των φύλων.

Στο χώρο της εκ­παί­δευ­σης, αντί για τα εκα­τομ­μύ­ρια στην πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία, αξί­ζει να διεκ­δι­κή­σου­με χρη­μα­το­δό­τη­ση διε­πι­στη­μο­νι­κών κοι­νω­νι­κών ερευ­νών σε πα­νε­πι­στή­μια και ερευ­νη­τι­κά κέ­ντρα για την έμ­φυ­λη βία στη χώρα μας, ώστε να απο­τυ­πω­θεί η πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, να προ­τα­θούν λύ­σεις, να αξιο­λο­γεί­ται η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των πο­λι­τι­κών, και να ανα­δει­χθούν οι αντιε­πι­στη­μο­νι­κές προ­σεγ­γί­σεις που δια­τη­ρούν και εν­δυ­να­μώ­νουν στε­ρε­ό­τυ­πα.

Για μία δυ­να­μι­κή φε­μι­νι­στι­κή απά­ντη­ση

Με τα πε­ριε­χό­με­να που πε­ρι­γρά­φη­καν, η Σ8Μ ορ­γα­νώ­νει τη φε­τι­νή της κα­μπά­νια για την 25η Νο­έμ­βρη. Σε μια συ­γκυ­ρία  επι­δεί­νω­σης των συν­θη­κών δια­βί­ω­σης και έξαρ­σης της έμ­φυ­λης βίας και της κρί­σης της κοι­νω­νι­κής ανα­πα­ρα­γω­γής, πα­λεύ­ου­με  να τε­θούν οι φε­μι­νι­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις στο επί­κε­ντρο του δη­μό­σιου λόγου με την πε­ποί­θη­ση ότι  η συλ­λο­γι­κή δράση είναι η απά­ντη­ση. Στις 25 Νο­έμ­βρη -και με εν­διά­με­σο σταθ­μό τη γε­νι­κή απερ­γία της 9ης Νο­έμ­βρη- θέ­λου­με οι δυ­νά­μεις του κι­νή­μα­τος – φε­μι­νι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες, σω­μα­τεία, πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, δη­μο­τι­κά σχή­μα­τα, φοι­τη­τι­κοί σύλ­λο­γοι, κ.λ.π.- να βρε­θού­με μαζί στο δρόμο σε μία μα­ζι­κή φε­μι­νι­στι­κή απά­ντη­ση.

Ζω­ντα­νές μας θέ­λου­με” όλες στον αγώνα για μια κοι­νω­νία χωρίς ανι­σό­τη­τες και έμ­φυ­λη βία!

Συ­νέ­λευ­ση Γυ­ναι­κών 8 Μάρτη

Να κά­νου­με το θυμό μας δράση

Της Κα­τε­ρί­νας Καλ­λέρ­γη

Η φε­τι­νή 25η Νο­έμ­βρη, πα­γκό­σμια ημέρα ενά­ντια στην έμ­φυ­λη βία, δεν μπο­ρεί να έχει απλά κα­ταγ­γελ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, τα ζη­τή­μα­τα βίας, πα­ρε­νό­χλη­σης και σε­ξι­σμού έχουν απο­κτή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρη ορα­τό­τη­τα, κάτι το οποίο είναι πολύ ση­μα­ντι­κό, όμως από μόνο του δεν αρκεί. Είναι κρί­σι­μο, το φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα να αρ­θρώ­σει τα αι­τή­μα­τα αυτά που θα βοη­θή­σουν στην αντι­με­τώ­πι­ση και την πρό­λη­ψη, ώστε να μην θρη­νού­με καμία νεκρή, καμία κα­κο­ποι­η­μέ­νη και καμία βια­σμέ­νη. Με κε­ντρι­κό σύν­θη­μα «Να κά­νου­με τον θυμό μας δρά­ση-Γυ­ναί­κα, Ζωή, Ελευ­θε­ρία», η Συ­νέ­λευ­ση Γυ­ναι­κών 8 Μάρτη στην Θεσ­σα­λο­νί­κη καλεί σε δια­δή­λω­ση στις 25 Νο­έμ­βρη, στις 7μμ στο Άγαλ­μα Βε­νι­ζέ­λου. Επί­σης, ετοι­μά­ζει μία σειρά δρά­σε­ων που στόχο έχουν την ανά­δει­ξη της ανά­γκης για οι­κο­νο­μι­κή, νο­μι­κή και ψυ­χο­λο­γι­κή στή­ρι­ξη στα θύ­μα­τα της έμ­φυ­λης βίας, αλλά και για ανα­στύ­λω­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους που θα προ­στα­τεύ­ει τις γυ­ναί­κες και θα δρα προ­λη­πτι­κά.

Καθώς έχει απο­δει­χθεί επα­νει­λημ­μέ­να ότι η αστυ­νο­μία είναι η πλέον ακα­τάλ­λη­λη για την δια­χεί­ρι­ση έμ­φυ­λων πε­ρι­στα­τι­κών, είναι άμεση η ανά­γκη για ένα σώμα κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών, ψυ­χο­λό­γων και δομών που θα ανα­λά­βουν αυτόν τον ρόλο. Με βάση αυτό, στό­χος της Συ­νέ­λευ­σης Γυ­ναι­κών 8 Μάρτη να ορ­γα­νώ­σει επι­σκέ­ψεις στις δομές φι­λο­ξε­νί­ας και στα κέ­ντρα στή­ρι­ξης έμ­φυ­λης βίας στην Θεσ­σα­λο­νί­κη, μαζί με το δη­μο­τι­κό σχήμα του κέ­ντρου «Πόλη Ανά­πο­δα». Μέσα από αυτήν την δράση θα υπάρ­ξει σύν­δε­ση με τις ερ­γα­ζό­με­νες/ους, και θα απο­κα­λυ­φθούν οι ελ­λεί­ψεις και τα προ­βλή­μα­τα. Η οπτι­κή των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις δομές θα εμπλου­τί­σει τις δρά­σεις και τα αι­τή­μα­τα για πραγ­μα­τι­κή προ­στα­σία των επι­ζη­σά­σων βίας.

Επι­πρό­σθε­τα, η ΣΓ8Μ θα συ­να­ντη­θεί με τους αν­θρώ­πους του κοι­νω­νι­κού ια­τρεί­ου. Το ζή­τη­μα της πρό­σβα­σής στην υγεία είναι κε­ντρι­κό για τα θύ­μα­τα έμ­φυ­λης βία, καθώς δεν είναι λίγες οι πε­ρι­πτώ­σεις που επί μέρες δεν υπήρ­χε ια­τρο­δι­κα­στής να εξε­τά­σει ένα θύμα βια­σμού (βλ. υπό­θε­ση Μπίκα). Μέσα από την συ­νά­ντη­ση  με το Κοι­νω­νι­κό Ια­τρείο θα διε­ρευ­νη­θεί από κοι­νού η κα­τά­στα­ση στα νο­σο­κο­μεία σε σχέση με τα ζη­τή­μα­τα των γυ­ναι­κών και θα συν­δε­θούν τα αι­τή­μα­τα της υγεί­ας με τα φε­μι­νι­στι­κά αι­τή­μα­τα.

Η σύν­δε­ση του φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος με τα κι­νή­μα­τα της πόλης και συ­νο­λι­κά όλη την κοι­νω­νία είναι απα­ραί­τη­τη για να μα­ζι­κο­ποι­η­θεί και να μπο­ρέ­σει να ασκή­σει πιέ­σεις για να εφαρ­μο­στούν πο­λι­τι­κές προ­στα­σί­ας και πρό­λη­ψης.  Έτσι, μέσα από την κα­μπά­νια για την 25 Νο­έμ­βρη, θέ­λου­με να συ­να­ντη­θού­με με τις δομές, τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες, τα σω­μα­τεία, τους φοι­τη­τι­κούς συλ­λό­γους και τα δη­μο­τι­κά σχή­μα­τα για να ανα­πτυ­χθούν εξει­δι­κευ­μέ­να αι­τή­μα­τα και δρά­σεις ενά­ντια στην έμ­φυ­λη βία σε κάθε χώρο και να γίνει ακόμα πιο μα­ζι­κή η δια­δή­λω­ση στις 25 Νο­έμ­βρη. Η πάλη ενά­ντια στην βία και την κα­τα­πί­ε­ση των γυ­ναι­κών πρέ­πει να γίνει κομ­μά­τι κάθε αγώνα: του ερ­γα­τι­κού, του φοι­τη­τι­κού, του αγώνα για δη­μό­σια και δω­ρε­άν υγεία. Ένα πρώτο βήμα σε αυτή την λο­γι­κή είναι η συμ­με­το­χή της Συ­νέ­λευ­σης Γυ­ναι­κών 8 Μάρτη στην γε­νι­κή απερ­γία στις 9/11, ως κομ­μά­τι της κα­μπά­νιας για την 25η Νο­έμ­βρη.

Φυ­σι­κά, μέχρι την ημέρα της δια­δή­λω­σης έχου­με πολλά ακόμα να κά­νου­με. Πα­ρεμ­βά­σεις στις γει­το­νιές, στις σχο­λές, στους μα­ζι­κούς ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, να ετοι­μά­σου­με τις καλ­λι­τε­χνι­κές δρά­σεις μας, τα πανό μας, να συ­ζη­τή­σου­με με κόσμο να φρο­ντί­σου­με τα συν­θή­μα­τα μας να φτά­σουν σε κάθε γει­το­νιά της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Παίρ­νου­με πι­νέ­λα, πλα­κάτ, αφί­σες και χρώ­μα­τα και ορ­γα­νώ­νου­με την κα­μπά­νια μας για μια δυ­να­μι­κή και μα­ζι­κή δια­δή­λω­ση στις 25 Νο­έμ­βρη.

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.