Η ουκρανική «αντεπίθεση» και η διπλωματία

Η ουκρανική «αντεπίθεση» και η διπλωματία

  • |

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, μετά από 3 μήνες στρατιωτικών επιχειρήσεων, η εξέλιξη της ουκρανικής αντεπίθεσης δικαίωνε όσους προειδοποιούσαν ότι δεν θα είναι μια επανάληψη του Χαρκόβου (αιφνιδιαστική επίθεση και άτακτη ρωσική υποχώρηση), ούτε της Χερσώνας (συντεταγμένη ρωσική υποχώρηση).

Μια από καιρό δη­μο­σιο­ποι­η­μέ­νη επί­θε­ση, απέ­να­ντι σε από καιρό καλά και γερά οχυ­ρωμέ­νες

­ και ναρ­κο­θε­τη­μέ­νες θέ­σεις, δεν θα μπο­ρού­σε να πα­ρά­ξει τέ­τοια «θε­α­μα­τι­κά» απο­τε­λέ­σμα­τα. 

Πάνος Πέτρου

Οι πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις

Μετά τις εκα­τόμ­βες νε­κρών Ου­κρα­νών στρα­τιω­τών στο πρώτο κύμα επι­θέ­σε­ων, η ου­κρα­νι­κή ηγε­σία εγκα­τέ­λει­ψε το σχέ­διο «μα­ζι­κής εφό­δου» σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο του με­τώ­που και προ­έ­κρι­νε μια πιο προ­σε­κτι­κή μέ­θο­δο, με πιο ολι­γά­ριθ­μες ομά­δες και πιο αργό ρυθμό προ­ώ­θη­σης, με στα­θε­ρή δρα­στη­ριό­τη­τα σε όλο το μήκος του με­τώ­που.

Η ου­κρα­νι­κή αντε­πί­θε­ση εύ­λο­γα εξε­λί­χτη­κε μέσα στο κα­λο­καί­ρι σε ένα ακόμα μακρύ επει­σό­διο «πο­λέ­μου φθο­ράς» με αργή και βα­σα­νι­στι­κή πρό­ο­δο για τον επι­τι­θέ­με­νο. Καθώς γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, ο ου­κρα­νι­κός στρα­τός στη Ζα­πο­ρί­ζια είχε μόλις κα­τα­φέ­ρει να «ρηγ­μα­τώ­σει» ένα ση­μείο της πρώ­της ρω­σι­κής γραμ­μής άμυ­νας και να κα­τα­γρά­ψει μια σχε­τι­κά ορατή διείσ­δυ­ση σε μέχρι πρό­τι­νος κα­τε­χό­με­να εδάφη. Αλλά όπως το έθεσε άρθρο στο Foreign Policy: «Η Ρωσία έχει τρεις γραμ­μές άμυ­νας και πίσω από αυτές ακο­λου­θούν οχυ­ρω­μέ­νες πό­λεις. Το θέμα δεν είναι αν η Ου­κρα­νία μπο­ρεί να δια­σπά­σει μία ή δύο. Αλλά αν μπο­ρεί να τις δια­σπά­σει και τις τρεις και να δια­θέ­τει -μετά από τη φθορά που θα υπο­στεί- αρ­κε­τές δια­θέ­σι­μες δυ­νά­μεις για να πε­τύ­χει κάτι ση­μα­ντι­κό όπως η κα­τά­λη­ψη του Τόκ­μακ». Το Τόκ­μακ είναι ένας πολύ κρί­σι­μος κόμ­βος στο δρόμο προς την  Με­λι­τό­πο­λη, που θε­ω­ρεί­ται ο στρα­τη­γι­κός στό­χος της ου­κρα­νι­κής αντε­πί­θε­σης -ένας στό­χος για την επί­τευ­ξη του οποί­ου (στο άμεσο μέλ­λον) αμ­φι­βά­λουν πλέον οι αμε­ρι­κα­νι­κές υπη­ρε­σί­ες σύμ­φω­να με την Washington Post. Σε όλο το υπό­λοι­πο μέ­τω­πο, επι­κρα­τεί σχε­τι­κή στα­σι­μό­τη­τα με εναλ­λα­γές στο ρόλο  επι­τι­θέ­με­νου και του αμυ­νό­με­νου (ενώ στα σύ­νο­ρα Λου­χάνσκ-Πε­ρι­φέ­ρειας Χαρ­κό­βου, είναι ο ρω­σι­κός στρα­τός αυτός που κα­τα­γρά­φει αργά αλλά στα­θε­ρά κέρδη).

Ση­μείο κα­μπής;

Όταν η «ου­κρα­νι­κή αντε­πί­θε­ση» βρι­σκό­ταν στο στά­διο της προ­α­ναγ­γε­λί­ας, την εί­χα­με πε­ρι­γρά­ψει ως «ορό­ση­μο όσον αφορά τις δι­πλω­μα­τι­κές διερ­γα­σί­ες». Ανα­φε­ρό­μα­σταν κυ­ρί­ως στην αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή, καθώς στις ΗΠΑ είχε ήδη φου­ντώ­σει η δη­μό­σια δια­φω­νία με­τα­ξύ πολύ βα­ρυ­σή­μα­ντων «Ιν­στι­τού­των» για τη συ­νέ­χεια της στή­ρι­ξης στον ου­κρα­νι­κό στρα­τό ή για την ανά­γκη να ασκη­θεί πίεση στο Κίεβο για δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Αυτή η δια­φω­νία συ­νε­χί­στη­κε αμεί­ω­τη και μέσα στο κα­λο­καί­ρι. Σε αυτό το φόντο, η κα­τά­λη­ξη της ου­κρα­νι­κής αντε­πί­θε­σης μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει και μια στιγ­μή «ανα­στο­χα­σμού» στην Ουά­σινγ­κτον, έχο­ντας πλέον πολύ πιο χει­ρο­πια­στά δε­δο­μέ­να για το αν και πόσο μπο­ρεί το Κίεβο να αντι­στρέ­ψει με στρα­τιω­τι­κά μέσα τα τε­τε­λε­σμέ­να της ρω­σι­κής ει­σβο­λής.

Αυτή η πιο στρα­τη­γι­κή συ­ζή­τη­ση επί των αμε­ρι­κα­νι­κών προ­τε­ραιο­τή­των, συ­μπί­πτει και με πιο «πρα­κτι­κά» ζη­τή­μα­τα. Στις 30 Σε­πτέμ­βρη, λήγει η ισχύς του «πα­κέ­του βο­ή­θειας στην Ου­κρα­νία» που είχε εγκρί­νει το Κο­γκρέ­σο και από το οποίο αντλεί χρή­μα­τα ο Μπάι­ντεν σε όλη τη διάρ­κεια του πο­λέ­μου και δεν είναι κα­θό­λου σί­γου­ρο ότι η Ρε­που­μπλι­κα­νι­κή πλέον πλειο­ψη­φία θα συμ­φω­νή­σει σε ένα νέο. Αυτή η από­φα­ση μπο­ρεί να πάρει μια μικρή πα­ρά­τα­ση, καθώς σύμ­φω­να με κά­ποιους υπο­λο­γι­σμούς, τα χρή­μα­τα που απο­μέ­νουν αρ­κούν για να συ­νε­χι­στεί η αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή στή­ρι­ξη -στα τρέ­χο­ντα επί­πε­δά της- μέχρι το τέλος του χρό­νου.

Δεν απο­κλεί­ε­ται έτσι να αντι­λαμ­βά­νε­ται (ως «απο­φα­σι­στι­κή ζαριά») την τρέ­χου­σα αντε­πί­θε­ση και το ίδιο το Κίεβο. Μέσα στο κα­λο­καί­ρι, διέρ­ρευ­σε στον Τύπο το «σχέ­διο» που πα­ρου­σί­α­σε η ου­κρα­νι­κή ηγε­σία στον επι­κε­φα­λής της CIA: Σύμ­φω­να με αυτό, η κυ­βέρ­νη­ση Ζε­λέν­σκι φι­λο­δο­ξεί να έχει μέχρι το τέλος του χρό­νου κά­ποιες ση­μα­ντι­κές στρα­τιω­τι­κές επι­τυ­χί­ες (χερ­σαία απο­μό­νω­ση της Κρι­μαί­ας από το Ντον­μπάς και κά­ποια εδα­φι­κά κέρδη στα ανα­το­λι­κά) μετά τις οποί­ες το Κίεβο θε­ω­ρεί ότι μπο­ρούν να ξα­να­νοί­ξουν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Χωρίς να μπο­ρεί να προ­κα­τα­βά­λει κα­νείς τα συ­μπε­ρά­σμα­τα στα οποία θα κα­τα­λή­ξουν τα επι­τε­λεία από την -επι­τυ­χή ή απο­τυ­χη­μέ­νη- έκ­βα­ση της αντε­πί­θε­σης (είτε «ανά­γκη συ­νέ­χειας/κλι­μά­κω­σης» είτε «ως εδώ ήταν»), είναι δε­δο­μέ­νο ότι η κα­τά­λη­ξή της θα είναι η στιγ­μή που θα μά­θου­με πε­ρισ­σό­τε­ρα για τις δια­θέ­σεις που επι­κρα­τούν.

Δι­πλω­μα­τία

Άλ­λω­στε, πα­ράλ­λη­λα με την ου­κρα­νι­κή αντε­πί­θε­ση ξε­δι­πλώ­θη­καν και διά­φο­ρες -προ­δρο­μι­κές- δι­πλω­μα­τι­κές διερ­γα­σί­ες μέσα στο κα­λο­καί­ρι. Η αρχή έγινε στα τέλη Ιούνη στη Δανία, όπου συ­να­ντή­θη­καν αντι­προ­σω­πεί­ες από την Ου­κρα­νία, τα μέλη των G7, την Ινδία, τη Βρα­ζι­λία, τη Νότια Αφρι­κή, τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και την Τουρ­κία. Ακο­λού­θη­σε τον Αύ­γου­στο η 2ή­με­ρη Σύ­νο­δος στην Τζέ­ντα, η οποία προ­κά­λε­σε με­γα­λύ­τε­ρο «θό­ρυ­βο» για αρ­κε­τούς λό­γους. Είχε ακόμα πιο διευ­ρυ­μέ­νη συμ­με­το­χή από εκεί­νη της Δα­νί­ας (40 κράτη, που πε­ρι­λάμ­βα­ναν όσα βρέ­θη­καν στη Δανία αλλά και άλλες δυ­νά­μεις όπως Ιν­δο­νη­σία, Αί­γυ­πτος, Με­ξι­κό, Χιλή, Πο­λω­νία κλπ). Σε αντί­θε­ση με τη συ­νά­ντη­ση στη Δανία (όπου αρ­νή­θη­κε να συμ­με­τέ­χει), στην Τζέ­ντα συμ­με­τεί­χε και αντι­προ­σω­πεία της Κίνας, κάτι που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από το Κίεβο ως «υπέ­ρο­χο βήμα προ­ό­δου και ιστο­ρι­κή επι­τυ­χία», ενώ υπο­χρέ­ω­σε τον Κι­νέ­ζο υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών να δια­βε­βαιώ­σει τον Λα­βρόφ ότι η Κίνα «δια­τη­ρεί την ανε­ξάρ­τη­τη και αμε­ρό­λη­πτη στάση» της. Διορ­γα­νώ­θη­κε από τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, που φι­λο­δο­ξεί να παί­ξει όλο και πιο ηγε­τι­κό ρόλο στη διε­θνή σκηνή, αξιο­ποιώ­ντας τις σχέ­σεις που δια­τη­ρεί με όλες τις Με­γά­λες Δυ­νά­μεις και την (οι­κο­νο­μι­κή και πε­τρε­λαϊ­κή) ισχύ που έχει το Βα­σί­λειο. Καμία από αυτές τις συ­να­ντή­σεις δεν έβγα­λε ιδιαί­τε­ρη εί­δη­ση, πέρα από την θολή «συ­ναί­νε­ση να συ­νε­χί­σου­με τις συ­νο­μι­λί­ες για ει­ρη­νι­κή λύση». Αλλά το πύ­κνω­μα και η διεύ­ρυν­ση των συ­νο­μι­λιών (βλ. και τις επι­σκέ­ψεις Αμε­ρι­κά­νων, Γερ­μα­νών, Γάλ­λων στο Πε­κί­νο, όπως και το πι­θα­νο­λο­γού­με­νο τα­ξί­δι του Πού­τιν στην Κίνα τον Οκτώ­βρη) δεί­χνουν ότι αυ­ξά­νε­ται το διε­θνές  εν­δια­φέ­ρον για ανα­ζή­τη­ση φόρ­μου­λας πι­θα­νής λήξης των εχθρο­πρα­ξιών.

Όμως από αυτή την διε­θνή κι­νη­τι­κό­τη­τα μέχρι την επί­λυ­ση της σύ­γκρου­σης με­τα­ξύ των εμπό­λε­μων απέ­χου­με αρ­κε­τά. Όσον αφορά την κυ­βέρ­νη­ση Ζε­λέν­σκι, η αι­σιο­δο­ξία/προ­θυ­μία για μια «πα­γκό­σμια σύ­νο­δο ει­ρή­νης μέχρι το τέλος του 2023» φαί­νε­ται να συν­δέ­ε­ται με την αι­σιο­δο­ξία για στρα­τιω­τι­κή αντι­στρο­φή ση­μα­ντι­κού μέ­ρους των τε­τε­λε­σμέ­νων της ει­σβο­λής, που -ως τώρα- θε­ω­ρεί­ται προ­ϋ­πό­θε­ση συ­νο­μι­λιών. Την ίδια στιγ­μή, η ρω­σι­κή άμυνα απο­δει­κνύ­ε­ται αν­θε­κτι­κή, ενώ ο Πού­τιν έχει ανα­κοι­νώ­σει την πρό­θε­σή του να διε­ξά­γει πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές (που θα γί­νουν σε όλη τη Ρωσία στις 10 Σε­πτέμ­βρη) και στις 4 ου­κρα­νι­κές επαρ­χί­ες που ανα­κοί­νω­σε την προ­σάρ­τη­σή τους (χωρίς καν να τις ελέγ­χει πλή­ρως στρα­τιω­τι­κά) στέλ­νο­ντας ένα σήμα ότι εξα­κο­λου­θεί να αντι­με­τω­πί­ζει τη «ρω­σο­ποί­η­ση» των κα­τε­κτη­μέ­νων εδα­φών ως δρόμο χωρίς επι­στρο­φή…

Το τέλος του Πρι­γκό­ζιν και η «οχύ­ρω­ση» του Κρεμ­λί­νου

Η «κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή» ζωή του Γε­βγέ­νι Πρι­γκό­ζιν είχε ένα αντί­στοι­χο τέλος, με τον αιφ­νί­διο (;) και (όχι-τό­σο) μυ­στη­ριώ­δη θά­να­τό του.

Το διά­στη­μα μετά την ένο­πλη ανταρ­σία της Βά­γκνερ, ο «εξό­ρι­στος στη Λευ­κο­ρω­σία» ολι­γάρ­χης έκανε πυκνά τα­ξί­δια με­τα­ξύ Μό­σχας-Πε­τρού­πο­λης, όπως και με­τα­ξύ Ρω­σί­ας-Αφρι­κής, ενι­σχύ­ο­ντας όσους εκτι­μού­σαν ότι εξα­κο­λου­θεί να υπάρ­χει υπό­γεια «συ­νεν­νό­η­ση» με­τα­ξύ Πού­τιν-Πρι­γκό­ζιν, ακόμα και μετά την απο­τυ­χη­μέ­νη ανταρ­σία. Με την «μυ­στη­ριώ­δη» πτώση του αε­ρο­πλά­νου του (όπου επέ­βαι­νε και ο στρα­τιω­τι­κός ιδρυ­τής και διοι­κη­τής της Βά­γκνερ, Ντίμ­τρι Ούτ­κιν)  επι­βε­βαιώ­θη­καν τε­λι­κά όσοι εκτι­μού­σαν ότι ο Πρι­γκό­ζιν ήταν «dead man walking» (όπως λέ­γο­νται οι θα­να­το­ποι­νί­τες που βα­δί­ζουν τα τε­λευ­ταία μέτρα προς την εκτέ­λε­ση).

Δε γνω­ρί­ζου­με αν ο Πού­τιν είναι οπα­δός της σχο­λής που θε­ω­ρεί την  εκ­δί­κη­ση ως «κρύο πιάτο» ή αν με τις προ­σπά­θειες του Πρι­γκό­ζιν να δια­τη­ρή­σει την αυ­τό­νο­μη ισχύ της Βά­γκνερ και των επι­χει­ρή­σε­ών του (ιδιαί­τε­ρα με τα τα­ξί­δια στην Αφρι­κή) κρί­θη­κε «υπό­τρο­πος» και ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε τε­λι­κά η θα­να­τι­κή ποινή που κρε­μό­ταν πάνω από το κε­φά­λι του.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, πρό­κει­ται για το τέλος της δια­δρο­μής ενός από τους πιο σκο­τει­νούς αν­θρώ­πους που «γέν­νη­σε» η σύγ­χρο­νη Ρωσία, αλλά και το τέλος της Βά­γκνερ -του­λά­χι­στον με τη μορφή που τη γνω­ρί­σα­με. Σε διε­θνές επί­πε­δο, το εγκλη­μα­τι­κό «έργο» της θα ανα­λά­βουν άλλες εται­ρί­ες ή ένο­πλα σώ­μα­τα που πρό­σκει­νται στο ρω­σι­κό υπουρ­γείο Άμυ­νας. Πα­ρό­λα αυτά, το γε­γο­νός ότι δια­κό­πη­κε βίαια η τρο­μα­κτι­κή άνο­δος του Πρι­γκό­ζιν και της Βά­γκνερ είναι μια καλή εί­δη­ση. Η δο­λο­φο­νία του Πρι­γκό­ζιν συ­νέ­πε­σε χρο­νι­κά και με κά­ποιες άλλες ει­δή­σεις από το εσω­τε­ρι­κό της Ρω­σί­ας.

Πίεση στην ακρο­δε­ξιά «αντι­πο­λί­τευ­ση»

Ο στρα­τη­γός Σου­ρο­βί­κιν, ο «Αρ­μα­γε­δώ­νας», ο λα­τρε­μέ­νος των σκλη­ρών εθνι­κι­στών, έχο­ντας ήδη υπο­βαθ­μι­στεί στο ου­κρα­νι­κό μέ­τω­πο, απο­μα­κρύν­θη­κε και συ­νο­λι­κό­τε­ρα από τη διοί­κη­ση της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας και του­λά­χι­στον προς το παρόν, τί­θε­ται σε αργία, «στη διά­θε­ση του υπουρ­γεί­ου Άμυ­νας». Είχε προη­γη­θεί η προ­σα­γω­γή και η κρά­τη­ση/ανά­κρι­σή του, στα πλαί­σια των ερευ­νών/εκ­κα­θα­ρί­σε­ων για την ανταρ­σία της Βά­γκνερ. Είναι το κο­ρυ­φαίο όνομα σε μια ευ­ρύ­τε­ρη λίστα κα­ρα­το­μη­μέ­νων στρα­τιω­τι­κών στε­λε­χών, που αφο­ρούν κυ­ρί­ως θερ­μούς υπο­στη­ρι­κτές της ει­σβο­λής, που όμως είναι και οι πλέον «φω­να­κλά­δες» όσον αφορά την κακή κα­τά­στα­ση στο μέ­τω­πο.

Επί­σης μέσα στο κα­λο­καί­ρι, εί­χα­με τη σύλ­λη­ψη του Ιγκόρ Γκίρ­κιν («Στρέλ­κοφ») για «υπο­κί­νη­ση σε εξ­τρε­μι­σμό». Ο άν­θρω­πος που πυ­ρο­δό­τη­σε τον πό­λε­μο στο Ντον­μπάς το 2014, ο πρώ­τος υπουρ­γός Άμυ­νας της «Λαϊ­κής Δη­μο­κρα­τί­ας του Ντο­νιέ­τσκ», ήταν από τους πιο σκλη­ρούς εκ δε­ξιών επι­κρι­τές της «Ει­δι­κής Στρα­τιω­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης», απαι­τώ­ντας «ολο­κλη­ρω­τι­κή πο­λε­μι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση». Δεν εμπλέ­κε­ται με την ανταρ­σία της Βά­γκνερ, καθώς υπήρ­ξε εχθρός του Πρι­γκό­ζιν και «νο­μι­μό­φρων» στη διάρ­κεια της κρί­σης. Η δίωξή του, όπως και του από­στρα­του αξιω­μα­τι­κού Βλα­ντι­μίρ Κβά­τσκοβ (για δυ­σφή­μι­ση των ενό­πλων δυ­νά­με­ων), είναι επί­θε­ση στο «Σύλ­λο­γο Θυ­μω­μέ­νων Πα­τριω­τών», μια νε­ο­πα­γή ορ­γά­νω­ση-ομπρέ­λα που φι­λο­δο­ξού­σε να ορ­γα­νώ­σει την ανε­ξάρ­τη­τη πο­λι­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση των υπερ-εθνι­κι­στών.

Σε αυτά πρέ­πει να προ­στε­θούν μια σειρά από «πε­ρι­στα­τι­κά» στο telegram, που ανα­δει­κνύ­ουν μια προ­σπά­θεια του Κρεμ­λί­νου να χα­λι­να­γω­γή­σει (ή και να φι­μώ­σει) ακόμα και (κά­ποιους από) τους «στρα­τιω­τι­κούς μπλό­γκερ» που είχε αφή­σει να κυ­ριαρ­χή­σουν στην σο­σιαλ­μι­ντια­κή-πλη­ρο­φο­ρια­κή σφαί­ρα της Ρω­σί­ας.

Σε όλη τη διάρ­κεια του πο­λέ­μου, οι άν­θρω­ποι της αντι­πο­λε­μι­κής (φι­λε­λεύ­θε­ρης ή αρι­στε­ρής) αντι­πο­λί­τευ­σης, ση­μεί­ω­ναν με πι­κρία ότι διώ­κο­νται για την ανα­φο­ρά της λέξης «πό­λε­μος», ενώ οι εθνι­κι­στές μπο­ρού­σαν ελεύ­θε­ρα να επι­δί­δο­νται ανη­λε­ώς στο αδί­κη­μα της  «δυ­σφή­μι­σης των ενό­πλων δυ­νά­με­ων». Φαί­νε­ται ότι αυτή η συν­θή­κη παίρ­νει τέλος. Έχο­ντας συ­ντρί­ψει τις άλλες αντι­πο­λι­τεύ­σεις, το Κρεμ­λί­νο έδωσε χώρο στην εθνι­κι­στι­κή-μι­λι­τα­ρι­στι­κή «αντι­πο­λί­τευ­ση», που ήταν βο­λι­κή για την στή­ρι­ξη της ει­σβο­λής. Αλλά πλέον φρο­ντί­ζει να οχυ­ρω­θεί και απέ­να­ντί της, καθώς την είδε να «θε­ριεύ­ει» μέσα στην πο­ρεία του πο­λέ­μου -και η ανταρ­σία Πρι­γκό­ζιν λει­τούρ­γη­σε ως «κα­μπα­νά­κι».

Το ανοι­χτό ερώ­τη­μα είναι αν αυτή η επί­θε­ση αφορά τη γε­νι­κό­τε­ρη ανά­γκη του Πού­τιν να «οχυ­ρω­θεί» (και το ευ­ρύ­τε­ρο κλίμα «φόβος και πα­ρά­νοια» που πά­ντο­τε υπήρ­χε στο Κρεμ­λί­νο και πα­ρό­ξυ­νε η ανταρ­σία της Βά­γκνερ). Ή αν η στο­χευ­μέ­νη πίεση πάνω στους υπερ-εθνι­κι­στές συν­δέ­ε­ται με την εξέ­λι­ξη του πο­λέ­μου. Δη­λα­δή την προ­λη­πτι­κή  εξου­δε­τέ­ρω­ση/αδρα­νο­ποί­η­ση όσων θα μπο­ρού­σαν να φω­νά­ξουν «προ­δο­σία!» (και να ακου­στούν…) τη στιγ­μή ενός πι­θα­νού τερ­μα­τι­σμού της ει­σβο­λής…

Να απε­λευ­θε­ρω­θεί ο Μπό­ρις Κα­γκαρ­λί­τσκι

Μέσα στο κα­λο­καί­ρι, ήρθε και μια σκλη­ρή υπεν­θύ­μι­ση ότι το κα­θε­στώς διε­ξά­γει έναν ανε­λέ­η­το πό­λε­μο στη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, με τη σύλ­λη­ψη του Μπό­ρις Κα­γκαρ­λί­τσκι. Πρό­κει­ται για τον πιο ανα­γνω­ρί­σι­μο Ρώσο μαρ­ξι­στή δια­νο­ού­με­νο εντός και εκτός Ρω­σί­ας, που είχε γλι­τώ­σει το πο­γκρόμ που υπέ­στη η ευ­ρύ­τε­ρη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά και αναρ­χία λόγω της φήμης και του πο­λι­τι­κού πα­ρελ­θό­ντος του. Το 2014-15 είχε υπο­στη­ρί­ξει τις «Λαϊ­κές Δη­μο­κρα­τί­ες» και πί­στευε σε μια κά­ποια δυ­να­τό­τη­τα προ­ο­δευ­τι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού του ρω­σι­κού κα­θε­στώ­τος. Μετά το 2017 πέ­ρα­σε ξανά στην αντι­πο­λι­τευ­τι­κή-αντι­κα­θε­στω­τι­κή δράση (που χα­ρα­κτη­ρί­ζει όλη τη ζωή του από την εποχή Μπρέζ­νιεφ και μετά). Από το Φλε­βά­ρη του 2022 απο­τε­λεί δριμύ πο­λέ­μιο της ρω­σι­κής ει­σβο­λής και του κα­θε­στώ­τος. Τον Μάη του 2022, το ρω­σι­κό κρά­τος τον χα­ρα­κτή­ρι­σε «πρά­κτο­ρα ξένης δύ­να­μης». Ήταν μια δια­κρι­τι­κή προει­δο­ποί­η­ση ότι μάλ­λον ήρθε η ώρα να φύγει από τη χώρα ή να σω­πά­σει. Επέ­λε­ξε να μην κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Συ­νε­λή­φθη τον Ιού­λιο (τις ίδιες μέρες με τον «Στρέλ­κοφ») και διώ­κε­ται για «δι­καιο­λό­γη­ση της τρο­μο­κρα­τί­ας» (7 χρό­νια φυ­λά­κι­ση), για ένα σχό­λιο που είχε κάνει στο telegram τον… Οκτώ­βρη του 2022 για την έκρη­ξη στη γέ­φυ­ρα της Κρι­μαί­ας. Στην πρώτη του δή­λω­ση μέσα από το κελί, ο Ρώσος μαρ­ξι­στής χα­ρα­κτη­ρί­ζει τη φυ­λά­κι­σή του ως «από­δει­ξη της ση­μα­σί­ας που έχουν αυτά που λέω και γράφω». Μια κα­μπά­νια για την απε­λευ­θέ­ρω­σή του, που ανοί­γει και το ζή­τη­μα συ­νο­λι­κά των πο­λι­τι­κών κρα­του­μέ­νων, είναι σε εξέ­λι­ξη. Τη ση­μα­σία της πε­ριέ­γρα­ψε o Ου­κρα­νός αρι­στε­ρός αγω­νι­στής (αυ­το­ε­ξό­ρι­στος στην Ισπα­νία από το 2014, λόγω επι­θέ­σε­ων που δέ­χτη­κε από την ου­κρα­νι­κή ακρο­δε­ξιά) Αντρέι Μόβ­τσαν:

«Η κα­μπά­νια για την απε­λευ­θέ­ρω­σή του είναι ση­μα­ντι­κή και για άλ­λους λό­γους [σσ: πέρα από την αυ­το­νό­η­τη αλ­λη­λεγ­γύη σε πο­λι­τι­κό κρα­τού­με­νο]. Χωρίς ένα αντι­πο­λε­μι­κό κί­νη­μα μέσα στην ίδια τη Ρωσία, θα είναι πολύ δύ­σκο­λο, ίσως και ανέ­φι­κτο, να τερ­μα­τι­στεί ο πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία. Η ρω­σι­κή κοι­νω­νία απέ­χει από το να είναι ιδα­νι­κή φυ­σι­κά, αλλά μόνο μέσα από αυτή την ατελή κοι­νω­νία, με τους ατε­λείς αν­θρώ­πους που έχουν ατελή βιο­γρα­φι­κά, μπο­ρεί να ανα­δυ­θεί ένα αντι­πο­λε­μι­κό, αντι­κυ­βερ­νη­τι­κό κί­νη­μα. Όποιος κα­θυ­στε­ρεί την ανά­δυ­ση αυτού του κι­νή­μα­τος προ­κα­λεί ζημιά. Τους τε­λευ­ταί­ους 18 μήνες, ο Κα­γκαρ­λί­τσκι την έφερε πιο κοντά».

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.