Μακεδονικό: Όνομα για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

Μακεδονικό: Όνομα για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

Ενώ βάδιζε προς το τυπογραφείο η «ΕΑ», ο Ν. Κοτζιάς δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις με τον ομόλογό του από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΔτΜ) Νικόλα Ντιμιτρόφ έχουν ολοκληρωθεί και πως ανοίγει ο δρόμος για συνάντηση των δύο πρωθυπουργών, που θα έχουν να πάρουν τις πολιτικές αποφάσεις.

Ο Ζάεφ

Όπως έχου­με γρά­ψει πολ­λές φορές, η βια­σύ­νη να «λυθεί» το ζή­τη­μα έχει να κάνει με την προ­ο­πτι­κή ει­σό­δου της ΔτΜ στο ΝΑΤΟ και την προ­σπά­θεια των ΗΠΑ για από­σπα­ση ενός ακόμη δυ­νη­τι­κού τμή­μα­τος από τη σφαί­ρα της ρω­σι­κής επιρ­ρο­ής. Στην αντι­πα­ρά­θε­ση Ελ­λά­δας-ΔτΜ, τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΕ έχουν τα­χθεί με κάθε τρόπο με το μέρος της Αθή­νας, δη­λώ­νο­ντας στην κυ­βέρ­νη­ση της Μα­κε­δο­νί­ας ότι, αν δεν τα βρει με την Ελ­λά­δα για το όνομα, δεν μπο­ρεί να μπει στο ΝΑΤΟ. Μά­λι­στα πολύ πρό­σφα­τα δη­μο­σιεύ­μα­τα (iefimerida 28/5) τό­νι­ζαν ότι «πηγές με καλή γνώση των δι­πλω­μα­τι­κών δια­βου­λεύ­σε­ων σχο­λί­α­ζαν ότι έχουν αυ­ξη­θεί οι πιέ­σεις από Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες και Γερ­μα­νία στα Σκό­πια, αφού στη Σόφια ανα­δεί­χθη­κε ως ση­μα­ντι­κό η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να έχει ρόλο στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια».

Πέτρος Τσάγκαρης

Ακόμη κι αν δεν υπήρ­χαν αυτές οι πιέ­σεις, η πλευ­ρά Ζάεφ είναι αυτή που επεί­γε­ται: Δεν εφάρ­μο­σε τί­πο­τε από το κοι­νω­νι­κό πρό­γραμ­μα το οποίο υπο­στή­ρι­ζε προ­ε­κλο­γι­κά και με το οποίο κέρ­δι­σε στις εκλο­γές κό­ντρα τον Γκρου­έφ­σκι και το VMRO. Ταυ­τό­χρο­να πι­θα­νό­τα­τα θα κάνει πα­ρα­χώ­ρη­ση ως προς το όνομα, αφού, ό,τι και να συμ­φω­νη­θεί με τον Τσί­πρα, θα είναι πε­ρι­στο­λή του όρου «Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας». Ως αντί­βα­ρο σε αυτά, και για να αντι­με­τω­πί­σει τη λαϊκή δυ­σα­ρέ­σκεια, θα θε­λή­σει να πα­ρου­σιά­σει ως με­γά­λη επι­τυ­χία την υλο­ποί­η­ση του «εθνι­κού στό­χου» για έντα­ξη στο ΝΑΤΟ τον επό­με­νο μήνα, αλλά και την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας για εί­σο­δο στην ΕΕ (όλα αυτά μπο­ρεί να τα συ­νο­δεύ­σει με εκλο­γές –έμαθε από αυτό που έκανε ο Τσί­πρας τον Σε­πτέμ­βρη του 2015).

Εθνι­κι­σμός

Από την άλλη η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ταυ­τί­στη­κε πλή­ρως με τον εθνι­κι­σμό που είχε χτί­σει γύρω από το ζή­τη­μα το ελ­λη­νι­κό βαθύ κρά­τος από τη δε­κα­ε­τία του 1940. Σύμ­φω­να με τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές» αυτού του βα­θέ­ως κρά­τους, οι όροι Μα­κε­δο­νία, Μα­κε­δό­νες και τα πα­ρά­γω­γά τους είναι απα­ρά­δε­κτοι (επει­δή μά­λι­στα πα­λιό­τε­ρα συν­δέ­ο­νταν με την Αρι­στε­ρά). Έτσι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έδωσε κα­νέ­ναν αγώνα να εξη­γή­σει, για πρώτη φορά από κυ­βερ­νη­τι­κό πόστο, το πόσο ανό­η­τα και εθνι­κι­στι­κά είναι αυτά. Να εξη­γή­σει το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα της αυ­το­διά­θε­σης και του αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού του γει­το­νι­κού λαού. Να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σει κατά των ανό­η­των ιδεών του «αλυ­τρω­τι­σμού των Σκο­πί­ων». Υπεν­θυ­μί­ζου­με ότι από τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1990 η ΔτΜ είχε δε­χθεί να τρο­πο­ποι­ή­σει τα τρία επί­μα­χα άρθρα του Συ­ντάγ­μα­τός της και γι’ αυτό η εντε­ταλ­μέ­νη επι­τρο­πή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης (η επι­τρο­πή Μπα­ντε­ντέρ) δέ­χθη­κε από τότε ότι η χώρα έχει πα­ραι­τη­θεί όλων των εδα­φι­κών της ισχυ­ρι­σμών που ενυ­πήρ­χαν σε δι­φο­ρού­με­να άρθρα –γι’ αυτό και ανα­γνω­ρί­στη­κε από την Ένωση.

Αντί να επι­τε­λέ­σει αυτά τα αυ­το­νό­η­τα για την Αρι­στε­ρά κα­θή­κο­ντα, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση τε­κνο­θέ­τη­σε την εθνι­κι­στι­κή ατζέ­ντα και τώρα κιν­δυ­νεύ­ει από τα δεξιά της, καθώς τα υπό­λοι­πα κόμ­μα­τα είναι έτοι­μα να ξε­σπα­θώ­σουν πλειο­δο­τώ­ντας σε εθνι­κι­σμό, αν τυχόν η συμ­φω­νία αγ­γί­ξει  τις πα­ρα­δο­σια­κές «κόκ­κι­νες γραμ­μές»: η συ­μπε­ρί­λη­ψη του όρου Μα­κε­δο­νία στη συμ­φω­νία είναι ήδη «κόκ­κι­νο πανί» για τους εθνι­κι­στές κάθε εί­δους στην Ελ­λά­δα. Το ίδιο και η μη άμεση επι­βο­λή του erga omnes. Το ίδιο και η μη αλ­λα­γή του «αλυ­τρω­τι­κού» Συ­ντάγ­μα­τος της ΔτΜ. Έτσι ο Τσί­πρας και ο Κο­τζιάς θα θε­λή­σουν να πα­ρου­σιά­σουν ως επι­τυ­χία (και πράγ­μα­τι θα είναι) την αλ­λα­γή του ονό­μα­τος της γει­το­νι­κής χώρας. Αν δεν πά­ρουν το erga omnes και την αλ­λα­γή του Συ­ντάγ­μα­τος άμεσα, θα ισχυ­ρι­στούν ότι πήραν τη δέ­σμευ­ση από τους γεί­το­νες για μελ­λο­ντι­κή αλ­λα­γή.

Αλλά δεν είναι μόνο η δεξιά αντι­πο­λί­τευ­ση που έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν οι Τσί­πρας και Κο­τζιάς. Το ΚΚΕ επι­μέ­νει και αυτό να μι­λά­ει για «αλυ­τρω­τι­σμό» της γει­το­νι­κής χώρας. Σε άρθρο που δη­μο­σιεύ­θη­κε πρό­σφα­τα (22/5/18) στον «Ρι­ζο­σπά­στη», γί­νε­ται λόγος για πι­θα­νό συμ­βι­βα­σμό «με αλυ­τρω­τι­κές θέ­σεις της ΠΓΔΜ [που] βγά­ζουν μάτι». Μά­λι­στα ο συ­ντά­κτης (αφού σωστά κα­ταγ­γέλ­λει «τα ευ­ρω­ΝΑ­ΤΟι­κά σχέ­δια που σπον­σο­ρά­ρει η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια»), ανα­φε­ρό­με­νος στην εξέ­γερ­ση του Ίλι­ντεν (και ξα­να­γρά­φο­ντας την ιστο­ρία του ΚΚΕ), κάνει λόγο για ανυ­παρ­ξία μα­κε­δο­νι­κού έθνους, αλλά για παν­σπερ­μία εθνο­τή­των σε μια γε­ω­γρα­φι­κή πε­ριο­χή.

Στο ίδιο άρθρο μά­λι­στα εντέ­χνως πα­ρα­λεί­πε­ται ολό­κλη­ρη η ιστο­ρία της ελ­λη­νι­κής αντί­στα­σης στη να­ζι­στι­κή κα­το­χή και του Εμ­φυ­λί­ου, καθώς βέ­βαια τότε το ΚΚΕ ανα­γνώ­ρι­ζε την ύπαρ­ξη της μα­κε­δο­νι­κής εθνό­τη­τας. Φυ­σι­κά το άρθρο δεν ανα­φέ­ρε­ται ούτε στις συν­θή­κες ίδρυ­σης της Λαϊ­κής Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας στο πλαί­σιο της αντι­φα­σι­στι­κής νίκης των ανταρ­τών σε όλη τη Γιου­γκο­σλα­βία.

Ποια ασφά­λεια;

Κο­ντο­λο­γίς και οι δύο κυ­βερ­νή­σεις προ­σπα­θούν να υλο­ποι­ή­σουν τη γραμ­μή που έχουν χα­ρά­ξει οι άρ­χου­σες τά­ξεις των δύο χωρών αυτή την πε­ρί­ο­δο, δηλ. τη στενή συ­νερ­γα­σία με το ΝΑΤΟ και τη σύ­μπλευ­ση με τους σχε­δια­σμούς των ΗΠΑ για ολό­κλη­ρη την πε­ριο­χή. Αυτό ωστό­σο περ­νά­ει μέσα από την επί­λυ­ση μιας δια­φο­ράς που κλη­ρο­νο­μή­θη­κε από άλλη πε­ρί­ο­δο, όπως σωστά λέει ο Τσί­πρας και εν μέρει και ο Ζάεφ. Μόνο που οι πα­ρα­χω­ρή­σεις που έχουν να κά­νουν οι δύο πλευ­ρές είναι πολύ ετε­ρο­βα­ρείς, προ­φα­νώς αντι­στρό­φως ανά­λο­γες της δύ­να­μης των δύο κρα­τών. Οι μεν έχουν να απο­δε­χτούν κάτι που… έτσι κι αλ­λιώς έχουν απο­δε­χθεί προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις (άσχε­το τι λένε τα κόμ­μα­τα αυτά τώρα) και οι δε έχουν να αλ­λά­ξουν όνομα, ιστο­ρία και Σύ­νταγ­μα!

Τα ονό­μα­τα που σή­με­ρα βρί­σκο­νται στο τρα­πέ­ζι είναι τα γνω­στά Severna Makedonija (Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία), Gorna Makedonija (Άνω Μα­κε­δο­νία) και Nova Makedonija (Νέα Μα­κε­δο­νία), ενώ πα­ρα­μέ­νει στη λίστα το Μα­κε­δο­νία του Ίλι­ντεν ή του Κρού­σο­βο.

Δεν απο­κλεί­ε­ται κά­ποιο από αυτά τα ονό­μα­τα να απο­τε­λέ­σει την κα­τά­λη­ξη των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Ακόμη κι αν «πε­ρά­σει» το όνομα μέσα από τα εκλο­γι­κά τε­χνά­σμα­τα του Ζάεφ, είναι σί­γου­ρο ότι δεν θα λύσει το «πρό­βλη­μα» και πι­θα­νά να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σει τη γει­το­νι­κή χώρα.

Η συμ­με­το­χή στο ΝΑΤΟ ασφα­λώς δεν θα λύσει προ­βλή­μα­τα ασφά­λειας και ει­ρή­νης στην πε­ριο­χή, όπως απο­δει­κνύ­ει η διέ­νε­ξη Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας. Αν στην Ελ­λά­δα κυ­βερ­νού­σε ένα πραγ­μα­τι­κά αρι­στε­ρό κόμμα, θα ανα­γνώ­ρι­ζε τη γει­το­νι­κή χώρα με το συ­νταγ­μα­τι­κό της όνομα. Αυτό θα ήταν το κα­λύ­τε­ρο βήμα για να πεί­σει τον πλη­θυ­σμό στη γει­το­νι­κή χώρα ότι δεν κιν­δυ­νεύ­ει (από την Ελ­λά­δα του­λά­χι­στον) και ότι δεν χρειά­ζε­ται καμία συμ­με­το­χή στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς μη­χα­νι­σμούς.

Το πα­ρα­πά­νω άρθρο του «Ρι­ζο­σπά­στη» κα­τα­λή­γει ως εξής: «Ο λαός χρειά­ζε­ται να αντι­τα­χθεί σ’ αυτές τις εξε­λί­ξεις, που δεν εξα­σφα­λί­ζουν την ει­ρή­νη και τη στα­θε­ρό­τη­τα στην πε­ριο­χή. Να δυ­να­μώ­σουν η κοινή πάλη, η φιλία και η αλ­λη­λεγ­γύη των λαών, που μπο­ρούν να εξα­σφα­λι­στούν με απόρ­ρι­ψη κάθε λογής αλυ­τρω­τι­σμών και μα­κριά από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές στρα­τιω­τι­κο­πο­λι­τι­κές συμ­μα­χί­ες». Δυ­στυ­χώς, χωρίς την ανα­γνώ­ρι­ση όμως του δι­καιώ­μα­τος του αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού, οι γε­νι­κά σω­στές αυτές δια­κη­ρύ­ξεις στε­ρού­νται αλη­θι­νού πε­ριε­χο­μέ­νου.

rproject.gr