Να απομονώσουμε το κράτος-τρομοκράτη

Να απομονώσουμε το κράτος-τρομοκράτη

Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Παρά τη με­γά­λη σφαγή των Πα­λαι­στι­νί­ων δια­δη­λω­τών στις 14 Μάη, η Πο­ρεία της Επι­στρο­φής συ­νε­χί­ζε­ται στη Γάζα. Η συμ­με­το­χή είναι μι­κρό­τε­ρη, αλλά ση­μα­ντι­κή. Με­ρι­κές χι­λιά­δες την Πα­ρα­σκευή 18 Μάη (στον από­η­χο του σοκ και της «κό­πω­σης» που είχε προη­γη­θεί λίγες μέρες πριν), ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρες χι­λιά­δες την Πα­ρα­σκευή 25 Μάη. Οι σκη­νές που συμ­βο­λί­ζουν τη θέ­λη­ση για επι­στρο­φή στις εστί­ες τους, πα­ρα­μέ­νουν στις θέ­σεις τους. Προς το παρόν, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις μέ­νουν μα­κριά από το φρά­χτη, αν και πιο μα­χη­τι­κοί νε­ο­λαί­οι επι­μέ­νουν να επι­χει­ρούν να τον προ­σεγ­γί­σουν. Από την πλευ­ρά των διορ­γα­νω­τών, η επό­με­νη με­γά­λη μέρα και σε συμ­με­το­χή και ως προς την προ­σπά­θεια να πε­ρά­σουν το φρά­χτη, είναι η 5η Ιούνη, η Μέρα της Νάκσα, η επέ­τειος της κα­τά­λη­ψης της Δυ­τι­κής Όχθης και της Γάζας από το στρα­τό του Ισ­ρα­ήλ το 1967. 

Πάνος Πέτρου

Παρά τη χα­μη­λή έντα­ση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, έχουν προ­στε­θεί του­λά­χι­στον 160 τραυ­μα­τί­ες δια­δη­λω­τές –κά­ποιοι από αυ­τούς από πραγ­μα­τι­κά πυρά και κά­ποιοι από αυ­τούς σε κρί­σι­μη κα­τά­στα­ση. Άλ­λω­στε, η λίστα των δο­λο­φο­νη­μέ­νων των τε­λευ­ταί­ων εβδο­μά­δων δεν έχει «κλεί­σει»: Ανά­με­σα στους χι­λιά­δες τραυ­μα­τί­ες, υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που «κα­τα­λή­γουν» σιω­πη­λά στις κλι­νι­κές της Γάζας.

Σε αυτό το φόντο, το Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο του Ισ­ρα­ήλ απέρ­ρι­ψε ομό­φω­να την έκ­κλη­ση δύο αν­θρω­πι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων που κα­τήγ­γει­λαν τη χρήση πραγ­μα­τι­κών πυρών από τον ισ­ραη­λι­νό στρα­τό ως πα­ρά­νο­μη κι εγκλη­μα­τι­κή και ζη­τού­σαν να απα­γο­ρευ­θεί. Σε πεί­σμα της κα­τα­κραυ­γής ακόμα και από διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς όπως ο ΟΗΕ, η δο­λο­φο­νία άο­πλων, ει­ρη­νι­κών δια­δη­λω­τών κρί­θη­κε πα­νη­γυ­ρι­κά και με τη βούλα «νό­μι­μη» από το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ –και αυτό προει­δο­ποιεί για τη συ­νέ­χεια. Θα εξα­κο­λου­θή­σει να δο­λο­φο­νεί, όσο δεν τι­μω­ρεί­ται.

Στον από­η­χο των εγκλη­μά­των του ισ­ραη­λι­νού στρα­τού, ξε­κί­νη­σε η με­γά­λη μάχη «δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων», με τό­νους λά­σπης να εκτο­ξεύ­ο­νται ενά­ντια στους «βί­αιους» Πα­λαι­στί­νιους δια­δη­λω­τές. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι η Πο­ρεία της Επι­στρο­φής εμπνέ­ε­ται από την ιδέα της «μη-βί­αι­ης μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής», ακόμα και από τις αυ­τα­πά­τες της. Σύμ­φω­να με ένα από τα ηγε­τι­κά στε­λέ­χη, τον Αχ­μέντ Αμπού Αρ­τέ­μα:

«Πριν λίγα χρό­νια, ο κό­σμος εδώ θα απέρ­ρι­πτε την ιδέα ότι οι ει­ρη­νι­κές δια­δη­λώ­σεις μπο­ρούν να πε­τύ­χουν οτι­δή­πο­τε. Στο κά­τω-κά­τω, όλες οι μορ­φές αντί­στα­σης δεν απέ­δω­σαν τί­πο­τα συ­γκε­κρι­μέ­νο. Αυτό που με εντυ­πω­σιά­ζει είναι η αλ­λα­γή που βλέ­που­με στον τρόπο που αντι­στε­κό­μα­στε. Πα­λιό­τε­ρα ο αγώ­νας μας ήταν ανά­με­σα σε ένο­πλους Πα­λαι­στί­νιους μα­χη­τές και Ισ­ραη­λι­νούς ελεύ­θε­ρους σκο­πευ­τές, τανκς και F-16. Τώρα είναι ένας αγώ­νας ανά­με­σα στην κα­το­χή και ει­ρη­νι­κούς δια­δη­λω­τές –άντρες και γυ­ναί­κες, νέους και γέ­ρους».

Ο Αρ­τέ­μα είναι από τους αν­θρώ­πους που είναι αντί­θε­τοι ακόμα και στις πα­ρα­μι­κρές «προ­κλή­σεις», αλλά που μπο­ρεί να δεί­ξει κα­τα­νό­η­ση και να τις εξη­γή­σει, σε αντί­θε­ση με όσους χυ­δαί­ους έσπευ­σαν να ζη­τή­σουν από αν­θρώ­πους σαν κι αυτόν «να δια­σφα­λί­σουν τον ει­ρη­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα των δια­δη­λώ­σε­ων»:

«Προ­σπα­θή­σα­με να απο­θαρ­ρύ­νου­με τους δια­δη­λω­τές από το να επι­χει­ρή­σουν να πε­ρά­σουν μέσα στο Ισ­ρα­ήλ. Αλλά δεν μπο­ρού­με να τους στα­μα­τή­σου­με. Είναι η δράση ενός φυ­λα­κι­σμέ­νου λαού που διψά για λευ­τε­ριά, είναι ένα από τα ισχυ­ρό­τε­ρα κί­νη­τρα στην αν­θρώ­πι­νη φύση…».

Ένας άλλος από τους βα­σι­κούς διορ­γα­νω­τές της Πο­ρεί­ας, ο Χασάν Αλ-Κουρντ, δή­λω­σε:

«Πολ­λοί από μας εί­μα­στε ακόμα σε κα­τά­στα­ση σοκ. Δεν πε­ρι­μέ­να­με τόσο με­γά­λο αριθ­μό νε­κρών και τραυ­μα­τιών. Αλλά ξέ­ρε­τε κάτι; Ακόμα κι αν οι τραυ­μα­τί­ες μας είναι πε­ρισ­σό­τε­ροι κι από εκεί­νους της σφα­γής του 2014, ακούω πολ­λούς από αυ­τούς να θέ­λουν να συ­νέλ­θουν γρή­γο­ρα για να επι­στρέ­ψουν στα σύ­νο­ρα και να επι­χει­ρή­σουν ξανά να τα πε­ρά­σουν». Γιατί; «Γιατί δεν έχουν τί­πο­τε άλλο να κά­νουν. Δεν αι­σθά­νο­νται ότι έχουν κά­ποιον άλλο λόγο να ζουν. Ένα από τα θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα των δια­δη­λώ­σε­ών μας, παρά τον πόνο που ακο­λού­θη­σε και τις με­γά­λες απώ­λειες, είναι ότι δί­νουν στη νε­ο­λαία μας έναν στόχο στη ζωή. Γι’ αυτό αι­σθα­νό­μα­στε ότι ξε­κι­νή­σα­με κάτι και­νούρ­γιο, που δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σει».

Τέ­τοιοι άν­θρω­ποι είναι οι διορ­γα­νω­τές των Πα­λαι­στι­νια­κών δια­δη­λώ­σε­ων. Αν μπο­ρεί κα­νείς να τους προ­σά­ψει κάτι, είναι μάλ­λον αφέ­λεια απέ­να­ντι στην πο­λε­μι­κή μη­χα­νή του Ισ­ρα­ήλ, παρά διά­θε­ση να συ­γκρου­στούν μαζί της βίαια.

Ο Νε­τα­νιά­χου τόλ­μη­σε να δη­λώ­σει ότι οι διορ­γα­νω­τές «προ­κα­λούν θύ­μα­τα για να πιέ­σουν το Ισ­ρα­ήλ» και ότι αυτό είναι «ντρο­πή». Πάει πολύ αυτός που δίνει την εντο­λή να πέ­σουν οι σφαί­ρες, να κα­ταγ­γέλ­λει εκεί­νους που βα­δί­ζουν άο­πλοι κατά πάνω τους ότι «τον προ­κα­λούν» να τους σκο­τώ­σει κι ότι θα έπρε­πε να ντρέ­πο­νται γι’ αυτό.

Όταν οι Πα­λαι­στί­νιοι αμύ­νο­νται, «ασκούν βία», όταν βα­δί­ζουν ει­ρη­νι­κά «πάνε γυ­ρεύ­ο­ντας για αθώ­ους νε­κρούς». Όπως γρά­φει το ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της πα­λαι­στι­νια­κής αντί­στα­σης Μου­στα­φά Μπαρ­γού­τι: «για χρό­νια διε­θνείς υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών, πρω­θυ­πουρ­γοί, ξένοι δη­μο­σιο­γρά­φοι μου έκα­ναν την ίδια ερώ­τη­ση: Γιατί δεν χρη­σι­μο­ποιούν οι Πα­λαι­στί­νιοι το πα­ρά­δειγ­μα του Γκά­ντι και του Μάρ­τιν Λού­θερ Κινγκ και να δια­δη­λώ­σουν κατά χι­λιά­δες ενά­ντια στην ισ­ραη­λι­νή κα­το­χή; Ε αυτό κά­να­με». Και σή­με­ρα φαί­νε­ται ότι όλοι εκεί­νοι που συμ­βού­λευαν «φι­λι­κά» τον Μπαρ­γού­τι να ακο­λου­θή­σουν το «μη-βί­αιο» δρόμο, κα­λύ­πτουν τη δο­λο­φο­νι­κή βία του Ισ­ρα­ήλ ή σιω­πούν.

Απέ­να­ντι στην εγκλη­μα­τι­κή αδια­φο­ρία/συ­νε­νο­χή των ξένων κυ­βερ­νή­σε­ων, η αλ­λη­λεγ­γύη στους Πα­λαι­στί­νιους γί­νε­ται υπό­θε­ση του διε­θνούς κι­νή­μα­τος. Αν σε επί­πε­δο κυ­βερ­νή­σε­ων οι Πα­λαι­στί­νιοι είναι πιο μόνοι από ποτέ, σε επί­πε­δο συ­νει­δή­σε­ων το Ισ­ρα­ήλ είναι πιο απο­μο­νω­μέ­νο από ποτέ. Το διε­θνές κί­νη­μα BDS (Μποϊ­κο­τάζ-Άρ­ση Επεν­δύ­σε­ων-Κυ­ρώ­σεις), που έχει αν­θί­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια, πήρε νέα ώθηση μετά τα γε­γο­νό­τα στη Γάζα.

Όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι καλ­λι­τέ­χνες παίρ­νουν θέση στο πλευ­ρό του Ρό­τζερ Γουό­τερς, που από καιρό καλεί σε μποϊ­κο­τάζ (οι Portishead συ­νυ­πέ­γρα­ψαν με άλλα συ­γκρο­τή­μα­τα ένα νέο κά­λε­σμα, ο Ζιλ­μπέρ­το Ζιλ μα­ταί­ω­σε την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη συ­ναυ­λία του). Στη Γαλ­λία επι­κρα­τεί ξε­ση­κω­μός ενά­ντια στο «έτος Γαλ­λί­ας-Ισ­ρα­ήλ» που έχει μια σειρά εκ­φάν­σεις «συ­νερ­γα­σί­ας» με το κρά­τος-τρο­μο­κρά­τη. Οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί του Νε­τα­νιά­χου και το «του χρό­νου στην Ιε­ρου­σα­λήμ» από τη φε­τι­νή νι­κή­τρια της Γιου­ρο­βί­ζιον έκα­ναν σε πολ­λούς σαφές ότι επρό­κει­το για «ξέ­πλυ­μα» και σε μια σειρά χώρες ασκού­νται πιέ­σεις είτε να μη συμ­με­τέ­χουν, είτε να ζη­τή­σουν να γίνει ο δια­γω­νι­σμός του χρό­νου κάπου αλλού κι όχι στο Ισ­ρα­ήλ. Πίσω από τα «λα­μπε­ρά» πο­λι­τι­σμι­κά, ένας «τυ­φλο­πό­ντι­κας» πε­τυ­χαί­νει νίκες σε πα­νε­πι­στή­μια, εκ­κλη­σί­ες, συν­δι­κά­τα κ.ο.κ. Στις ίδιες τις ΗΠΑ, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις των Αμε­ρι­κα­νών Εβραί­ων ενά­ντια στο κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ ήταν οι μα­ζι­κό­τε­ρες εδώ και χρό­νια, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την εκτί­μη­ση ότι μια νέα γενιά Εβραί­ων διαρ­ρη­γνύ­ει κάθε συ­ναι­σθη­μα­τι­κό-πο­λι­τι­κό δεσμό με το κρά­τος-τρο­μο­κρά­τη, που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι μιλά και δρα στο όνομά τους.

Το ζη­τού­με­νο αυτού του κι­νή­μα­τος είναι να απο­κα­λύ­ψει την ανα­ντι­στοι­χία με­τα­ξύ κοι­νής γνώ­μης και κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής, για να μπο­ρέ­σει να επι­βά­λει αλ­λα­γή και της δεύ­τε­ρης. Όπως έγρα­ψε πρό­σφα­τα ο Εβραί­ος αντι­σιω­νι­στής Ίλαν Πάπε, είναι η αντί­στοι­χη πρό­κλη­ση που αντι­με­τώ­πι­σε το διε­θνές κί­νη­μα απο­μό­νω­σης του Απαρτ­χάιντ στη Νότια Αφρι­κή. Να απο­κτή­σει τέ­τοια δυ­να­μι­κή το «μποϊ­κο­τάζ από τα κάτω», ώστε να επι­βά­λει και αλ­λα­γές «από τα πάνω».

Αυτός ο αγώ­νας γί­νε­ται κε­ντρι­κής ση­μα­σί­ας και στην Ελ­λά­δα. Όπου η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ανοί­ξει διά­πλα­τους και πο­λυ­πλό­κα­μους δρό­μους συ­νερ­γα­σί­ας με το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Κι όπου η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία που πα­ρα­μέ­νει απο­φα­σι­στι­κά υπέρ των Πα­λαι­στι­νί­ων, πρέ­πει να χτί­σει ένα αντί­στοι­χο κί­νη­μα που να παίρ­νει έμπρα­κτα θέση «από τα κάτω», για να μπο­ρέ­σει αύ­ριο-με­θαύ­ριο να διεκ­δι­κή­σει πιο απο­φα­σι­στι­κά τη ρήξη αυτών των δε­σμών.

Όποιος κό­πτε­ται για τη «βία» πραγ­μα­τι­κά κι όχι υπο­κρι­τι­κά, οφεί­λει να στη­ρί­ξει αυτή τη δράση. Συ­νή­θως εκεί­νοι που επι­κρί­νουν τη «βία» των Πα­λαι­στι­νί­ων είναι οι ίδιοι που απορ­ρί­πτουν και το BDS (ή εφαρ­μό­ζουν τις ακρι­βώς αντί­θε­τες πο­λι­τι­κές, αυτές της εφ’ όλης της ύλης συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ).

Όποιος με τη συ­νε­νο­χή του δια­τη­ρεί αυτόν τον «ει­ρη­νι­κό» δρόμο κλει­στό για τους Πα­λαι­στί­νιους, δεν δι­καιού­ται μετά να τους κουνά το δά­κτυ­λο. Σε ό,τι μας αφορά, θα μεί­νου­με στο πλευ­ρό των Πα­λαι­στι­νί­ων, όποιον τρόπο κι αν επι­λέ­γουν κάθε φορά να συ­νε­χί­σουν τον αγώνα τους…

rproject.gr