Η ριζοσπαστική Αριστερά και η μετωπική πολιτική του αντώνη νταβανέλου

Η ριζοσπαστική Αριστερά και η μετωπική πολιτική του αντώνη νταβανέλου

Είναι ώρα να μετρήσει ο καθένας τη σημασία των επιλογών του, να δει (και να αποδεχθεί…) το πού οδηγούν στην τελική τους κατάληξη, να αναλάβει το κάθε «επιτελείο» την ευθύνη που του αναλογεί, ώστε όλοι να κριθούν (κριθούμε) από το πού οδηγούν (οδηγούμε) τα πράγματα…

Προει­δο­ποι­ή­σεις

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα των φοι­τη­τι­κών εκλο­γών είναι μια προει­δο­ποί­η­ση. Μια γραμ­μή που μι­ζά­ρη­σε στην όξυν­ση της αντι­πα­ρά­θε­σης, που με­τέ­φε­ρε τη σύ­γκρου­ση μέσα στους κόλ­πους των σχη­μά­των της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, αντί να επι­διώ­κει να ορ­γα­νώ­νει τη σύ­γκρου­ση με­τα­ξύ του «όλου» αυτού του χώρου και των απέ­να­ντι, είχε αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα για όλους. Για άλλη μια φορά η πα­ροι­μία που λέει ότι «τα σκόρ­δα αν αραιώ­σουν – θα γί­νουν χο­ντρύ­τε­ρα» (μια πα­ροι­μία που πα­λιό­τε­ρα υπήρ­ξε δη­μο­φι­λής ανά­με­σα σε ορ­γα­νω­τι­κά στε­λέ­χη μιας ΚΚε­δο­γε­νούς σχο­λής, μα όχι μόνο…) απο­δεί­χθη­κε απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή.

Η προει­δο­ποί­η­ση δεν ακού­στη­κε πρώτη φορά. Στις εκλο­γές του Σε­πτέμ­βρη του 2015, οι επι­λο­γές που έγι­ναν, είχαν αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα και για τη ΛΑΕ και για την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, ενώ είχαν θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα κυ­ρί­ως για τον Τσί­πρα και την παρέα του. Είναι χρή­σι­μο να αφή­σου­με ει­λι­κρι­νά στην άκρη το ζή­τη­μα του κα­τα­λο­γι­σμού των ευ­θυ­νών (που υπάρ­χουν, όπως πάντα, ανα­λο­γι­κά με την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη του κα­θε­νός), αλλά είναι επί­σης χρή­σι­μο να θυ­μό­μα­στε όλοι αυτό το λάθος, γιατί πάμε τρέ­χο­ντας να το επα­να­λά­βου­με.

Δυ­στυ­χώς τα πράγ­μα­τα χει­ρο­τε­ρεύ­ουν. Στη Θεσ­σα­λο­νί­κη (στις συ­ζη­τή­σεις για την ορ­γά­νω­ση του Pride και του Αντι­ρα­τσι­στι­κού Φε­στι­βάλ), αλλά και στην Αθήνα (σε πρω­το­βου­λί­ες για αντι­πο­λε­μι­κές-διε­θνι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις) ακού­στη­κε μια πρό­τα­ση συ­στη­μα­τι­κών απο­κλει­σμών. Σε βάρος της ΛΑΕ, με ανα­φο­ρά σε κά­ποια ιδε­ο­λο­γι­κά και πο­λι­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα κε­ντρι­κών στε­λε­χών της.

Η στάση αυτή μας βρί­σκει κά­θε­τα αντί­θε­τους. Δεν είναι η πρώτη φορά: Στις συν­θή­κες του 2015 άλλοι επι­χει­ρού­σαν να ανοί­ξουν «ποι­νο­λό­για» που θα οδη­γού­σαν σε κά­θε­τους απο­κλει­σμούς. Αντι­δρά­σα­με τότε, όπως σκο­πεύ­ου­με να αντι­δρά­σου­με και σή­με­ρα.

Αντί­στα­ση στον πό­λε­μο

Η αντί­στα­ση στον πό­λε­μο και στον ιμπε­ρια­λι­σμό είναι ένα «βαρύ» κα­θή­κον. Προ­ϋ­πο­θέ­τει σύ­γκλι­ση και συ­ντο­νι­σμό δυ­νά­με­ων σε υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο απ’ ό,τι σή­με­ρα δια­θέ­του­με. Όποιος σκο­πεύ­ει πραγ­μα­τι­κά και πρα­κτι­κά να κι­νη­θεί προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση οφεί­λει να ξε­κι­νά από την υπαρ­κτή βάση που μπο­ρεί να κι­νη­το­ποι­ή­σει δυ­νά­μεις. Και αυτή η πο­λι­τι­κή βάση δεν είναι αμε­λη­τέα: η αντί­θε­ση στο ΝΑΤΟ και στις βά­σεις, η αντί­θε­ση στον ιμπε­ρια­λι­σμό των ΗΠΑ και της ΕΕ, η διά­θε­ση για αλ­λη­λεγ­γύη στον αγώνα των Πα­λαι­στι­νί­ων, η απέ­χθεια για την κε­ντρι­κής ση­μα­σί­ας επι­λο­γή του ελ­λη­νι­κού «κα­θε­στώ­τος» για συμ­μα­χία με το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και τη δι­κτα­το­ρία της Αι­γύ­πτου, η γε­νι­κευ­μέ­νη ανα­φο­ρά κατά του πο­λέ­μου, είναι στοι­χεία που δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θούν. Στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες, σε πολ­λές χώρες της Ευ­ρώ­πης και της Αμε­ρι­κής, τα στοι­χεία αυτά πα­ρα­μέ­νουν στα ζη­τού­με­να για πολ­λές δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς και της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Ασφα­λώς υπάρ­χουν ανοι­χτά θέ­μα­τα στην πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς απέ­να­ντι στον ιμπε­ρια­λι­σμό και την απει­λή του πο­λέ­μου. Η εκτί­μη­ση του ρόλου της Ρω­σί­ας, του κα­θε­στώ­τος των Άσαντ στη Συρία, η θέση για το «όνομα» της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας και κυ­ρί­ως η πα­ρά­δο­ση των στρα­τη­γι­κών «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας» στη συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση γραμ­μής μέσα στις στρο­φές του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού, είναι με­ρι­κά μόνο από αυτά. Όμως τα θέ­μα­τα αυτά δια­τρέ­χουν «ορι­ζό­ντια» με­γά­λα τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς. Μπο­ρεί κα­νείς να τα δει στην αρ­θρο­γρα­φία στην Iskra, στις δη­λώ­σεις του Δ. Κου­τσού­μπα, στην αρ­θρο­γρα­φία στην Pandiera, ακόμα και σε αντι­πα­ρα­θέ­σεις με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων τρο­τσκι­στι­κής ανα­φο­ράς.

Δεν υπο­στη­ρί­ζου­με μια αφη­ρη­μέ­να «ενω­τι­κή» πο­λι­τι­κή. Πάνω στα θέ­μα­τα αυτά ήταν και εξα­κο­λου­θεί να είναι ανα­γκαία μια με­γά­λη ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση, με στόχο ανα­τρο­πές και κα­το­χύ­ρω­ση συ­μπε­ρα­σμά­των σε ανώ­τε­ρο επί­πε­δο. Όμως η συ­ζή­τη­ση αυτή και το κα­τα­στά­λαγ­μά της δεν μπο­ρεί να τί­θε­ται ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την αντι­πο­λε­μι­κή-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή δράση, εδώ και τώρα.

Το πα­ρελ­θόν της τα­ξι­κής πάλης σ’ ετού­τη την πε­ριο­χή δίνει ση­μα­ντι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα. Το 1974 κα­νέ­να «επι­τε­λείο» της Αρι­στε­ράς δεν είχε κα­θα­ρή γραμ­μή για την επι­στρά­τευ­ση. Όμως ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς με­τέ­τρε­ψε την από­πει­ρα της χού­ντας να δια­σω­θεί, μέσω ενός ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού πο­λέ­μου, σε φιά­σκο και μο­νο­με­ρή κα­τάρ­ρευ­ση της πο­λε­μι­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας. Το 1992 κα­νέ­να «επι­τε­λείο» της μα­ζι­κής-ρε­φορ­μι­στι­κής Αρι­στε­ράς δεν είχε κα­θα­ρή γραμ­μή σχε­τι­κά με το «Μα­κε­δο­νι­κό», όμως σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς βρέ­θη­κε σε μα­ζι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση απέ­να­ντι στην πο­λι­τι­κή των «συλ­λα­λη­τη­ρί­ων», όπου ενώ­νο­νταν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και η εθνι­κι­στι­κή ακρο­δε­ξιά…

Ξε­κι­νώ­ντας από την αντί­θε­ση στους εξο­πλι­σμούς, από την αλ­λη­λεγ­γύη στους Πα­λαι­στί­νιους, από τη σύ­γκρου­ση με την ευ­θυ­γράμ­μι­ση στην πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ και ΕΕ, οφεί­λου­με πράγ­μα­τι να πά­ρου­με αντι­πο­λε­μι­κές-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Και πα­ράλ­λη­λα να εντεί­νου­με τη συ­ζή­τη­ση για το πλαί­σιο και τη γε­νι­κευ­μέ­νη πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση που είναι ανα­γκαί­ες.

Σε ό,τι μας αφορά, η σκο­πιά που υπο­στη­ρί­ζου­με θα εξα­κο­λου­θεί να είναι η διε­θνι­στι­κή. Γιατί πι­στεύ­ου­με ότι η λε­γό­με­νη «πα­τριω­τι­κή» πα­ρά­δο­ση μέσα στην Αρι­στε­ρά –πα­ρά­δο­ση που ενι­σχύ­θη­κε στα χρό­νια της δύ­να­μης του πα­σο­κι­σμού– οδη­γεί τε­λι­κά σε υπο­βάθ­μι­ση της αντι­πο­λε­μι­κής-αντι­ρα­τσι­στι­κής και αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κής δρά­σης, αλλά και σε μια γε­νι­κό­τε­ρη υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στο κυ­ρί­αρ­χο «εθνι­κό» πλαί­σιο, που επε­κτεί­νε­ται και στα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας και σε κρί­σι­μα θέ­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας.

Κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή

Απέ­να­ντι στην πε­ρι­χα­ρά­κω­ση και στον σε­χτα­ρι­στι­κό κα­νι­βα­λι­σμό υπάρ­χουν και εκ­δη­λώ­νο­νται αντίρ­ρο­πες κι­νή­σεις. Αυτές πρέ­πει να ενι­σχυ­θούν, με την πε­ποί­θη­ση ότι μια αυ­θε­ντι­κά ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή, στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες, όχι μόνο μπο­ρεί, αλλά οφεί­λει να είναι και ενω­τι­κή.

Και όχι μόνο στο πεδίο των κι­νη­μα­τι­κών δρά­σε­ων, αλλά και στο πεδίο της πο­λι­τι­κής. Στον Τύπο θα βρει κα­νείς πολ­λές ανα­λύ­σεις των δη­μο­σκο­πή­σε­ων, που υπο­δει­κνύ­ουν ότι προ­ϋ­πό­θε­ση για μια στοι­χειώ­δη αν­θε­κτι­κό­τη­τα της πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι το να μην υπάρ­ξει μια σο­βα­ρή, μα­ζι­κή και απο­τε­λε­σμα­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση από τα αρι­στε­ρά του. Η δια­πί­στω­ση αυτή είναι σωστή. Και φω­τί­ζει με ιδιαί­τε­ρο χρώμα τις ευ­θύ­νες των ηγε­τι­κών ομά­δων κυ­ρί­ως της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, ενό­ψει της με­γά­λης πο­λι­τι­κής και εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης που έρ­χε­ται. Με­τα­ξύ του 2015 και σή­με­ρα, εί­χα­με την εμπει­ρία των κι­νη­μα­τι­κών και πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών ενός κενού στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση και εκ­προ­σώ­πη­ση του κό­σμου μας. Η ανα­νέ­ω­ση αυτού του κενού δεν θα έχει τί­πο­τα το δη­μιουρ­γι­κό για κα­νέ­ναν.

rproject.gr