Τραγικό περιστατικό ή ρατσιστικό έγκλημα;

Τραγικό περιστατικό ή ρατσιστικό έγκλημα;

  • |

Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια έχουμε συνηθίσει σε «παράπλευρες απώλειες», «εξοστρακισμούς», «άτυχα θύματα» και «λάθος συγκυρίες».

Ένα χέρι ση­κώ­νει μια κα­ρα­μπί­να και σκο­τώ­νει ένα 13χρο­νο κο­ρι­τσά­κι έξω από έναν κα­ταυ­λι­σμό Ρομά στην Άμ­φισ­σα. Η κοινή γνώμη «σο­κά­ρε­ται» και στη συ­νέ­χεια διά­φο­ροι πε­ρα­στι­κοί πι­στο­ποιούν σε μι­κρό­φω­να το πόσο «φι­λή­συ­χος και νοι­κο­κύ­ρης» ήταν ο δρά­στης που «δεν είχε δώσει ποτέ δι­καιώ­μα­τα».

Νικόλας Κολυτάς

Κι όμως, αυτή η ιδιό­τη­τα του «φι­λή­συ­χου πο­λί­τη της δι­πλα­νής πόρ­τας» χτί­ζε­ται πάνω σε αλ­λε­πάλ­λη­λες απο­σιω­πή­σεις. Το χέρι που ση­κώ­νει το όπλο απέ­να­ντι σε Ρομά ή το ρό­πα­λο απέ­να­ντι σε με­τα­νά­στες ή την πα­λά­μη απέ­να­ντι σε γυ­ναί­κες, δέ­χε­ται άφεση αμαρ­τιών επει­δή μπο­ρεί πα­ράλ­λη­λα να με­τα­λαμ­βά­νει τις Κυ­ρια­κές το πρωί ή να ση­κώ­νει τη ση­μαία στο μπαλ­κό­νι τις εθνι­κές επε­τεί­ους. Ο συ­γκα­λυμ­μέ­νος ρα­τσι­σμός είναι μια μά­στι­γα που δο­μεί­ται πάνω στην υπο­κρι­σία, το ψέμα και ένα νεκρό κο­ρι­τσά­κι.

Είναι όντως τρο­μα­χτι­κό το πώς δια­κυ­μαί­νε­ται η τρα­γι­κό­τη­τα ενός θα­νά­του ανά­λο­γα με το χρώμα δέρ­μα­τος ή την εθνι­κό­τη­τα του θύ­μα­τος. Δε θέ­λου­με καν να δια­νοη­θού­με τι θα γι­νό­ταν αν ο θύτης και το θύμα ήταν αντε­στραμ­μέ­νοι. Μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με πα­τριω­τι­κές κο­ρό­νες σε πάνελ και τη­λε­ο­πτι­κά πα­ρά­θυ­ρα να κά­νουν λόγο για την απει­λή των «γύ­φτων» που πρέ­πει να «τους διώ­ξου­με για να ξε­βρω­μί­σου­με». Τώρα όμως που λε­ρώ­σα­με και μεις τα χέρια μας η σιωπή είναι εκ­κω­φα­ντι­κή. Πα­ρό­λα αυτά υπάρ­χουν και κά­ποιοι που συ­νε­χί­ζουν και τώρα να μι­λά­νε δεί­χνο­ντας το θρά­σος τους.

Δεν πέ­ρα­σε ούτε ένα 24ωρο από το θα­να­τη­φό­ρο πυ­ρο­βο­λι­σμό και ένα σωρό το­πι­κά αλλά και με­γα­λύ­τε­ρης εμ­βέ­λειας μέσα έσπευ­σαν να δεί­ξουν κα­τα­νό­η­ση στην πράξη του δρά­στη. Τα δε­δο­μέ­να είναι τα εξής: Έχου­με ένα άτομο, το οποίο για κά­ποιο λόγο (με βάση τα όσα ακού­γο­νται είτε προη­γού­με­νες δια­φο­ρές με τον πα­τέ­ρα του κο­ρι­τσιού, είτε επι­τό­πιο δια­πλη­κτι­σμό με τους Ρομά), πήγε στον κα­ταυ­λι­σμό με μια κα­ρα­μπί­να στο χέρι και πυ­ρο­βό­λη­σε. Έχου­με επί­σης το θά­να­το ενός νε­α­ρού κο­ρι­τσιού και τον τραυ­μα­τι­σμό του πα­τέ­ρα του. Μετά από όλα αυτά, αυτό που απο­φα­σί­ζουν να κά­νουν κά­ποιοι είναι να μην ασχο­λη­θούν δη­μο­σιο­γρα­φι­κά με την ίδια τη δο­λο­φο­νι­κή πράξη, αλλά με υπο­θε­τι­κά σε­νά­ρια για την πρό­κλη­σή της. Κάπου εκεί χά­νε­ται κάθε λο­γι­κή και το κο­ρι­τσά­κι δο­λο­φο­νεί­ται για δεύ­τε­ρη φορά. Μία από τη σφαί­ρα που το βρήκε στο λαιμό και άλλη μία από την προ­σπά­θεια κά­ποιων να απο­δεί­ξουν ότι έφται­γε το ίδιο και όχι ο δρά­στης.

Εκτός όμως από τα εμε­τι­κά ρα­τσι­στι­κά δη­μο­σιεύ­μα­τα, υπάρ­χουν και άλλες μορ­φές στο­χο­ποί­η­σης των Ρομά. Πιο ευαί­σθη­τες και πιο θε­σμι­κές. Οι αρχές έσπευ­σαν να κά­νουν λόγο για πο­λι­τι­κές «έντα­ξης των Ρομά» που θα «απο­φύ­γουν πε­ρι­στα­τι­κά αντι­ποί­νων, αυ­το­δι­κί­ας και βιαιο­πρα­γιών» τις μέρες που θα ακο­λου­θή­σουν. Προ­κα­τα­λαμ­βά­νε­ται δη­λα­δή, η εγκλη­μα­τι­κή δράση των Ρομά από αυ­τούς που υπο­τί­θε­ται τους προ­στα­τεύ­ουν. Αντί να υπάρ­ξει μια ξε­κά­θα­ρη κα­τα­δί­κη της ρα­τσι­στι­κής δο­λο­φο­νί­ας ενός μι­κρού κο­ρι­τσιού, οι αρχές λει­τουρ­γούν γι ακόμη μια φορά ως μά­ντεις κακών στο­χο­ποιώ­ντας το πε­ρι­βάλ­λον της 13χρο­νης.

Εδώ βρί­σκε­ται όλη η αντί­φα­ση. Το ζή­τη­μα στην πα­ρού­σα φάση δεν είναι «η ομαλή έντα­ξη των Ρομά στην πο­λι­τι­σμέ­νη κοι­νω­νία μας». Το ερώ­τη­μα είναι γιατί μέσα στην «πο­λι­τι­σμέ­νη κοι­νω­νία μας» ευ­δο­κι­μούν αυ­τό­κλη­τοι υπε­ρα­σπι­στές της τάξης και κάθε λογής «ντα­ή­δες» που ση­κώ­νουν ένα όπλο και δο­λο­φο­νούν. Το ερώ­τη­μα είναι ποιες πο­λι­τι­κές δη­μιουρ­γούν εύ­φο­ρο πεδίο ώστε οι πα­ρα­πά­νω να αι­σθά­νο­νται ότι έχουν τη δύ­να­μη να κά­νουν ό,τι κά­νουν. Σε αυτό βέ­βαια δεν μπο­ρούν να απα­ντή­σουν αυτοί που υλο­ποιούν πο­λι­τι­κές που φτω­χο­ποιούν και εξα­θλιώ­νουν την κοι­νω­νία δί­νο­ντας πά­τη­μα για την ανά­πτυ­ξη του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού και την ανά­δυ­ση των πιο μι­σαλ­λό­δο­ξων και ρα­τσι­στι­κών θε­ω­ριών. Δεν μπο­ρούν να απα­ντή­σουν αυτοί που συ­ντη­ρούν τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης, που δε δί­νουν λεφτά για κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές και που δια­τη­ρούν τα γκέτο και τους κάθε λογής δια­χω­ρι­σμούς.

Απέ­να­ντι στην υπο­κρι­σία, το μίσος και τον νταη­λί­δι­κο ρα­τσι­σμό, να προ­τά­ξου­με την αλ­λη­λεγ­γύη και τον αγώνα για μια κοι­νω­νία χωρίς δια­κρί­σεις. Τότε ίσως δε χρεια­στεί να ξα­να­θρη­νή­σου­με κά­ποιο 13χρο­νο κο­ρι­τσά­κι. Ίσως ζή­σου­με αλ­λιώς.

rproject.gr