Η Αργεντινή, που αντιγράφει την Ελλάδα

Η Αργεντινή, που αντιγράφει την Ελλάδα

Το ΔΝΤ γίνεται η ΕΚΤ της υφηλίου από την Αργεντινή έως την Ιορδανία.

Ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της κυ­βέρ­νη­σης Μάκρι στην Αρ­γε­ντι­νή,Νι­κο­λάς Ντι­χόβ­νε ανα­κοί­νω­σε την συμ­φω­νία με το ΔΝΤ προ­κει­μέ­νου, λέει, να βγει η χώρα από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση. Στις φω­το­γρα­φί­ες και τα βί­ντεο των ανα­κοι­νώ­σε­ων δίπλα στον υπουρ­γό κά­θε­ται ο κε­ντρι­κός τρα­πε­ζί­της της χώρας, Φε­ντε­ρί­κο Σταρ­τζε­νέ­γκερ, ένας ολο­φά­νε­ρα ευ­τυ­χι­σμέ­νος άν­θρω­πος και με ένα αφ΄υψη­λού βλέμ­μα, ικανό να πα­γώ­σει το αίμα στις φλέ­βες μι­σθω­τών και συ­ντα­ξιού­χων – σε δύο βδο­μά­δες, θα είναι ο ισχυ­ρό­τε­ρος άν­θρω­πος της χώρας, καθώς το ΔΝΤ απαί­τη­σε και πέ­τυ­χε την πλήρη απε­μπλο­κή της κε­ντρι­κής τρά­πε­ζας από κάθε πο­λι­τι­κό και κυ­βερ­νη­τι­κό έλεγ­χο. Ο Σταρ­τζε­νέ­γκερ θα λο­γο­δο­τεί μόνο στην Κρι­στίν Λα­γκάρντ, ένας «Στουρ­νά­ρας» του Νό­τιου Κώνου και είναι η πρώτη φορά που το ΔΝΤ κι­νού­με­νο αυ­θύ­παρ­κτα προ­ω­θεί μια τέ­τοια απορ­ρύθ­μι­ση του οι­κο­νο­μι­κού και νο­μι­σμα­τι­κού στά­τους κβο δα­νει­ζό­με­νης χώρας. Τε­λι­κά και η Λα­γκάρντ αντι­γρά­φει την Ευ­ρω­ζώ­νη, που την υπη­ρέ­τη­σε και ως υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών του Σαρ­κο­ζί, όχι μόνο η Ευ­ρω­ζώ­νη,την Λα­γκάρντ.

Γιάννης Νικολόπουλος

Ο ίδιος ο Σταρ­τζε­νέ­γκερ δεν είναι άγνω­στο πρό­σω­πο στους Αρ­γε­ντι­νούς και «ου­δέ­τε­ρος» τε­χνο­κρά­της κα­θη­γη­τής Οι­κο­νο­μι­κών, με σπου­δές με­τα­ξύ άλλων στο ΜΙΤ – το 2001, χρο­νιά του Αρ­γε­ντι­νά­σο, ο εν λόγω ήταν γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μί­ας ο οποί­ος μετά το ξέ­σπα­σμα της εξέ­γερ­σης πρώτα επέ­στρε­ψε στην ασφά­λεια του πα­νε­πι­στη­μί­ου και έπει­τα για με­ρι­κά χρό­νια έφυγε από την Αρ­γε­ντι­νή, φθά­νο­ντας έως το Ντα­βός της Ελ­βε­τί­ας, όπου τι­μή­θη­κε για την προ­σφο­ρά του στην πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία. Το 2008, επέ­στρε­ψε έπει­τα από πρό­σκλη­ση του τότε δη­μάρ­χου της μη­τρο­πο­λι­τι­κής διοί­κη­σης του Μπου­έ­νος Άιρες, Μα­ου­ρί­τσιο Μάκρι (ο νυν πρό­ε­δρος…), ο οποί­ος ανέ­θε­σε στον Σταρ­τζε­νέ­γκερ την προ­ε­δρία της δη­μο­τι­κής τρά­πε­ζας της πόλης, που όδευε ολο­τα­χώς προς την χρε­ο­κο­πία. Ο Σταρ­τζε­νέ­γκερ πήρε τα ηνία της τρά­πε­ζας και προ­χώ­ρη­σε σε ένα πρό­γραμ­μα βί­αι­ης, εσω­τε­ρι­κής ανα­διάρ­θρω­σης, που απο­θέ­ω­σαν οι μέ­το­χοι, με πρώ­τον τον ίδιο τον δήμο- έκλει­σε κα­τα­στή­μα­τα, απέ­λυ­σε ερ­γα­ζό­με­νους, πού­λη­σε προ­βλη­μα­τι­κά στοι­χεία της τρά­πε­ζας σε ξένα φαντς, πήρε δά­νεια από τις ΗΠΑ, γε­νί­κευ­σε τους πλει­στη­ρια­σμούς, αγό­ρα­σε – στη φθή­νια – κρα­τι­κά ομό­λο­γα. Η τρά­πε­ζα που το 2007 είχε ζη­μί­ες 600 εκα­τομ­μυ­ρί­ων πέσο, το 2013, είχε κέρδη 1,3 δις και έδωσε τα με­γα­λύ­τε­ρα με­ρί­σμα­τα όλων των επο­χών στον δήμο της Αρ­γε­ντι­νής, χρη­μα­το­δο­τώ­ντας ου­σια­στι­κά την προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία του Μάκρι για την προ­ε­δρία. Όλα αυτά κάτω από την μύτη της κυ­βέρ­νη­σης Κί­χνερ, που ούτως ή άλλως με το ιδιαί­τε­ρο σύ­στη­μα κρα­τι­κής διοί­κη­σης της χώρας, ελά­χι­στα μπο­ρού­σε να κάνει.

Ο Σταρ­τζε­νέ­γκερ , ο οποί­ος, για να κά­νου­με ένα λο­γο­παί­γνιο με το όνομά του, απο­δεί­χθη­κε νωρίς εξο­λο­θρευ­τής Σβαρ­τζε­νέ­γκερ των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Μπου­έ­νος Άιρες, αντα­μεί­φθη­κε από τον Μάκρι για τις υπη­ρε­σί­ες του δυο φορές -πρώ­τα ως κατ΄απο­νο­μή γε­ρου­σια­στής του κόμ­μα­τος και έπει­τα, τον Δε­κέμ­βριο του 2015, ως κε­ντρι­κός τρα­πε­ζί­της, που σε δυο βδο­μά­δες θα συν­δια­μορ­φώ­νει το πρό­γραμ­μα άγριας λι­τό­τη­τας, το οποίο άφησε στη μέση ως γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μί­ας το 2001.

Το πρό­γραμ­μα ορι­στι­κής διά­λυ­σης της αρ­γε­ντι­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας πε­ρι­λαμ­βά­νει όλο εκεί­νο το πα­κέ­το σκλη­ρών μέ­τρων άγριας λι­τό­τη­τας, συ­ντρι­βής του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και εκτί­να­ξης της φο­ρο­λο­γί­ας για τους μη έχο­ντες, που το έχου­με γνω­ρί­σει πολύ καλά στο πετσί μας – όλα αυτά για έως 50 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης του χρέ­ους της χώρας, για τα επό­με­να τρία χρό­νια, κυ­ρί­ως προς αμε­ρι­κα­νι­κά φαντς, που τα στύ­λω­σαν την προη­γού­με­νη δε­κα­ε­τία και αρ­νή­θη­καν κάθε κού­ρε­μα των ομο­λό­γων τους, κερ­δο­σκο­πώ­ντας σε βάρος του πέσο. Είναι μα­κράν το «ακρι­βό­τε­ρο» προ­γραμ­μα­τά­κι μετά τα έως 30 δις για τέσ­σε­ρα χρο­νά­κια που πήρε η Ελ­λά­δα το 2010, άλλο αν το ΔΝΤ στα­μά­τη­σε να κα­τα­βά­λει «μο­νο­με­ρώς» δό­σεις μετά το κα­λο­καί­ρι του 2014. Αυτές οι…μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες είναι απο­δε­κτές και συγ­χω­ρη­τέ­ες από το σύ­στη­μα, οι άλλες, όπου η κοι­νω­νία δου­λο­πά­ροι­κος του χρέ­ους ση­κώ­νει κε­φά­λι και αντι­δρά και ξε­ση­κώ­νε­ται και δια­δη­λώ­νει, όπως τις προη­γού­με­νες μέρες στην Ιορ­δα­νία, είναι μη απο­δε­κτές και χα­λά­νε το διε­θνές ίματζ της χώρας.

Φυ­σι­κά, το ΔΝΤ, που μπο­ρεί ανά πάσα στιγ­μή να υπα­να­χω­ρή­σει από τα προ­γράμ­μα­τα που το ίδιο εκ­πο­νεί και επι­βά­λει επει­δή τα κράτη δια­θέ­τουν «ανώ­ρι­μες» κοι­νω­νί­ες, «ανή­λι­κους» φο­ρο­λο­γού­με­νους, «τε­μπέ­λη­δες» ερ­γα­ζό­με­νους και «απεί­θαρ­χους» συ­ντα­ξιού­χους που ζουν «πάνω από τις δυ­να­τό­τη­τές τους». Κατά τα άλλα, θα συ­νε­χί­σει να απαι­τεί τα δια­βό­η­τα μέτρα φο­ρο­λο­γι­κής εξου­θέ­νω­σης της ερ­γα­σί­ας με την πε­ρι­βό­η­τη διεύ­ρυν­ση της φο­ρο­λο­γι­κής βάσης, που δεν αφορά σε καμιά πε­ρί­πτω­ση ει­σο­δή­μα­τα, αλλά με­μο­νω­μέ­να πρό­σω­πα.

Και όπως φαί­νε­ται σε κάθε χώρα επι­δρο­μής του, το ΔΝΤ έχει τους πι­στούς «Σταρ­τζε­νέ­γκερ» εξο­λο­θρευ­τές του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας…

rproject.gr