Η αγνώριστη Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη

«Κλέψαμε το όνομα των Ελλήνων και τα λεφτά των Ευρωπαίων και παίζουμε το κράτος στον ίσκιο της Ακρόπολης» (Ο Γιώργος Θεοτοκάς στην «Αργώ»). «Τα ψεύτικα, τα λόγια, τα μεγάλα, μου τα ‘πες, με το πρώτο σου το γάλα» (Ο Νίκος Γκάτσος στο «Ρεμπέτικο»).

Γιάννης Νικολόπουλος

Μια… αγνώ­ρι­στη Ελ­λά­δα υπο­σχέ­θη­κε μέσα από τις δια­δι­κτυα­κές και έντυ­πες στή­λες της «Κα­θη­με­ρι­νής της Κυ­ρια­κής» ο ακόμη ανα­γνω­ρί­σι­μος πρω­θυ­πουρ­γός, Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης. Μια Ελ­λά­δα, αγνώ­ρι­στη, της… προ­ό­δου και της… ανά­πτυ­ξης κατά τα πρό­τυ­πα, λέει, του πο­λι­τι­κού και οι­κο­γε­νεια­κού [η προ­για­γιά του Κούλη, Κα­τί­γκω (Αι­κα­τε­ρί­νη, όπως η νέα ΠτΔ), ήταν αδερ­φή του Ελευ­θε­ρί­ου] προ­γό­νου του, ιδιώ­νυ­μου εθνάρ­χη, Ελευ­θε­ρί­ου Βε­νι­ζέ­λου, από τον οποί­ον ο Κυ­ριά­κος ή μάλ­λον ο λο­γο­γρά­φος του, δη­λα­δή ο ghost writer του πρω­θυ­πουρ­γού (άραγε, κά­ποιος δη­μο­σιο­γρά­φος με προ­ϋ­πη­ρε­σία στην κυ­ρια­κά­τι­κη εφη­με­ρί­δα;), αντέ­γρα­ψε την εν λόγω φράση.

Μά­λι­στα…

Κα­ταρ­χάς και σί­γου­ρα, αγνώ­ρι­στη έχει κα­τα­ντή­σει η «Κα­θη­με­ρι­νή».

Στο πλαί­σιο, φα­ντά­ζο­μαι, της πο­λύ­πλευ­ρης και αγα­στής αλ­λη­λο­ϋ­πο­στή­ρι­ξης με τη ΝΔ του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη (τόσοι… δη­μο­σιο­γρά­φοι της… αρι­στεί­ας προ­ερ­χό­με­νοι από το Φά­λη­ρο έχουν βρει δου­λειά και με­ρο­κά­μα­το στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό επι­τε­λείο και την ΚΟ της ΝΔ!;), η πάλαι ποτέ σκλη­ρή, μο­ναρ­χι­κή και αντι­βε­νι­ζε­λι­κή εφη­με­ρί­δα, δια­γρά­φει το πα­ρελ­θόν της, προ­βαί­νο­ντας σε μια μυ­θι­κή κω­λο­τού­μπα στις οποί­ες μόνο ο συ­νε­πής, στα­θε­ρός σε αρχές και αξίες, ερευ­νη­τι­κός και πάνω από όλα, ανε­ξάρ­τη­τος ελ­λη­νι­κός Τύπος μπο­ρεί να πρω­τα­γω­νι­στή­σει (εκτός και αν απέ­να­ντι του, έχει τον Αλέξη τον Τσί­πρα, ο οποί­ος έχει ανε­βά­σει κα­τα­κό­ρυ­φα και πολύ ψηλά τον πήχη των εν λόγω επι­δό­σε­ων στις γυ­μνα­στι­κές επι­δεί­ξεις κυ­βί­στη­σης).

Πού είναι εκεί­νες οι… ωραί­ες επο­χές, κατά τις οποί­ες η «Κα­θη­με­ρι­νή» απαι­τού­σε τη φυ­σι­κή εξό­ντω­ση, με άλλα λόγια, τη δο­λο­φο­νία του ιδιώ­νυ­μου εθνάρ­χη, για να απαλ­λα­γεί η Ελλάς από τον «Σα­τα­νά» και αρ­γό­τε­ρα η μαύρη Πά­καρντ του εθνάρ­χη και της συ­ζύ­γου του, Έλε­νας Σκυ­λί­τση, γι­νό­ταν σου­ρω­τή­ρι στην Κη­φι­σί­ας από τις σφαί­ρες αστυ­φυ­λά­κων του Τζα­μα­λού­κα και λη­στών του Κα­ρα­θα­νά­ση-κρά­τος και πα­ρα­κρά­τος, πάντα, το ένα χέρι να νίβει το άλλο και τα δυο το εκά­στο­τε πρω­θυ­πουρ­γι­κό και κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­σω­πο.

Πού είναι οι επο­χές του «Οί­κα­δε» και των «Πο­με­ρα­νών», όταν ο ιδρυ­τής της καλής, αστι­κής εφη­με­ρί­δας, Γε­ώρ­γιος Βλά­χος κα­τη­γο­ρού­σε, μετά την εκτέ­λε­ση στο Γουδί των «6», τον νεκρό πια Δη­μή­τριο Γού­να­ρη ότι τον πίεζε να γρά­ψει καθ’ υπα­γό­ρευ­ση την κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη, λα­κί­ζου­σα και άθλια αλ­λα­γή γραμ­μής στην πο­λι­τι­κή της αντι­βε­νι­ζε­λι­κής Ηνω­μέ­νης Αντι­πο­λί­τευ­σης, για απα­γκί­στρω­ση από τη Μι­κρα­σία και ενώ οι τσέ­τες του Μου­στα­φά Κεμάλ πασά, με­τέ­πει­τα, Ατα­τούρκ είχαν ήδη δια­σπά­σει την αναι­μι­κή και αλ­λο­πρό­σαλ­λη άμυνα στην εξέ­χου­σα του Αφιόν Κα­ρα­χι­σάρ;

Πού είναι οι επο­χές εκεί­νες, όταν οι χι­τλε­ρι­κοί έμπαι­ναν στην Αθήνα και η καλή αστι­κή εφη­με­ρί­δα κα­λού­σε το πα­νελ­λή­νιο σε «ψυ­χι­κή απο­στρά­τευ­ση» για να τερ­μα­τι­στούν εν τη γε­νέ­σει τους, οι πρώ­τες προ­σπά­θειες ένο­πλης Αντί­στα­σης ενά­ντια στους ξέ­νους κα­τα­κτη­τές και τη ντό­πια, αστι­κή συ­νερ­γα­σία;

Πού είναι, τέλος, οι επο­χές εκεί­νες, το φθι­νό­πω­ρο του 1993, πα­ρα­μο­νές εκλο­γών, όταν ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, Αρι­στεί­δης Αλα­φού­ζος, ιδιο­κτή­της τότε της εφη­με­ρί­δας, μας ενη­μέ­ρω­νε με συ­νέ­ντευ­ξη του στα ΝΕΑ του Συ­γκρο­τή­μα­τος Λα­μπρά­κη για πε­ρί­ερ­γες δο­σο­λη­ψί­ες, εκ­βια­σμούς, πιέ­σεις, μίζες και άλλα «υπέ­ρο­χα» με τον τότε πρω­θυ­πουρ­γό σε απο­δρο­μή και ανα­χώ­ρη­ση, Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη-με άλλα λόγια για… δια­πλε­κό­με­να συμ­φέ­ρο­ντα νε­ο­δη­μο­κρα­τι­κού Τύπου και μη­τσο­τα­κι­κού Μα­ξί­μου (ο όρος είχε ει­σα­χθεί στα καθ’ ημάς από τον…Μη­τσο­τά­κη!);

Έχει κυ­λή­σει τόσο νερό στο αυ­λά­κι (ή κάτω από τη γέ­φυ­ρα, όπως λένε οι διό­λου φίλοι μας Αμε­ρι­κα­νοί), Έχουν γίνει όλα λήθη και νερό και αλάτι; Πε­ρα­σμέ­να και ξε­χα­σμέ­να όλα;

Αγνώ­ρι­στη, λοι­πόν, η «Κα­θη­με­ρι­νή», αγνώ­ρι­στη και η Ελ­λά­δα όπως υπό­σχε­ται στους ανα­γνώ­στες της «Κα­θη­με­ρι­νής», ο ανα­γνω­ρί­σι­μος και γνώ­ρι­μος Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης. Κατά τα πρό­τυ­πα του ιδιώ­νυ­μου εθνάρ­χη. Οι δια­κε­κομ­μέ­νες και πο­λυ­τά­ρα­χες πρω­θυ­πουρ­γι­κές θη­τεί­ες του οποί­ου υπήρ­ξαν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η επι­το­μή μιας φρά­σης του… επά­ρα­του Βλα­δί­μη­ρου – ένα βήμα μπρος, δυο βή­μα­τα πίσω (και πέ­ντε-έξι, πλα­γί­ως θα συ­μπλή­ρω­να).

Τι να πρω­το­θυ­μη­θού­με;

Το πως μπήκε η Ελλάς στους Βαλ­κα­νι­κούς και το πώς βγήκε στον πη­γαι­μό για τον Σαγ­γά­ριο ως «μικρά αλλ΄έντι­μος» των δυο ηπεί­ρων, των πέντε θα­λασ­σών και του πα­ρο­ξυ­σμι­κού πο­λε­μι­κού εθνι­κι­σμού, τον οποί­ον σκί­α­ζε μια ερώ­τη­ση του βρε­τα­νού πρω­θυ­πουρ­γού Λόιντ Τζωρτζ πρώτα στον Βε­νι­ζέ­λο και μετά στον Γού­να­ρη, που έδω­σαν δια­δο­χι­κά θε­τι­κές απα­ντή­σεις, μια ερώ­τη­ση με πάντα επί­και­ρη διά­στα­ση : «Μπο­ρεί­τε, οι Έλ­λη­νες, να επι­βάλ­λε­τε μόνοι σας (ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ) τη συν­θή­κη των Σε­βρών στην Τουρ­κία;»

(σαν να λέμε, μπο­ρούν οι Έλ­λη­νες σή­με­ρα ΜΟΝΟΙ τους να επι­βάλ­λουν ΑΟΖ στην Τουρ­κία, ενώ κατά τα άλλα ο κρα­τι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός θα τι­νά­ζε­ται στον αέρα για να αγο­ρα­στούν γερ­μα­νι­κά τανκς και υπο­βρύ­χια, γαλ­λι­κές φρε­γά­τες και αμε­ρι­κα­νι­κά αε­ρο­σκά­φη για να προ­ε­τοι­μα­στεί η χώρα για πο­λε­μι­κές πε­ρι­πέ­τειες);

Να θυ­μη­θού­με τον Εθνι­κό Δι­χα­σμό, όταν το δια­τα­ξι­κό πο­λι­τεια­κό σχί­σμα έβαζε τα θε­μέ­λια για έναν διαρ­κή, άλ­λο­τε θερμό και άλ­λο­τε ψυχρό, εμ­φύ­λιο πό­λε­μο, που τρο­φο­δο­τή­θη­κε και με ξένα όπλα και ξένες ει­σβο­λές, άλ­λο­τε υπέρ του κων­στα­ντι­νι­σμού με Γερ­μα­νούς και Βούλ­γα­ρους στην Ανα­το­λι­κή Μα­κε­δο­νία και άλ­λο­τε υπέρ του βε­νι­ζε­λι­σμού με Γάλ­λους και Σε­νε­γα­λέ­ζους στην Αθήνα και τη Θεσ­σα­λο­νί­κη;

Να θυ­μη­θού­με το τι πραγ­μα­τι­κά συ­ντε­λέ­στη­κε με την αγρο­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση και τη δια­νο­μή γαιών σε πρό­σφυ­γες και ακτή­μο­νες, όταν πχ διά­φο­ροι κω­λο­πε­τσω­μέ­νοι τρα­μπού­κοι βε­νι­ζε­λι­κοί κα­τα­πα­τη­τές στην Ήπει­ρο και την Πρέ­βε­ζα, εξω­θού­σαν στην αυ­το­κτο­νία τον δη­μό­σιο υπάλ­λη­λο, ποι­η­τή και μο­ναρ­χι­κό στα πο­λι­τι­κά φρο­νή­μα­τα, Κώστα Κα­ρυω­τά­κη, επει­δή αρ­νιό­ταν να νο­μι­μο­ποι­ή­σει τις πα­ρα­νο­μί­ες τους;

Να θυ­μη­θού­με το ποια ήταν η άποψη του Ελευ­θε­ρί­ου για το εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα και την παι­δεία των Ελ­λη­νο­παί­δων (πρό­γραμ­μα που διεκ­πε­ραί­ω­σε ο γνω­στός πα­πα­τζής από το Κα­λέν­τζι της Αχα­ΐ­ας, δί­νο­ντας έμ­φα­ση κυ­ρί­ως στην κα­τα­σκευή σχο­λεί­ων), ο οποί­ος Ελευ­θέ­ριος θε­ω­ρού­σε ότι τα κλα­σι­κά γράμ­μα­τα και μια μόρ­φω­ση ερευ­νη­τι­κή και πο­λυ­διά­στα­τη, με έμ­φα­ση στην κρι­τι­κή σκέψη και την εμ­βά­θυν­ση των γνω­στι­κών αντι­κει­μέ­νων, ήταν για λί­γους και εκλε­κτούς «αρί­στους», ενώ ο απλός λαός θα έπρε­πε να αρ­κε­στεί σε στοι­χειώ­δεις γνώ­σεις γρα­φής, ανά­γνω­σης και αριθ­μη­τι­κής-με άλλα λόγια, να μεί­νουν ζω­ντό­βο­λα σε όλη τους τη ζωή και πε­λά­τες στα κομ­μα­τι­κά, βου­λευ­τι­κά και εξου­σια­στι­κά γρα­φεία του αστι­σμού;

Να θυ­μη­θού­με τη… με­γά­λη τε­τρα­ε­τία του 1928-1932 που έληξε στην πτώ­χευ­ση και τη νο­μι­σμα­τι­κή συ­ντρι­βή με τη στα­νι­κή σύν­δε­ση με το γαλ­λι­κό φρά­γκο λόγω και των ανε­λα­στι­κών, δα­νεια­κών όρων που, ο κά­πο­τε και προ­τού γίνει δι­κη­γό­ρος, από οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση έμπο­ρος στο λι­μά­νι των Χα­νί­ων, Ελευ­θέ­ριος φρό­ντι­σε να κλη­ρο­δο­τή­σει στους εξί­σου πα­νά­θλιους λαϊ­κούς του Πα­να­γή Τσαλ­δά­ρη, έχο­ντας κάνει ρόιδο τα οι­κο­νο­μι­κά που ούτως ή άλλως δεν τα σκά­μπα­ζε;

Να θυ­μη­θού­με τον ρόλο του στρα­τού στα πο­λι­τι­κά πράγ­μα­τα, όταν ο ίδιος ο Ελευ­θέ­ριος έφθα­νε να θε­ω­ρεί το πα­ρα­κρά­τος του Γύ­πα­ρη, θε­μέ­λιο λίθο για μια… πο­λι­τι­κή δυ­να­στεία(!) κατά τα «πρό­τυ­πα» των ιπ­πο­τών στον γαλ­λι­κό με­σαί­ω­να-«δι­καιώ­θη­κε» εξ αντα­να­κλά­σε­ως αν σκε­φθού­με ότι η πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα του πα­τρός Μη­τσο­τά­κη ξε­κί­νη­σε το 1946 βα­σι­σμέ­νη στην εα­μο­φα­γι­κή δράση των Γυ­πα­ραί­ων στα Χανιά (όπου η πλα­στο­γρα­φία των ίδιων των Μη­τσο­τά­κη­δων κάνει λόγο για… απο­τρο­πή του εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου, όταν ο πο­τα­μός Κλα­δι­σός γέ­μι­ζε από τα πτώ­μα­τα των εκτε­λε­σμέ­νων στην κρε­μά­λα και το από­σπα­σμα αρι­στε­ρών!).

Ίσως να θυ­μη­θού­με την άγρια, πα­ρα­σκη­νια­κή και φα­νε­ρή, δο­λο­φο­νι­κή πάλη ανά­με­σα σε μο­ναρ­χι­κούς Επί­στρα­τους με επι­κε­φα­λής τον Με­τα­ξά και βε­νι­ζε­λι­κούς των με­σο­πο­λε­μι­κών Δη­μο­κρα­τι­κών Ταγ­μά­των Ασφα­λεί­ας, που ορ­γά­νω­ναν (μέχρι τη δική τους κω­λο­τού­μπα) ο Κον­δύ­λης και ο Γο­να­τάς, με αρ­χη­γούς τον Ζέρβα και τον Ντερ­τι­λή;

Να θυ­μη­θού­με το ιδιώ­νυ­μο και την κα­θιέ­ρω­ση εγκλη­μά­των γνώ­μης για πρώτη φορά (ανε­ξάρ­τη­τα από τη… διά­δο­σιν των κομ­μου­νι­στι­κών ιδεών, μιας και ο Ελευ­θέ­ριος ανέ­κα­θεν ήταν κομ­μα­τά­κι δυ­σκοί­λιος στην αντί­θε­τη άποψη) ή θα μας χα­ρα­κτη­ρί­σουν οι φελ­λοί απο­λο­γη­τές τύπου κα­ψο­κα­λύ­βα… εα­μο­βούλ­γα­ρους κομ­μου­νι­στο­λη­στο­συμ­μο­ρί­τες;

Μήπως να θυ­μη­θού­με ότι όταν ορι­σμέ­νοι βε­νι­ζε­λι­κοί πα­ρό­τρυ­ναν τον Ελευ­θέ­ριο να γίνει πρό­ε­δρος της δη­μο­κρα­τί­ας στην «πα­πα­να­στα­σι­κή» Β΄Ελ­λη­νι­κή Δη­μο­κρα­τία, εκεί­νος ο… μέγας δη­μο­κρά­της(!) απά­ντη­σε : «Αν γινώ πρό­ε­δρος της δη­μο­κρα­τί­ας, ή εγώ θα σκάσω, ή το πο­λί­τευ­μα. Και επει­δή εγώ δεν θα σκάσω, θα σκά­σει το πο­λί­τευ­μα (με άλλα λόγια, ήταν ικα­νός να ανα­τρέ­ψει τη δη­μο­κρα­τία, επει­δή ως πρό­ε­δρος της δη­μο­κρα­τί­ας δεν θα είχε αρ­κε­τές εξου­σί­ες στα χέρια του!)» – κά­ποια τέ­τοια «ανω­μα­λία» μάλ­λον θα συ­νέ­βαι­νε και αν ο Κού­λης πρό­τει­νε σή­με­ρα τον αντι­συ­νταγ­μα­το­λό­γο και δυ­στυ­χώς συ­νο­νό­μα­το επω­νυ­μι­κώς με τον εθνάρ­χη, Ευάγ­γε­λο Βε­νι­ζέ­λο, γι’ αυτό και εντέ­λει προ­τί­μη­σε, με­τα­ξύ άλλων δε­δο­μέ­νων και αι­τί­ων, και τη «σι­γου­ρά­τζα», Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου.

Να θυ­μη­θού­με τους διε­θνείς πο­λι­τι­κούς ενα­γκα­λι­σμούς με τη φα­σι­στι­κή Ιτα­λία του Μου­σο­λί­νι, όταν ο Ελευ­θέ­ριος (ο με­γά­λος μά­στο­ρας που έκανε τα με­γά­λα λάθη, η φράση δική του) έτρε­χε να βρει κα­τα­φύ­γιο στα ιτα­λο­κρα­τού­με­να Δω­δε­κά­νη­σα μετά το οπε­ρε­τι­κό και απο­τυ­χη­μέ­νο Κί­νη­μα του Μαρ­τί­ου του 1935 που ορι­στι­κο­ποί­η­σε τον θά­να­το της Β’ Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας και άνοι­ξε τον δρόμο για την επα­να­φο­ρά του θρό­νου και του πα­νί­βλα­κα Γε­ωρ­γί­ου Β’ πάνω σε δυο δι­κτα­το­ρί­ες πρώτα του Κον­δύ­λη και μετά του Με­τα­ξά;

Μήπως να θυ­μη­θού­με τα «Ζήτω ο Βα­σι­λεύς!» από το Πα­ρί­σι, όπου είχε κα­τα­φύ­γει αυ­το­ε­ξό­ρι­στος ο Ελευ­θέ­ριος λίγο πριν πε­θά­νει από συμ­φό­ρη­ση και με­ρι­κές δε­κα­ε­τί­ες προ­τού τον μι­μη­θεί (στην…αυ­το­ε­ξο­ρία) ο κιουπ­κιοϊ­άρ­χης της Δε­ξιάς, που έκανε τα­ξι­διω­τι­κή κα­ριέ­ρα και νω­χε­λι­κούς πε­ρι­πά­τους στο δάσος της Βου­λώ­νης με το ψευ­δώ­νυ­μο Τρια­ντα­φυλ­λί­δης;

Τι να πρω­το­θυ­μη­θού­με που δεν συ­μπε­ριε­λή­φθη στην αρ­θρο­γρα­φία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη περί αγνώ­ρι­στης Ελ­λά­δας!;

Ας θυ­μη­θού­με τούτο – ότι στο ελ­λη­νι­κό σχο­λειό (sic) σή­με­ρα της ά(χ)ρι­στης Κε­ρα­μέ­ως χθες των εξί­σου άχρη­στων προ­κα­τό­χων της, δεν δι­δά­σκε­ται όχι η αρ­θρο­γρα­φία του Κούλη περί αγνω­ρί­στου Ελ­λά­δος και Βε­νι­ζέ­λου, αλλά το ανυ­πέρ­βλη­το κε­φά­λαιο του Γιώρ­γου Θε­ο­το­κά από την «Αργώ» για τον «Κύριο Πρό­ε­δρο», που απο­τε­λεί μια αξέ­χα­στη, καί­ρια και εν θερμώ απο­τί­μη­ση του Ελευ­θε­ρί­ου Βε­νι­ζέ­λου, από έναν πραγ­μα­τι­κά με­γά­λο και μορ­φω­μέ­νο αστό (όχι τα αρ­πα­κτι­κά και τι­πο­τέ­νια απο­λει­φά­δια της σή­με­ρον), χωρίς ψευ­δοϊ­στο­ρι­κό μα­κι­γιάζ που με τα χρό­νια έκανε τον ιδιώ­νυ­μο εθνάρ­χη, πο­λι­τι­κά και ιστο­ρι­κά… αγνώ­ρι­στο.

Όμως, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, πέρα από τα φλη­να­φή­μα­τα περί αγνω­ρί­στου Ελ­λά­δος, δεν έκανε τον κόπο να προσ­διο­ρί­σει επα­κρι­βώς σε τι θα συ­νί­στα­ται αυτή η αδυ­να­μία «φυ­σιο­γνω­μι­κής» ανα­γνω­ρί­σε­ως της μελ­λο­ντι­κής Ελ­λά­δος σε σχέση με το δύ­σκο­λο παρόν και το «αμαρ­τω­λό» (η λέξη δική του ή του ghost writer του, γιατί αμ­φι­βάλ­λω σφό­δρα αν και κατά πόσο ο Κού­λης μπο­ρεί να γρά­ψει τέ­τοιο άρθρο γε­νι­κά και όχι ει­δι­κά στην «Κα­θη­με­ρι­νή») πα­ρελ­θόν της.

Με τις τα­πει­νές μας δυ­νά­μεις, ας τολ­μή­σου­με να ρί­ξου­με φως στην εύ­γλωτ­τη αρ­θρο­γρα­φι­κή σιωπή του πρω­θυ­πουρ­γού.

Η αγνώ­ρι­στος Ελλάς μετά την πρω­θυ­πουρ­γία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη θα είναι το ευ­ρω­παϊ­κό «Τέξας από τα Lidl» με συ­γκε­κρι­μέ­νο, γε­ω­γρα­φι­κό κα­τα­με­ρι­σμό χρε­ο­δου­λεί­ας και επί τα χείρω με­τα­μορ­φώ­σε­ως, σε έναν άξονα Ανα­το­λής και Δύσης, ανα­το­λι­κής και δυ­τι­κής Ελ­λά­δος.

Η Ανα­το­λι­κή Ελλάς και ει­δι­κό­τε­ρα τα νησιά θα γί­νουν ένα απέ­ρα­ντο στρα­τό­πε­δο, μια τε­ρά­στια φυ­λα­κή για με­τα­νά­στες και πρό­σφυ­γες σή­με­ρα λόγω των τυ­χο­διω­κτι­κών πο­λέ­μων και της εκτε­τα­μέ­νης φτώ­χειας, αύριο λόγω της ρα­γδαί­ας επι­δεί­νω­σης της κλι­μα­τι­κής κρί­σης.

Η Δυ­τι­κή Ελλάς ει­δι­κά και μετά την ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή των Ελ­λή­νων που συ­ντε­λέ­στη­κε στις 2 Οκτω­βρί­ου 2019 θα γίνει ένα με­γά­λο πρα­τή­ριο καυ­σί­μων, πε­τρε­λαί­ου και φυ­σι­κού αε­ρί­ου για την Κε­ντρι­κή και Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη.

Προ­σο­χή, δεν μι­λά­με για τα θα­λάσ­σια οι­κό­πε­δα στο Ιόνιο Πέ­λα­γος, ούτε για τους αγω­γούς τύπου EastMed, αλλά για τους χάρ­τες που ενέ­κρι­νε η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη και η πλειο­ψη­φία της ελ­λη­νι­κής Βου­λής και αφο­ρούν πια τα χερ­σαία οι­κό­πε­δα «προς έρευ­να, αξιο­ποί­η­ση και εκ­με­τάλ­λευ­ση» σε μια τε­ρά­στια πε­ριο­χή η οποία ξε­κι­νά από τον πο­τα­μό Νέδα στα σύ­νο­ρα Ηλεί­ας και Μεσ­ση­νί­ας και κα­τα­λή­γει σχε­δόν στον πο­τα­μό Αώο στην Ήπει­ρο, κα­τα­με­ρι­σμέ­να ισο­με­ρώς με­τα­ξύ ΕΛΠΕ, ΕΝΙ, Τοτάλ και Ρεπ­σόλ.

Φα­ντά­ζο­μαι ότι οι χάρ­τες αυτοί έχουν ήδη αναρ­τη­θεί στις πρω­τεύ­ου­σες των νομών και τα χωριά από την Ηλεία έως τη Θε­σπρω­τία για να ξέρει ο κάθε κα­λό­πι­στος, αυ­το­φα­σκε­λω­νό­με­νος και κο­ψο­χέ­ρης ψη­φο­φό­ρος, που θα χάσει στις απαλ­λο­τριώ­σεις υπέρ πί­στε­ως, πα­τρί­δος, αστών και πε­τρε­λαί­ου, σπίτι, χω­ρά­φι, μα­γα­ζί και κα­φε­νείο (ει­δι­κά αυτό!) τι ακρι­βώς ψή­φι­σε στις εκλο­γές της 7ης Ιου­λί­ου του πε­ρα­σμέ­νου έτους – φα­ντά­ζο­μαι…

Στα με­σαία γε­ω­γρα­φι­κά δια­με­ρί­σμα­τα από την Κε­ντρι­κή Μα­κε­δο­νία, με πέ­ρα­σμα τη Θεσ­σα­λία και έως την Ατ­τι­κή θα επα­νέλ­θου­με στο λα­μπρό, αγρο­τι­κό πα­ρελ­θόν, γιατί κάτι θα πρέ­πει να τρώνε και τα ζω­ντό­βο­λα του ελ­λη­νι­κού, πο­λι­τι­κού και εκ­παι­δευ­τι­κού πα­ρό­ντος των «αρί­στων» – πέρα από τον τη­λε­ο­πτι­κό και δια­δι­κτυα­κό σανό ή την… ελ­πι­δο­φό­ρα αρ­θρο­γρα­φία της «Κα­θη­με­ρι­νής».

Κέ­ντρο Αθή­νας, όπου πέρα από τη Ακρό­πο­λη δε­σπό­ζει πλέον και η πο­λι­τι­κή φι­γού­ρα του πρω­θυ­πουρ­γι­κού ανι­ψιού, Κώστα Μπα­κο­γιάν­νη, Κυ­κλά­δες, Ρόδος, Κέρ­κυ­ρα και (φυ­σι­κά!…) Κρήτη θα κι­νού­νται στους ρυθ­μούς του του­ρι­σμού, της… βα­ριάς αυτής βιο­μη­χα­νί­ας της χώρας, εφό­σον βέ­βαια τα «κα­νό­νια» χρε­ο­κο­πί­ας και διά­λυ­σης τύπου Thomas Cook αντι­σταθ­μι­στούν με μια ακόμη, πε­τυ­χη­μέ­νη αυτή τη φορά, πρω­θυ­πουρ­γι­κή πε­ριο­δεία ζη­τια­νιάς του­ρι­στών και συ­ναλ­λάγ­μα­τος στην Κίνα, όπως δεν έγινε το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο, μπας και στρα­βω­θεί κά­ποιος Κι­νέ­ζος και αφή­σει τα ωραία του γουάν σε τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς Ελ­λή­νων επι­χει­ρη­μα­τιών (στην Ελ­βε­τία, τις ΗΠΑ, τα νησιά Κέι­μαν, ή κατά λάθος, στην… Ψω­ρο­κώ­σται­να).

Αυτή ΘΑ είναι η αγνώ­ρι­στος Ελλάς του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, μόλις ολο­κλη­ρω­θούν και τα κλε­πτο­κρα­τι­κά πα­νη­γύ­ρια με κλα­ρί­να, ντα­ού­λια και πί­πι­ζες για τα 200 χρό­νια από την επα­νά­στα­ση του 1821 στα οποία θα πρω­τα­γω­νι­στεί η πα­ντα­χού πα­ρού­σα σπά­τα­λη κα­ρα­μπου­ζου­κλού Γιάν­να Αγ­γε­λο­πού­λου – Δα­σκα­λά­κη.

Στο με­σο­διά­στη­μα και εν­δε­χο­μέ­νως θα γίνει και το μπαμ! ενός πο­λέ­μου με την Τουρ­κία για τις ΑΟΖ και τις θά­λασ­σες, αλλά, ΄ντά­ξει μια αγνώ­ρι­στη Ελ­λά­δα του Κούλη, έναν πό­λε­μο τον αντέ­χει, μάλ­λον, του­λά­χι­στον στην αρχή έως ότου βρε­θεί ένας Πρω­το­πα­πα­δά­κης – Σταϊ­κού­ρας να κόψει το χαρ­το­νό­μι­σμα των 50 ευρώ στη μέση – εδώ ο Ελευ­θέ­ριος και οι κων­στα­ντι­νι­κοί αντί­πα­λοί του έκα­ναν τρεις-τέσ­σε­ρις από τους Βαλ­κα­νι­κούς έως τη Μι­κρα­σία μαζί με τον εμ­φύ­λιο του Εθνι­κού Δι­χα­σμού…

Σε ένα πο­λε­μι­κό «επει­σό­διο» με την Τουρ­κία θα κω­λώ­σει ο Κού­λης των δυο ΑΟΖ και των πέντε εξο­ρυ­κτι­κών οι­κο­πέ­δων;

Βέ­βαια, έτσι όπως πάνε τα πράγ­μα­τα στη δια­μά­χη και των Νε­ο­ελ­λή­νων ολι­γαρ­χών για την πίτα της «ανά­πτυ­ξης», πιο πι­θα­νό είναι να ζήσει η Ελλάς έναν νέον «Εθνι­κό» Δι­χα­σμό ανά­με­σα στους οπα­δι­κούς στρα­τούς του Μα­ρι­νά­κη και του Σαβ­βί­δη, ανά­με­σα σε ερυ­θρό­λευ­κους και με­λα­νό­λευ­κους – τότε θα είναι όντως εντε­λώς αγνώ­ρι­στη η Ελλάς από τα ανοιγ­μέ­να κε­φά­λια και τον πό­λε­μο των συμ­μο­ριών, που λυ­μαί­νο­νται τη χώρα.

Η αγνώ­ρι­στος Ελλάς του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, δυ­στυ­χώς όμως θα είναι και πάρα πολύ όμοια με την προη­γού­με­νη – θα συ­νε­χί­ζει να κλέ­βει το λα­μπρό όνομα των αρ­χαί­ων για να ζη­τια­νεύ­ει του­ρί­στες, θα συ­νε­χί­ζει να δα­νεί­ζε­ται και να κλέ­βει τα λεφτά των Ευ­ρω­παί­ων, της με­γά­λης… συμ­μά­χου Αμε­ρι­κής και των Κι­νέ­ζων για να τα σκορ­πά μετά με­τα­ξύ κλε­πτο­κρα­τί­ας, κυ­βερ­νή­σε­ων, «ανε­ξάρ­τη­του» Τύπου και οπλι­κών συ­στη­μά­των, θα παί­ζει το σάπιο κρά­τος στον ίσκιο της Ακρό­πο­λης και στα διε­θνή fora, από τον ΟΗΕ έως το Ντα­βός και ίσως και τη Χάγη (…), το ίδιο ψέμα πάντα θα κου­βα­λά, όπως θα συ­μπλή­ρω­νε χρό­νια αρ­γό­τε­ρα στον Θε­ο­το­κά, ο με­γά­λος Νίκος Γκά­τσος.

rproject.gr/