Ο κύκλος της ΛΑΕ έχει κλείσει

Ο κύκλος της ΛΑΕ έχει κλείσει

  • |

Να δούµε καθαρά τα λάθη, να µην πάει χαµένη η κοινή εµπειρία

Είναι κοινή συ­νεί­δη­ση ότι δια­τρέ­χου­µε µία πε­ρί­ο­δο κρί­σι­µη τόσο για το µα­ζι­κό κί­νη­µα του κό­σµου της ερ­γα­σί­ας, όσο και για τις δυ­νά­µεις της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς που έµει­ναν όρ­θιες µετά το σει­σµό του 2015 και τη συν­θη­κο­λό­γη­ση της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ µε την ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη και τους δα­νει­στές.

Μαρία Μπόλαρη

Έχει κλεί­σει ένας κύ­κλος που είχε αρ­χί­σει µε το αντι­πα­γκο­σµιο­ποι­η­τι­κό κί­νη­µα και είχε κλι­µα­κω­θεί εντυ­πω­σια­κά µε τους µε­γά­λους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες του 2008-2013.

Στο κρί­σι­µο ση­µείο αυτού του κύ­κλου το 2015, την ώρα της προ­δο­σί­ας του µα­ζι­κού αντι­µνη­µο­νια­κού κι­νή­µα­τος και την επο­µέ­νη του Δη­µο­ψη­φί­σµα­τος, η συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ υπήρ­ξε ένα κέ­ντρο της προ­σπά­θειας για να δια­µορ­φω­θεί µία µα­ζι­κή και σο­βα­ρή, αλλά και συ­νά­µα ρι­ζο­σπα­στι­κά αρι­στε­ρή, εναλ­λα­κτι­κή απά­ντη­ση στη µνη­µο­νια­κή µε­τάλ­λα­ξη και στον σο­σιαλ­δη­µο­κρα­τι­κό εκ­φυ­λι­σµό της ηγε­σί­ας Τσί­πρα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σε αυτή την υπο­χρε­ω­τι­κή προ­σπά­θεια, συ­να­ντή­θη­κε το µε­γα­λύ­τε­ρο τµήµα της αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και οι ορ­γα­νώ­σεις που µέσα από τις γρα­µµές της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ είχαν κα­τα­λή­ξει στο συ­µπέ­ρα­σµα της ανα­γκαί­ας ρήξης µε τον αδιέ­ξο­δο σε­χτα­ρι­σµό.

Παρά την ήττα στις εκλο­γές του Σε­πτέ­µβρη του 2015, η ΛΑΕ συ­γκρά­τη­σε στις γρα­µµές της και στις δια­δι­κα­σί­ες της ένα ση­µα­ντι­κό δυ­να­µι­κό της µα­χό­µε­νης ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, όπως φά­νη­κε στην ιδρυ­τι­κή Συν­διά­σκε­ψή της. Η από­φα­ση της Συν­διά­σκε­ψης για µία συ­γκρο­τη­µέ­νη µε­τω­πι­κή λει­τουρ­γία ήταν σωστή και επι­βε­βλη­µέ­νη στις συν­θή­κες που τότε δια­µορ­φώ­νο­νταν.

Η ΠΓ και το ΠΣ της ΛΑΕ απέ­τυ­χαν στη συ­νέ­χεια να υπη­ρε­τή­σουν απο­τε­λε­σµα­τι­κά αυτή την ανα­γκαία κα­τεύ­θυν­ση. Τα πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά προ­βλή­µα­τα που εκ­δη­λώ­θη­καν δια­δο­χι­κά µέσα σε αυτή την πε­ρί­ο­δο θα έπρε­πε να εκτι­µη­θούν προ­σε­κτι­κά, γιατί αυτά ερµη­νεύ­ουν τη διά­στα­ση των απο­τε­λε­σµά­των του 2019.

Στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2019 η ΛΑΕ, µε το 0,56%, κα­τέ­γρα­ψε µία συ­ντρι­πτι­κή πο­λι­τι­κή ήττα, απο­τυγ­χά­νο­ντας όχι µόνο να εκ­φρά­σει πο­λι­τι­κά/εκλο­γι­κά τη µα­ζι­κή αρι­στε­ρή δυ­σα­ρέ­σκεια απέ­να­ντι στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και τη δυ­να­τό­τη­τα να εκ­φρά­σει ένα στε­νό­τε­ρο, πιο «απο­φα­σι­σµέ­νο» δυ­να­µι­κό που νω­ρί­τε­ρα είχε µαζί του προ­νο­µια­κή σχέση.

Είναι γνω­στό ότι –στη βάση της πα­ρα­πά­νω εκτί­µη­σης– δεν συ­µφω­νού­σα­µε στην κατά πλειο­ψη­φία από­φα­ση για κα­τέ­βα­σµα στις επερ­χό­µε­νες εθνι­κές εκλο­γές, προ­κρί­νο­ντας την έµφα­ση στις δια­δι­κα­σί­ες ανα­συ­γκρό­τη­σης. Επι­λέ­ξα­µε να ενι­σχύ­σου­µε κατά το δυ­να­τόν την από­φα­ση της πλειο­ψη­φί­ας, για λό­γους ει­λι­κρι­νούς συ­ντρο­φι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης και για να µεί­νει ανοι­χτή η δυ­να­τό­τη­τα µίας κοι­νής συ­ζή­τη­σης του απο­λο­γι­σµού και συ­µπε­ρα­σµά­των.

Το ΠΣ της ΛΑΕ που πήρε τις σχε­τι­κές απο­φά­σεις, πα­ρέ­πε­µψε την ανα­γκαία συ­ζή­τη­ση αυ­το­κρι­τι­κής/απο­λο­γι­σµού σε µία δια­δι­κα­σία Συν­διά­σκε­ψης της ΛΑΕ, που θα έπρε­πε να έχει συ­γκλη­θεί µέσα στο φθι­νό­πω­ρο του 2019.

Στις εκλο­γές του Ιούλη του ’19, η ζηµιά ολο­κλη­ρώ­θη­κε. Η εκλο­γι­κή επιρ­ροή της ΛΑΕ, που είχε νω­ρί­τε­ρα συρ­ρι­κνω­θεί σε έναν «πυ­ρή­να» πο­λι­τι­κής και ορ­γα­νω­τι­κής επιρ­ρο­ής της τάξης του 0,56%, υπο­δι­πλα­σιά­στη­κε στο 0,28%.

Η πο­λι­τι­κή/εκλο­γι­κή ήττα, αυτής της διά­στα­σης, αντι­κει­µε­νι­κά ορί­ζει ένα «τέλος δια­δρο­µής» και κάνει τη συ­ζή­τη­ση απο­λο­γι­σµού και αυ­το­κρι­τι­κής ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για κάθε «νέο ξε­κί­νη­µα». Επί­σης αντι­κει­µε­νι­κά, η συ­ζή­τη­ση αυτή οφεί­λει να πάει βα­θύ­τε­ρα από την απο­δο­χή της πα­ραί­τη­σης του Γρα­µµα­τέα του ΠΣ της ΛΑΕ.

Οι αντι­κει­µε­νι­κοί πα­ρά­γο­ντες ήταν πρά­γµα­τι σο­βα­ροί και εξαι­ρε­τι­κά πιε­στι­κοί.

Όµως δεν αρ­κούν για να ερµη­νεύ­σουν την ήττα και τις δια­στά­σεις της. Το ωφέ­λι­µο πο­λι­τι­κά στοι­χείο βρί­σκε­ται στην αυ­το­κρι­τι­κή για τα δικά µας λάθη. Κε­ντρι­κοί άξο­νες, κατά τη γνώµη µας, σε αυτή τη συ­ζή­τη­ση θα έπρε­πε να είναι:

α) Ο εκλο­γο­κε­ντρι­κός χα­ρα­κτή­ρας του προ­γρα­µµα­τι­σµού δρά­σης της ΛΑΕ για µακρό διά­στη­µα, που υπο­βί­βα­ζε τις πα­ρε­µβά­σεις σε επι­κοι­νω­νια­κούς ακτι­βι­σµούς και όχι σε σχέ­διο συ­γκρο­τη­µέ­νης σχέ­σης µε κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους και κι­νή­µα­τα.

β) Η απο­τυ­χία δια­µόρ­φω­σης στα­θε­ρής και µα­κρό­χρο­νης τα­κτι­κής απέ­να­ντι στον κόσµο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τα­κτι­κής που αντι­κει­µε­νι­κά συν­δέ­ο­νταν και µε µια στα­θε­ρή πο­λι­τι­κή απέ­να­ντι στον κίν­δυ­νο της ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ηγε­σί­ας της ΝΔ.

γ) Η στρο­φή προς τον «εθνι­κό-πα­τριω­τι­κό» χώρο. Οι εκτι­µή­σεις ότι η ανα­βά­θµι­ση του προ­στα­τευ­τι­σµού και του οι­κο­νο­µι­κού εθνι­κι­σµού στο διε­θνές πεδίο (Τραµπ, Brexit κ.ά.) απο­τε­λούν, τάχα, µιαν «αντι­κει­µε­νι­κά προ­ο­δευ­τι­κή» εξέ­λι­ξη, µία ρήξη µε τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σµιο­ποί­η­ση, ρήξη στην οποία θα µπο­ρού­σαν να βρουν «απο­κού­µπι» οι ερ­γα­ζό­µε­νοι και οι λαϊ­κές τά­ξεις. Αυτή η στρο­φή προς έναν νε­φε­λώ­δη «εθνι­κό ρε­που­µπλι­κα­νι­σµό», ει­δι­κά έτσι όπως προ­βλή­θη­κε από την κε­ντρι­κή δη­µό­σια εκ­φώ­νη­ση, συν­δέ­ο­νταν µε την υπο­τί­µη­ση του κιν­δύ­νου του εθνι­κι­σµού και του ρα­τσι­σµού, µε υπο­τί­µη­ση της ακρο­δε­ξιάς. Οι αµφι­λε­γό­µε­νες θέ­σεις της ηγε­σί­ας της ΛΑΕ απέ­να­ντι στα εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια για τις Πρέ­σπες, απέ­να­ντι στις φα­σι­στο­κα­τα­λή­ψεις της Χρυ­σής Αυγής στα σχο­λεία, απέ­να­ντι στους εξο­πλι­σµούς και στα ζη­τή­µα­τα του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σµού στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, πλη­ρώ­θη­καν πολύ ακρι­βά µε την απο­µό­νω­ση από ένα αρι­στε­ρό ακρο­α­τή­ριο.

δ) Ένα αρ­χη­γο­κε­ντρι­κό και συ­γκε­ντρω­τι­κό µο­ντέ­λο λει­τουρ­γί­ας που δεν αντι­στοι­χεί ούτε σε «µο­νο­λι­θι­κό» κόµµα, ενώ είναι πέρα από κάθε συ­ζή­τη­ση για ένα µέ­τω­πο όπως η ΛΑΕ. Αυτό το µο­ντέ­λο εµπό­δι­σε τη διόρ­θω­ση των πα­ρε­µβά­σε­ων και της πο­λι­τι­κής γρα­µµής, ακόµα και όταν τα προ­βλή­µα­τα πήραν δια­στά­σεις.

Κα­τα­νο­ού­µε ότι, απο­λύ­τως φυ­σιο­λο­γι­κά, µπο­ρεί να υπάρ­χουν και άλλες σκέ­ψεις, άλλες ιε­ραρ­χή­σεις, άλλες εµφά­σεις κ.ο.κ. Όµως δεν είναι δυ­να­τόν να συρ­ρι­κνώ­νε­ται η αυ­το­κρι­τι­κή για τους υπο­κει­µε­νι­κούς πα­ρά­γο­ντες που αφο­ρούν την ίδια τη ΛΑΕ.

Από τις εκλο­γές του Ιούλη έχουν πε­ρά­σει 7 µήνες. Στο µε­τα­ξύ δεν υπήρ­ξε καµία συλ­λο­γι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της ΛΑΕ. Σε αυτό το διά­στη­µα κάτι έχει συ­ντε­λε­στεί. Και αυτό οφεί­λου­µε να το ανα­γνω­ρί­σου­µε.

Σή­µε­ρα ένα τµήµα της ΛΑΕ καλεί «όσους έχουν την πο­λι­τι­κή βού­λη­ση, να συ­νε­χί­σου­µε τη ΛΑΕ». Ταυ­τό­χρο­να δη­λώ­νει δια­θέ­σι­µο για άλλες πρω­το­βου­λί­ες, πιο µα­κρο­πρό­θε­σµα, υπέρ­βα­σης της ΛΑΕ και συ­γκρό­τη­σης ενός χώρου δια­λό­γου και κοι­νής δρά­σης της µα­χό­µε­νης ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ευ­ρύ­τε­ρα.

Αυτές οι εκ­κλή­σεις είναι αντι­φα­τι­κές. Αφε­νός, η συ­νέ­χι­ση µιας κοι­νής πο­ρεί­ας δεν µπο­ρεί να είναι απο­τέ­λε­σµα µόνο «πο­λι­τι­κής βού­λη­σης», κυ­ρί­ως προ­ϋ­πο­θέ­τει µια βα­θύ­τε­ρη αυ­το­κρι­τι­κή και κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κά συ­µπε­ρά­σµα­τα που προ­κύ­πτουν από αυτή. Αφε­τέ­ρου, η δια­τή­ρη­ση ενός «µε­τώ­που» ως προ­θά­λα­µου για τη µελ­λο­ντι­κή πρω­το­βου­λία άλλου ευ­ρύ­τε­ρου µε­τώ­που δεν είναι κάτι δη­µιουρ­γι­κό.

Ο κύ­κλος της ΛΑΕ έχει κλεί­σει. Υπάρ­χει η κοινή εµπει­ρία από µία προ­σπά­θεια µα­κρού χρό­νου. Αυτή θα πρέ­πει να αξιο­ποι­η­θεί και να συ­στη­µα­το­ποι­η­θεί ως βάση για µία νέα µε­τω­πι­κή πρω­το­βου­λία που θα πε­ρι­λα­µβά­νει και άλλες δυ­νά­µεις από το χώρο της µα­χό­µε­νης Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Που θα εν­σω­µα­τώ­νει το ανα­γκαίο προ­γρα­µµα­τι­κό ξε­κα­θά­ρι­σµα και την απόρ­ρι­ψη των λαθών και συγ­χύ­σε­ων που βρί­σκο­νται στη βάση της απο­τυ­χί­ας της ΛΑΕ. Και θα δια­τη­ρεί την αντί­θε­ση στο δί­δυ­µο αντί­πα­λο µέσα στη ση­µε­ρι­νή δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία: Ενά­ντια στο δια­λυ­τι­σµό, ενά­ντια στη σε­χτα­ρι­στι­κή αυ­το­α­να­φο­ρι­κό­τη­τα.

/rproject.gr/