Στα χωράφια του Μαραθώνα η πληρωμή των εργατών γίνεται με σκάγια. Αυτός που εκμεταλλεύτηκε τον κόπο τους είναι ο ίδιος που θα διαδηλώσει αύριο εναντίον των «εισβολέων» ξένων!
Στα χωράφια της Μανωλάδας ένας 40χρονος εργάτης γης από το Μπαγκλαντές, που προσπάθησε να ξεφύγει από την εξαθλίωση της χώρας του, διανύοντας χιλιάδες μίλια, διαπίστωσε ότι ο καπιταλισμός είναι το ίδιο απάνθρωπος παντού. Και απέδρασε τελεσίδικα από τούτη ζωή που γι’ αυτόν ήταν ίδια η κόλαση του Δάντη.
Τα ίδια πάντοτε, τα ίδια παντού. Για τους ξεριζωμένους, τους απόκληρους, τους ανέστιους, τους μετανάστες, ο θάνατος μοιάζει λύτρωση. Όπως για την καθαρίστρια του προηγούμενου αιώνα, της οποίας το επιτύμβιο παραθέτει ο Τζον Μ. Κέινς: «Μη θρηνείτε για μένα φίλοι/ Ποτέ μη δακρύσετε για μένα/ Γιατί δεν πρόκειται να κάνω τίποτα/ Ποτέ, μα ποτέ πια», έγραφε!
Είναι ο καπιταλισμός που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων. Τι δεν καταλαβαίνεις;
http://artinews.gr/
